Μια ηθική γκρίζα ζώνη δεν είναι εντάξει πουθενά

Φανταστείτε έναν ηλικιωμένο άνδρα, στα τέλη της δεκαετίας του ’40, σε μια θέση δύναμης και επιρροής. Ισως ένας υπουργός ή κάποιο μεγαλοστέλεχος της βιομηχανίας.

Συναντά μια 15χρονη που θέλει απεγνωσμένα να μπει στη δουλειά, και την ενθαρρύνει να κάνει αίτηση στο γραφείο του όταν μεγαλώσει αρκετά. Είναι μια απίστευτη ευκαιρία και έτσι, αφού κλείσει τα 18 της χρόνια, ακολουθεί την πρότασή του και παίρνει τη δουλειά. Λίγο αργότερα, αυτός ο ευγενικός (ανέφερα ότι είναι παντρεμένος;) μέντορας αρχίζει να κοιμάται με αυτή την 20χρονη που τον ευγνωμονεί κι ας είναι μικρότερη από την ίδια του την κόρη. Τι θα σκεφτόσασταν γι’ αυτόν;

Για τους περισσότερους, η απάντηση θα είναι σίγουρα μια ενστικτώδης ανατριχίλα. Στην πραγματικότητα, δεν είναι παράνομο, αν είναι πάνω από την ηλικία συναίνεσης, αν και σε ορισμένους εργασιακούς χώρους θα παραβίαζε τους κανόνες για τις σχέσεις εντός του γραφείου. Αλλά από ηθική άποψη είναι αμφίβολο. Εκείνη δεν θα βρισκόταν στη δουλειά χωρίς εκείνον, και εκείνος θα μπορούσε πιθανότατα να την απολύσει αύριο. Είναι δύσκολο να το δει κανείς αυτό ως μια σχέση μεταξύ ίσων. Αλλά επίσης, όσα κι αν νομίζεις ότι ξέρεις για τον έρωτα στις αρχές της δεκαετίας του ’20, μόνο αργότερα συνειδητοποιείς ότι δεν ήξερες ούτε τα μισά. Αυτή η σχέση θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση, σύμφωνα με τα λόγια του Φίλιπ Σκόφιλντ, «απερίσκεπτη, αλλά όχι παράνομη» – στη χειρότερη, όπως το έθεσε η πρώην υπουργός Πολιτισμού Ναντίν Ντόρις, κατάχρηση «εξουσίας, δύναμης και εμπιστοσύνης».

Και ναι, φυσικά, πρόκειται για τον Σκόφιλντ, τον άλλοτε βασιλιά της καθημερινής τηλεόρασης, που εκθρονίστηκε την περασμένη εβδομάδα από την αποκάλυψη ότι είχε σχέση με έναν εργαζόμενο της εκπομπής, τον οποίο είχε γνωρίσει αρχικά ως 15χρονο μαθητή θεατρικής σχολής, και στη συνέχεια, όταν άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια φήμες για την εγγύτητά τους το 2020, είπε ψέματα για τη σχέση στα αφεντικά του στο ITV, στη συμπαρουσιάστριά του Χόλι Γουίλομπι, στον ατζέντη του και αργότερα στους δημοσιογράφους, στους οποίους ανέφερε ότι ήταν όλα «κακόβουλα κουτσομπολιά». (Τελικά τα ομολόγησε όλα, σε επιστολή του σε εφημερίδα, μόνο αφότου ο πρώην εραστής του είπε στους δικηγόρους που προσέλαβε ο Σκόφιλντ ότι δεν ήθελε να συνεχίσει να προσποιείται ότι η σχέση δεν υπήρξε ποτέ). Η μόνη διαφορά από το φανταστικό σενάριο που περιγράφεται στην αρχή αυτού του άρθρου είναι ότι ο Σκόφιλντ είναι ομοφυλόφιλος και ότι ο εραστής του ήταν νεαρός άνδρας και όχι γυναίκα.

Πάρα πολλοί από εμάς, στη μέση ηλικία, έχουν κοιτάξει πίσω μετά το #MeToo σε πράγματα που αποδεχόμασταν αδιαμαρτύρητα όταν ήμασταν νέοι, αλλά που τώρα φαίνονται ειλικρινά ενοχλητικά. Ο άγραφος αλλά καθολικά κατανοητός κανόνας της τηλεόρασης είναι ότι οι παρουσιαστές δεν μπορούν να κάνουν το κοινό να αισθάνεται άβολα – ειδικά όχι στον γλυκανάλατο κόσμο της καθημερινής τηλεόρασης, η οποία παρουσιάζεται ως μια μεγάλη ευτυχισμένη οικογένεια, ό,τι κι αν συμβαίνει στα παρασκήνια.

Κατά την αντιμετώπιση των φημών, το ITV είχε καθήκον φροντίδας απέναντι σε έναν δυνητικά ευάλωτο νεαρό άνδρα και επίσης απέναντι σε έναν παρουσιαστή του οποίου η σεξουαλικότητα δεν ήταν ακόμη γνωστή στη δημοσιότητα, στους συναδέλφους του οι οποίοι σαφώς έβρισκαν την κατάσταση αμήχανη, για να μην αναφέρουμε όλους τους εργαζόμενους σε μια εκπομπή της οποίας το μέλλον είναι πλέον αμφίβολο ως συνέπεια της διαρροής όλων των μυστικών της.

Πρόκειται για ένα νέο δύσκολο έδαφος για τους εργοδότες, και το δίκτυο ITV αναμφίβολα δεν θα είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος που θα κάνει λάθος καθώς θα σκοντάψει σε μια γκρίζα περιοχή που μόλις και μετά βίας υπήρχε πριν από μία δεκαετία. Για τους άνδρες της ηλικίας του Σκόφιλντ, ωστόσο, το μάθημα δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερο: αν με κάποιον τρόπο δεν μπορείτε να βγαίνετε ραντεβού με κάποιον συνομήλικό σας, τότε στοχεύστε τουλάχιστον στην ίδια γενιά, αν δεν θέλετε να θεωρηθείτε θλιβεροί και άθλιοι. Μια φορά κι έναν καιρό, ένας δροσερότατος σύντροφος νεότερος από τα δικά σας παιδιά ήταν το τρόπαιο του πλούσιου, σύμβολο ακόμη και της δύναμης και του ανδρισμού. Σήμερα, μοιάζει περισσότερο με όμηρο της εξουσίας.