Θα κερδίζει σε όποιο τουρνουά παίρνει μέρος

Πολύς κόσμος σοκαρίστηκε από τον τρόπο που ο Κάρλος Αλκαράθ κέρδισε τον Στέφανο Τσιτσιπά στον προημιτελικό του Ρολάν Γκαρός που είδαμε την Τρίτη το βράδυ και εκδήλωσε τη δυσφορία του για τον έλληνα πρωταθλητή που συμβαίνει να μην είναι κι ο πιο συμπαθής στον κόσμο. Νομίζω κάπου με την περίπτωση του Τσιτσιπά έχουμε χάσει όλοι μας το μέτρο στην Ελλάδα: σε λίγο θα αρχίσουμε να τον κατηγορούμε γιατί δεν έγινε νούμερο 1 στον κόσμο, όπως πολλοί θα θέλαμε, ή γιατί δεν έχει κερδίσει του κόσμου τα Γκραν Σλαμ τουρνουά, ώστε να υπερηφανευόμαστε γιατί έχουμε τον διάδοχο του Φέντερερ, του Ναδάλ και του Τζόκοβιτς κ.λπ. Επειδή οι πιο πολλοί ανακάλυψαν στην Ελλάδα το τένις χάρη στον Τσιτσιπά, νομίζουν πως η κατάκτηση της κορυφής της παγκόσμιας κατάταξης και οι νίκες στο Παρίσι, στη Μελβούρνη, στη Νέα Υόρκη και στο Γουίμπλεντον είναι απλά πράγματα. Κι ο έλληνας πρωταθλητής είναι ένοχος εσχάτης προδοσίας κτλ. κτλ.

Ονειρο

Εγραψα το πρώτο κείμενο για τον Τσιτσιπά το 2018 όταν ένα καλοκαίρι τον ανακάλυψα γιατί έπαιξε δύο τελικούς με τον απλησίαστο τότε Ναδάλ. Τους έχασε και τους δύο (έναν στη Βαρκελώνη και έναν στο Τορόντο) αλλά η παρουσία του σε εκείνους τους τελικούς μού είχε φανεί κάτι σαν όνειρο – ποτέ δεν περίμενα να δω έναν έλληνα παίκτη να κάνει κάτι τέτοιο. Εκτοτε τον έχω δει να κερδίζει και να χάνει, να ταλαιπωρείται και να αντεπιτίθεται, να πέφτει και να σηκώνεται. Με έχει κι εμένα κάνει να θυμώσω πολλές φορές για ήττες του, αλλά, προς Θεού, η φετινή του στο Ρολάν Γκαρός δεν ήταν ήττα ασυγχώρητη. Ο Τσιτσιπάς ηττήθηκε από έναν αθλητή που έρχεται από το μέλλον και που εκπροσωπεί μια τεράστια σχολή, αυτή των Ισπανών. Ο Κάρλος Αλκαράθ παίζει ένα τένις απέναντι στο οποίο ο Τσιτσιπάς δεν είχε απαντήσεις – και δεν ξέρω αν θα έχει και ποτέ του. Ο Ισπανός τον έχει κερδίσει και τις πέντε φορές που έχουν συναντηθεί. Δεν είναι ο «κακός του δαίμονας». Είναι απλά απλησίαστος από αυτόν. Στον αθλητισμό το να χάνεις από κάποιον καλύτερο, όχι απλά συμβαίνει, αλλά είναι και ο κανόνας.

Παρίσι

Την πρώτη φορά που ο Τσιτσιπάς είχε ηττηθεί από τον Αλκαράθ είχα θυμώσει κι εγώ μαζί του. Είχαν αγωνιστεί στον τρίτο γύρο του US Open, o Ισπανός είχε μόλις κλείσει τα 18 του, ήταν χαρισματικός, αλλά άγουρος. Ο Τσιτσιπάς είχε χάσει στο τάι μπρέικ του πέμπτου σετ με 7-5 κι ενώ είχε κερδίσει το τέταρτο με 6-0 ισοφαρίζοντας 2-2. Είχα απογοητευτεί από τη συμπεριφορά του. Τελικά εκείνο το ματς έμελλε να είναι αυτό στο οποίο δυσκόλεψε τον Ισπανό πιο πολύ. Οι επόμενες τέσσερις ήττες του ήταν εύκολες. Αυτό συμβαίνει όχι γιατί ο Τσιτσιπάς είναι «τεμπέλης» και «δεν δούλεψε» και «έχει χάσει το μυαλό του» κ.λπ. Αυτά είναι προσεγγίσεις απλοϊκότατες και λανθασμένες. Ο Τσιτσιπάς φέτος στο Παρίσι ήταν και σοβαρός και προσεκτικός και προσηλωμένος στον σκοπό. Αλλά ο ισπανός αντίπαλός του παίζει το τένις που αυτός προσπαθεί να παίξει σε δύο ταχύτητες πιο πάνω. Κάποια στιγμή την Τρίτη το βράδυ ο Τσιτσιπάς, αδυνατώντας να βρει συνέχεια στα χτυπήματά του, είπε στον πατέρα του ότι δεν έχει παίξει ποτέ με αντίπαλο που χτυπά την μπάλα τόσο δυνατά. Ο κόσμος που ήταν στο γήπεδο, και είδε τη δυσκολία του, χειροκρότησε την αντίδρασή του στο τρίτο σετ. Ο Τσιτσιπάς σηκώθηκε ενώ ήταν στο κανναβάτσο και πάλεψε χάνοντας στο τάι μπρέικ. Από έναν αντίπαλο όμως που ακόμα και σε αυτό το σετ που δεν ήταν σαν εξωγήινος, ήλεγχε πάντα το ματς.

Μεγάλοι

Ο Αλκαράθ είναι μόλις είκοσι χρονών κι έχει κερδίσει ήδη ένα Γκραν Σλαμ τουρνουά: έχει στη συλλογή του το τελευταίο US Open. Δεν είναι παράξενο που το κέρδισε στα 19 του. Οι μεγάλοι του τένις, αυτοί που έχουν γράψει την ιστορία του αθλήματος, έχουν όλοι κερδίσει ένα Γκραν Σλαμ τουρνουά μέχρι τα 23 τους. Ο ΜακΕνρόου, ο Τζίμι Κόνορς, ο Σάμπρας και ο Αγκάσι κέρδισαν στην ηλικία του Αλκαράθ το Αμερικανικό Οπεν, ο Ναδάλ το Ρολάν Γκαρός, ο Λεντλ στα 23 του πήρε τον πρώτο τίτλο του στην Αυστραλία, ενώ ο Τζόκοβιτς στη Μελβούρνη κέρδισε 20 χρονών. Ο Μπέκερ ήταν πιο μικρός όταν κατέκτησε το Γουίμπλεντον και ο Φέντερερ όταν στα 22 του κέρδισε στο Λονδίνο υποχρέωσε τους ειδικούς να τον χειροκροτήσουν λέγοντας πως άργησε και λίγο! Ο Αλκαράθ ανήκει σε αυτή την κατηγορία των παικτών: ξαναδιαβάστε τα ονόματά τους. Για τον Τσιτσιπά (και κάποιους χιλιάδες ίσως που έχουν μπει στο top 100) θα ήταν πολύ δύσκολο να είναι μέλος αυτής της παρέας των θαυματοποιών. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να τον απαξιώνουμε: από τον Ιανουάριο του 2019 που μπήκε στο top 10 παραμένει σταθερά σε αυτό. Φέτος στο Ρολάν Γκαρός τα πήγε καλύτερα από πέρυσι. H πορεία του σταμάτησε από κάποιον με τον οποίο τη δεδομένη στιγμή ελάχιστοι μπορεί να συγκριθούν. Ο Νόβακ Τζόκοβιτς που θα αγωνιστεί μαζί του στον αυριανό ημιτελικό είναι ένας. Κουβαλά εμπειρίες και παραστάσεις που στο φετινό Ρολάν Γκαρός δεν έχει κανείς. Υπήρξε για χρόνια το νούμερο 1 του κόσμου. Μπορεί ίσως να τον αποκλείσει τον Αλκαράθ. Αλλά δεν είναι φαβορί απέναντί του. Γιατί ο μικρός μοιάζει αυτή τη στιγμή ένας αληθινός σούπερμαν.

Πέρυσι

Στη μετάδοση του ματς για την αμερικανική τηλεόραση ο ΜακΕνρόου είπε ότι ίσως κάποια στιγμή ο κόσμος του τένις τρομάξει βλέποντας τον Αλκαράθ να κερδίζει σε όποιο τουρνουά παίρνει μέρος! Ισως είναι υπερβολή, ίσως και όχι. Πέρυσι στο τουρνουά της Μαδρίτης ο Αλκαράθ έκανε κάτι που δεν το ‘χει κάνει κανείς στην ιστορία του τένις: 19 χρονών κέρδισε τον Ναδάλ, τον Τζόκοβιτς και τον Ζβέρεφ, δηλαδή τρεις από τους τέσσερις πρώτους της παγκόσμιας κατάταξης, στο ίδιο τουρνουά! Στη συνέχεια όμως δεν κέρδισε το Ρολάν Γκαρός: τον απέκλεισε πέρυσι ο Ζβέρεφ. Φέτος επέστρεψε σε αυτό δριμύτερος. Το παιχνίδι του με τον Τζόκοβιτς μπορεί να είναι το τέλος μιας εποχής και η αρχή μιας άλλης. Αλλά τα πόδια του συχνά τον προδίδουν, οι τραυματισμοί τον ταλαιπωρούν και οι αντοχές του είναι ένα μεγάλο ζητούμενο. Στον τρομερό κόσμο του τένις τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η παραμονή στο top 10 μαρτυρά συνέχεια και συνέπεια. Γι’ αυτό ας μην είμαστε αυστηροί με τον Τσιτσιπά όταν αυτός δίνει ό,τι μπορεί και παρ’ όλα αυτά υποφέρει.