Νησίδες

Η ατάκα που ακούστηκε πολύ όταν ανακοινώθηκαν τα ονόματα των υπηρεσιακών υπουργών ήταν «για δες, ενδιαφέροντα πρόσωπα, μήπως μερικοί από αυτούς να μείνουν και μετά;». Μετά τα γεγονότα του Σαββατοκύριακου στον Εβρο, μπορεί να προστεθεί και μια δεύτερη: «Για δες, μια κυβέρνηση που σέβεται το διεθνές δίκαιο στο Προσφυγικό, μήπως παραδώσει μαθήματα στην επόμενη;».

Υπήρξαν κι αυτή τη φορά απελπισμένοι άνθρωποι, όχι Σύροι, αλλά Κούρδοι Γεζίντι, που αποφάσισαν να ρισκάρουν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους και να πληρώσουν αδίστακτους διακινητές αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Φώναζαν, έκλαιγαν, ζητούσαν βοήθεια και, αντίθετα με το καλοκαίρι του 2022, σε διάστημα λίγων ωρών εισακούστηκαν. Για το αν θα τους δοθεί άσυλο θα αποφανθούν φυσικά οι αρμόδιοι, ακολουθώντας τον νόμο.

Υπήρξε κι αυτή τη φορά μια νησίδα του Εβρου, από αυτές που «εμπίπτουν και στην ελληνική και στην τουρκική επικράτεια», όπως αναφέρει ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού. Οι ελληνικές δυνάμεις επενέβησαν όταν διαπιστώθηκε ότι οι πρόσφυγες βρίσκονταν στο ελληνικό τμήμα του ποταμού. Μα και τότε η ομάδα των προσφύγων είχε βρεθεί για κάποιες μέρες στην ελληνική πλευρά, είχε φτάσει μάλιστα μόλις λίγα μέτρα από τις ελληνικές ακτές, αλλά η κυβέρνηση εκείνων των ημερών άλλοτε δεν μπορούσε να τους εντοπίσει κι άλλοτε ισχυριζόταν ότι δεν μπορούσε να τους σώσει.

Δεν υπήρξε αυτή τη φορά «νεκρή Μαρία», το στοιχείο δηλαδή που σημάδεψε το περσινό επεισόδιο, όξυνε την πολιτική αντιπαράθεση, προκάλεσε κρίση στο Spiegel και κόστισε εκλογικά στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως παραδέχθηκαν στελέχη του. Κάποιος κυνικός θα μπορούσε να πει ότι δεν χρειάστηκε, αφού αυτή τη φορά οι μονάδες της ΕΜΑΚ και της Frontex κινητοποιήθηκαν άμεσα. Αλλο να είσαι μερικές ώρες στη θάλασσα και να ελπίζεις κι άλλο να κλείνεις μήνα, να σε σπρώχνουν οι μεν προς τα δω και οι δε προς τα εκεί και μέσα στην απελπισία σου να είσαι διατεθειμένος να κάνεις οτιδήποτε για να σωθείς.

Ισως η άψογη στάση που τήρησε η υπηρεσιακή κυβέρνηση να οφείλεται στο ότι δεν έχει αντιπολίτευση και πολιτικό κόστος. Ισως πάλι να είναι αποτέλεσμα της διεθνούς πίεσης για την τήρηση των νόμων (δηλαδή όχι επαναπροωθήσεις) και την ανθρωπιστική μεταχείριση των προσφύγων (όπως επιτάσσουν οι διεθνείς συμβάσεις). Τι ανακούφιση όμως να διαβάζεις μια ψύχραιμη ανακοίνωση τριών παραγράφων, στην πρώτη από τις οποίες αναφέρεται με κατηγορηματικό τρόπο «ο σεβασμός στο εθνικό, ενωσιακό και το διεθνές δίκαιο»!

Η μείωση των προσφυγικών ροών αποτελεί αναμφισβήτητα στόχο κάθε κυβέρνησης. Η διαφορά βρίσκεται στα μέσα που χρησιμοποιεί. Αλλο να χρησιμοποιείς κουκουλοφόρους, να συμμαχείς με τους σκληρούς της Ευρώπης και να κλείνεις το μάτι στην Ακροδεξιά κι άλλο να αναγνωρίζεις τη σύνθετη φύση του προβλήματος αναζητώντας συντονισμένες, δίκαιες, ανθρώπινες και πανευρωπαϊκές λύσεις.