Οικονομία {LF}και πολιτική

Ο κ. Μυτιληναίος  πριν λίγες ημέρες ανακοίνωσε ότι η εταιρεία του (Mytilineos Energy & Metals) εξετάζει το ενδεχόμενο να μεταφέρει την έδρα της στο εξωτερικό, όπως έχουν κάνει και άλλες μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις. Ως αιτία της πιθανής μετακίνησης δεν ανέφερε την αύξηση την φορολογίας στα ανώτερα κλιμάκια μερισμάτων αλλά ότι η Ελλάδα δεν βρίσκεται σε επενδυτική βαθμίδα και αυτό δημιουργεί προβλήματα κόστους χρήματος στην εταιρεία.

Δεν είναι πολιτικό το θέμα, είπε ο κ. Μυτιληναίος,  με την έννοια ότι δεν σχετίζεται με τον οξύ πολιτικό ανταγωνισμό  των ημερών. Αλλά προφανώς είναι το κατεξοχήν πολιτικό θέμα η χρεοκοπία του κράτους. Όπως πολιτικότατο είναι και το θέμα του 2% του τζίρου που διέθετε – είχαμε μάθει προ 15ετίας- η Siemens στην Ελλάδα για την «καλλιέργεια του πολιτικού τοπίου».

Η «πολιτική σταθερότητα» που αναφέρεται ως αναγκαίο στοιχείο (και) οικονομικής προόδου δεν σχετίζεται με τις «αυτοδύναμες κυβερνήσεις»: στις δημοκρατικές χώρες, ο κυβερνητικός μονοκομματισμός ποτέ δεν θεωρήθηκε στοιχείο πολιτικής υγείας, μάλλον το αντίθετο. Πολιτική σταθερότητα πρωτίστως συνιστά το να μη χρεοκοπούν οι πολιτικοί το κράτος που τους αναθέσαμε να διαχειριστούν. Και είναι αντικειμενικό γεγονός ότι η ΝΔ δεν μπορεί κατά κανένα τρόπο να επικαλεστεί υπέρ αυτής τέτοια σταθερότητα: η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή έφερε τη χρεοκοπία και η αντιπολίτευση των Ζαππείων του κ. Σαμαρά όξυνε την κρίση.

Και μένει να μας πουν οι επιχειρηματίες αν το 2% για την «καλλιέργεια του πολιτικού τοπίου» είναι ή όχι επαχθέστερη επιβάρυνση από την αύξηση της φορολογίας των μεγάλων μετόχων.

Πάντως, χώρα όπου σχεδόν το 60% των χρημάτων που διαχειρίζονται οι πολιτικοί μας (του κρατικού προϋπολογισμού εννοώ) προέρχεται από την έμμεση φορολογία δεν θεωρείται υπόδειγμα δημοσιονομικής σοφίας -πολύ περισσότερο κοινωνικής δικαιοσύνης- από κανένα διεθνή οργανισμό ή πανεπιστημιακό εγχειρίδιο. Τους περισσότερους φόρους πληρώνουν βέβαια οι πλούσιοι από το 1789 που καταργήθηκε το αφορολόγητο των ευγενών και του κλήρου αλλά το θέμα είναι τι σημασία έχει η μείωση πχ 500 τον χρόνο για τον μερισματούχο και για τον μισθωτό, το φορολογικό υποζύγιο όλων των κυβερνήσεων.

Βεβαίως, το ερώτημα είναι αυτό που διατύπωσε ο κ. Σκέρτσος  και αφορά και τον ίδιο: «να μας πουν [τα κόμματα] τι σκοπεύουν να κάνουν για μείωση της φοροδιαφυγής και αποκάλυψη αδήλωτων εισοδημάτων». Γνωρίζουμε όλοι ότι πλείστοι Έλληνες επαγγελματίες είναι «μηχανές που εισπράττουν πενηντάρικα» χωρίς αποδείξεις. Και υπάρχει το μυστήριο κάθε φορά που μειώνεται το αφορολόγητο να αυξάνεται ο αριθμός των φορολογουμένων που βρίσκονται κάτω από αυτό. Αλλά στο ερώτημα κανείς δεν έχει απαντήσει ως τώρα ούτε προεκλογικά ούτε δυστυχώς μετεκλογικά.