Ο επίμονος ηλεκτρολόγος

Οριακά μπορώ να αλλάξω μια λάμπα στο σπίτι μου και μόνο αν είναι από τις παλιές, τις βιδωτές. Πριν από δύο χρόνια εμπέδωσα, επιτέλους, τι είναι η μπαγιονέτ ενώ το ντουί παραμένει ακόμη για μένα «κεφάλαιο αστροφυσικής». Ως εκ τούτου, το τηλέφωνο του ηλεκτρολόγου είναι μονίμως δίπλα στο μαξιλάρι μου που λέει ο λόγος. Και είμαι τυχερή που εδώ και περίπου δέκα χρόνια έχω βρει έναν εξαιρετικό επαγγελματία, που δεν δυσφορεί (και δεν με χρεώνει) όταν τον καλώ για να… σηκώσει μια ασφάλεια – έχει συμβεί κι αυτό.

Χθες το απόγευμα τον χρειάστηκα και πάλι. Και του είπα να τελειώνει γρήγορα γιατί δεν είχα ακόμη βρει τι θα έγραφα για την εφημερίδα. «Γιατί δεν γράφεις για τον Τσίπρα;» μου είπε. «Κάθισα χθες επίτηδες να δω τη συνέντευξή του στο Star. Πάλι τα ίδια έλεγε». Θυμάμαι τον ίδιο άνθρωπο στις αρχές του 2015. Τότε που, σαν τη Ράνια Θρασκιά ένα πράγμα, νόμιζε ότι είχε δει την αλήθεια στα μάτια του Αλέξη Τσίπρα. Είχε τελειώσει και το ίδιο σχολείο με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα χρόνια μάλιστα που είχε αρχίσει να εξελίσσεται στην πολιτική, οπότε τον είχε και λιγουλάκι ίνδαλμα. Στο δε δημοψήφισμα εκείνης της χρονιάς, παρά λίγο να διακόψουμε τις… επαγγελματικές μας σχέσεις – ευτυχώς τις σώσαμε.

Εκείνη την εποχή ή λίγο πριν, ο ηλεκτρολόγος προσπαθούσε να στήσει τη δική του επιχείρηση. Μόλις είχε παντρευτεί και η γυναίκα του ήταν έγκυος στο πρώτο τους παιδί. Η σύνταξη του πατέρα του είχε πετσοκοπεί. Το μέλλον τού φαινόταν δυσοίωνο. Η προοπτική ΣΥΡΙΖΑ φάνταζε γι’ αυτόν ως η μοναδική λύση. Την πίστεψε, τον υποστήριξε φανατικά, τον ψήφισε. Οχι λόγω ιδεολογίας αλλά λόγω συγκυριών (οι οποίες συγκυρίες δημιουργούν και συγκυριακές ιδεολογίες). Μετά (όπως μου είπε χθες με τον τρόπο του διότι φυσικά και άνοιξα την κουβέντα μαζί του) οι συγκυρίες άρχισαν να εκλείπουν. Η δουλειά του έστρωσε σιγά σιγά, οι ανασφάλειές του δεν του προκαλούσαν πλέον πανικό, ήταν, απλώς, δυσκολίες που έπρεπε να αντιμετωπιστούν.

Στις εκλογές του 2019 ψήφισε πάλι ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά όσο πιο σοβαρά έπαιρνε τη ζωή του και τη δουλειά του τόσο πιο κενός του φαινόταν ο λόγος της Κουμουνδούρου. «Αρχισαν να με ενοχλούν πια και τα μπινελίκια που έγραφαν και έλεγαν οι Συριζαίοι. Παλαιότερα έτσι μιλούσα κι εγώ. Εχω όμως πια τρία παιδιά. Δεν με παίρνει. Ντρέπομαι να εκφράζομαι έτσι. Θέλω να μάθω στα παιδιά μου πρώτα να κάνουν σωστά τη δουλειά τους και μετά να ψάχνουν τα λάθη στους άλλους. Ο Τσίπρας είπε ότι, μετά το αποτέλεσμα των εκλογών, θα άλλαζε. Μπορεί; Δεν μπορεί. Χθες πάλι τα ίδια έλεγε».

Ο ηλεκτρολόγος δεν είναι πολιτικός αναλυτής. Ο απλοϊκός του λόγος όμως και η προσωπική διαδρομή του περιγράφει παραστατικά το πολιτικό τοπίο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που «ίππευσε» τις προ δεκαπενταετίας συγκυρίες. Και αλίμονο αν δεν υπήρχε εκείνη την εποχή ένα κόμμα που θα κάλυπτε τις ανάγκες, ακόμη ή και ιδίως του θυμικού, που προκάλεσαν αυτές οι συγκυρίες. Το ίδιο συνέβη και στην Ισπανία με τους Ποδέμος. Η συνέχεια, τώρα που οι συνθήκες σχεδόν εξέλειψαν, είναι προφανής. Αυτονόητη και αναμενόμενη. Διότι, με δυο λόγια, όπως και του ανθρώπου, έτσι και του κόμματος, πρώτα του βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.

Μαζί τα φάγαμε

Ο Θεόδωρος Παγκάλος που έφυγε χθες, περιέγραψε, με τρεις λέξεις, όλη τη Μεταπολίτευση. Το «Μαζί τα φάγαμε» (το οποίο του στοίχισε την πολιτική του καριέρα) είναι, με άλλα λόγια, ένα ιδιότυπο «κοινωνικό συμβόλαιο» που «υπογράφτηκε», σιωπηρώς, μεταξύ πολιτών και κυβερνώντων στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με αρχές του ’80. Να το πω με δικά μου λόγια; «Εσείς, οι πολίτες, θα κάνετε ό,τι θέλετε, θα χτίζετε αυθαίρετα, θα κάνετε καταπατήσεις, θα κλέβετε την Εφορία. Εμείς, οι πολιτικοί, θα κάνουμε ότι δεν σας βλέπουμε. Αλλά κι εμείς θα κάνουμε ό,τι θέλουμε, θα παίρνουμε μίζες, θα διορίζουμε ημέτερους και εσείς, επίσης, θα κάνετε ότι δεν μας βλέπετε».