Στίγμα

Νίκος Ξανθόπουλος σε νέα version

Είχα κάποτε έναν φίλο, τον Δημητράκη (άνευ περαιτέρω στοιχείων, και θα γίνει αντιληπτό εν συνεχεία το γιατί), συνάδελφο, καταγόμενο από γνωστή αριστερή οικογένεια. Ο Δημητράκης δεν είναι πια ανάμεσά μας, έχει «αναχωρήσει» για το επέκεινα από χρόνων πολλών. Ωραίος τυπάκος, μέσα σε όλα, αγαπησιάρης και χαρούμενος, είχε μια αλάνθαστη μέθοδο για να πλησιάζει τα κορίτσια. Υποδυόταν τον κατεστραμμένο. Τον εντελώς κατεστραμμένο όμως. Κάθε φορά που έβαζε στο μάτι μία, «φορούσε» ένα θλιμμένο ύφος, μάτια κατεβασμένα στο πάτωμα, φωνή τρεμάμενη από τον (υποτιθέμενο) πόνο, έτοιμος να καταρρεύσει. Ενα ράκος της ζωής, που δεν ξέρεις βλέποντάς τον αν θα είναι και την επομένη μαζί μας ή θα έχει πάρει τη μεγάλη απόφαση να αυτοχειριαστεί μη αντέχοντας πλέον άλλο πόνο.

Οι άλλες, βλέποντάς τον σε αυτή την κατάσταση, ένιωθαν αμέσως, σαν εσωτερική παρόρμηση, την ανάγκη να τον σώσουν από την καταστροφή. Να κάνουν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να διασώσουν το ολοφάνερο ναυάγιο. Να εκπληρώσουν, μέσω της «διάσωσης» του Δημητράκη, το προσωπικό τους τάμα, που θα τις έφερνε πιο κοντά στο θείο. Η αλάνθαστη μέθοδος του Δημητράκη τον είχε καταστήσει μύθο ανάμεσά μας – υποκλινόμασταν κάθε φορά στο ταλέντο του!

Τον Δημητράκη, ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται, τον θυμήθηκα προχθές το βράδυ βλέποντας στο Star, συνεντευξιαζόμενο, τον πρόεδρο Αλέξη. Γιατί είδα έναν κατεστραμμένο άνθρωπο. Ενα ράκος. Με το ζόρι έβγαινε η φωνή του. Με δυσκολία συγκρατούσε τα δάκρυα, που ήταν έτοιμα να κυλήσουν στα μάγουλά του. Πονούσε. Θα στοιχημάτιζα ότι πριν εμφανιστεί στη Μάρα τη φίλη μου, είχε σίγουρα ζητήσει ψυχολογική στήριξη. Τόσο χάλια. Να θες να τον πάρεις αγκαλιά, να του χαϊδέψεις το κεφάλι με στοργή και να του πεις τον καλό, τον παρηγορητικό, τον λόγο – «έλα, αγόρι μου, μη στενοχωριέσαι, συμβαίνουν αυτά. Ελα, μην κάνεις έτσι. Η άτιμη η κοινωνία τα φταίει όλα, που δεν εκτιμάει τα καλά παιδιά».

Εγώ στη Μάρα, το βράδυ της Τρίτης, δεν είδα τον Αλέξη που ήξερα. Τον αγέρωχο «άχαστο». Τον αλαζόνα, «ούτε μία στο εκατομμύριο». Τον Νίκο Ξανθόπουλο είδα, σε νέα version!..

Η λεπτή κόκκινη γραμμή του 20%

Δεν ξέρω πόσες ευγενικές ψυχές, σαν τη δική μου, θα συγκίνησε. Ούτε μπορώ να γνωρίζω πόσες από αυτές τις ψυχές θα είπαν μέσα τους, έπειτα από αυτό, «έλα, μωρέ, ας του δώσουμε καμιά ψήφο, αρκετά τιμωρήθηκε στις προηγούμενες εκλογές, κρίμα είναι». Μπορώ όμως μετά βεβαιότητος να πω ότι το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται είναι πραγματικό. Και όπως έμαθα αργότερα, κάτι υπερφίαλες δηλώσεις που έγιναν από εδώ κι από εκεί σχετικά με τη δήθεν πρωτιά στις εκλογές του Ιουνίου, που τάχα μου χτυπάει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι της κατηγορίας «παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του». Στις εκτός «αέρα» συζητήσεις που είχε με ορισμένους από τους συναδέλφους μου, του Star και του Alpha, μετά τη συνέντευξη, άφησε να εννοηθεί ότι δεν περιμένει και πολλά, το αποτέλεσμα θα είναι πάνω – κάτω το ίδιο. Για τον δε ΣΥΡΙΖΑ ότι ο στόχος είναι να ξεκολλήσει από το 20%. Αν τα καταφέρει – αυτό κατάλαβαν οι δικοί μου -, παραμένει στην ενεργό πολιτική. Αν χάσει έστω και μία μονάδα, πέσει κάτω από το 20%, παίρνει το καπελάκι του, που δεν φοράει, αλλά που λέει ο λόγος, και αποχωρεί. Να ρίχνει ανενόχλητος παραγάδια στο Σούνιο. Η μόνη συμμετοχή του θα είναι να εγγυηθεί την ενότητα του κόμματος και την ομαλή διαδικασία για τη διαδοχή του.

(Ευκαιρίας δοθείσης, να τον ευχαριστήσω προσωπικά γιατί επιβεβαίωσε κατά γράμμα όσα ανέφερα την περασμένη εβδομάδα για τη δραματική νύχτα των εκλογών στον 7ο όροφο της Κουμουνδούρου, όταν παραιτήθηκε και μετά ανακάλεσε έπειτα από τις έντονες πιέσεις της συντρόφου του, της αδερφής του και του Αλ. Φλαμπουράρη).

Φοβού το ΠΑΣΟΚ…

Στο μεταξύ, οι υπόλοιποι παρακολουθούμε την από διημέρου… ισοπεδωτικά τρομερή «ανακάλυψη» του επικοινωνιακού επιτελείου της ΝουΔου ότι ορισμένοι «μαρτυριάρηδες» του ΠΑΣΟΚ δεν πρόσεξαν και έπαθαν… «κατρουγκαλίτιδα» – αποκάλυψαν το «κρυφό» σχέδιο του κόμματος για αυξήσεις φόρων, και ειδικά φόρων των εταιρειών!!

Στην αρχή οι νεοδημοκράτες πήγαν μαλακά. Είπαν κάτι με αφορμή ένα lapsus της Ελένης Χρονοπούλου, μετά το ενέτειναν ύστερα από μια τοποθέτηση του Παναγιώτη Δουδωνή, και κατόπιν το έκαναν πύραυλο τύπου space-x έπειτα από μια σχετική δήλωση του εκπροσώπου Τύπου Δημήτρη Μάντζου.

Ολόκληρα κατεβατά δηλώσεις ο εκπρόσωπος Σκέρτσος για τη φοβερή «αποκάλυψη», «σεντονιάδες» ατελείωτες στα φιλικά προς τη ΝουΔου μέσα ενημέρωσης, δηλώσεις επί δηλώσεων τα γαλάζια στελέχη και αναλύσεις επί αναλύσεων οι «έγκυροι» αναλυτές που πρόσκεινται στο κόμμα. Τρελάθηκε ο κόσμος. Τρελάθηκα κι εγώ. Ρε συ, λέω μέσα μου, μήπως έχει συμβεί κάτι τόσο σημαντικό και δεν το έχω μυριστεί; Πάει το ΠΑΣΟΚ να γίνει κυβέρνηση και δεν το έχω καταλάβει ακόμη; Αλλιώς δεν εξηγείται αυτή η πρεμούρα. Μετά που το σκέφτηκα ωριμότερα το πράγμα, ήρθα στα συγκαλά μου και το κατάλαβα το έργο – τίποτε από όλα αυτά. Η ΝουΔου, διαπιστώνοντας τη ραγδαία αύξηση του ΠΑΣΟΚ, κάνει ό,τι μπορεί για να την ανακόψει, στη λογική ότι έτσι όπως πάνε αυτοί, δεν θα τσιμπήσουν μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ ψηφαλάκια, θα πάρουν κι από μας. Και έβαλαν μπροστά τα «μηχανάκια» για να το αποτρέψουν. Τόσο απλά. Βολεύονταν, και θα βολευτούν ακόμη περισσότερο, με έναν ΣΥΡΙΖΑ σε αποδρομή, σιγά να μην αφήσουν το ΠΑΣΟΚ να πάρει τη θέση του και να τους ζαλίζει κάθε μέρα τον έρωτα, κάνοντας πραγματική αντιπολίτευση. Δεν είναι κορόιδα οι άνθρωποι…

Ο αντίπαλος που απειλεί

Βεβαίως έχει και τα θετικά της αυτή η μανιώδης επίθεση κατά του ΠΑΣΟΚ, την οποία έχει εξαπολύσει δι’ όλων των μέσων η ΝουΔου. «Ουδέν κακόν αμιγές καλού», όπως διαβεβαίωναν οι πρόγονοί μας. Στην πραγματικότητα, δείχνει προς το υπόλοιπο εκλογικό σώμα ποιον υπολογίζει πλέον ως απειλητικό αντίπαλο. Οτι οι εποχές που ο βασικός αντίπαλος ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν παρέλθει, τώρα προβάλλει το ΠΑΣΟΚ από τη γωνία, και η ΝουΔου σπεύδει να το αντιμετωπίσει πριν το πράγμα λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Γενικώς, αν θέλεις να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο, γίνε – συμβουλεύουν οι σοφοί της πολιτικής – επισπεύδων, αλλιώς θα τρέχεις και δεν θα φτάνεις.

Οπότε δεν υπάρχει και ιδιαίτερος λόγος να πανικοβάλλονται εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη – η σύγκρουση τρέφει. Η αδιαφορία σε τελειώνει…

Ο πολιτικός που έλεγε αλήθειες

Ο επίλογος της πορείας στη ζωή και την πολιτική ενός ευφυούς – πραγματικά – πολιτικού, του Θεόδωρου Πάγκαλου, γράφτηκε χθες. Και εμείς όλοι που τον γνωρίσαμε, τον ακούσαμε, συζητήσαμε κάποτε μαζί του και είχαμε την ευκαιρία να δούμε τις πτυχές του μυαλού του, θα θυμόμαστε πάντα την οξυδέρκεια του ανδρός, την τεράστια ικανότητά του στην ανάλυση των γεγονότων και τη διορατικότητά του ως προς τις εξελίξεις. Στις περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες που διακονώ το είδος του πολιτικού δημοσιογράφου, δεν έχω γνωρίσει πολλούς σαν τον Πάγκαλο. Αν υπήρχε μία κλίμακα, νομίζω ότι θα ήταν ανάμεσα στους πέντε ευφυέστερους έλληνες πολιτικούς. Οξυδερκής μεν, αλλά και αυτοκαταστροφικός. Και επίσης καθόλου ευλύγιστος – του ήταν τόσο δύσκολο να υποκριθεί. Τη γνώμη που είχε για κάποιον ή για κάτι θα την εξέφραζε, ακόμα και αν γνώριζε ότι με αυτόν τον τρόπο θα προκαλούσε αντιδράσεις ή ακόμη και μίση. Ευρυμαθής, με απίθανο αλλά aggressive χιούμορ, δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στον μικρόκοσμο της πολιτικής. Θα μπορούσε να είχε παίξει σημαντικότερο ρόλο στη δημόσια ζωή, αλλά η τάση του να καταστρέφει συχνά από παρορμητισμό ό,τι με κόπο είχε δημιουργήσει στάθηκε το μεγαλύτερο εμπόδιο γι’ αυτόν.

Οσο για μένα, θα θυμάμαι τις απίθανες ατάκες του, το χιούμορ, αλλά και την ένταση με την οποία διατύπωνε τις αλήθειες του. Γιατί ο Πάγκαλος ήταν πολλά παραπάνω από το εντελώς παραχαραγμένο από τους αντιπάλους του «μαζί τα φάγαμε» που τον ακολούθησε ως το τέλος του…