Αντιπυρικός… στρουθοκαμηλισμός!{CR}

Δεν σχολίασα ποτέ σε όλη την υπερπεντηκονταετή δημοσιογραφική μου πορεία και δεν θα σχολίαζα και τώρα πρόσφατο (ακούσιο) προσωπικό περιστατικό, αν δεν συνοδευόταν από δύο παράπλευρα, που ενδιαφέρουν πολίτες και (επιτελικό) κράτος. Στις 24 Μαΐου του 2023 συγκέντρωσα, στο άνετο τσιμεντοστρωμένο γήπεδο μπάσκετ του οικοπέδου μου (μένω μόνιμα εκεί), για κάψιμο τα τελευταία κλαριά και χόρτα, τα οποία άρχισα, όπως κάνω κάθε χρόνο ήδη από τον Μάρτιο πληρώνοντας μεροκάματα, να κόβω και να οργώνω για πυροπροστασία. Ηδη, το πρώτο κάψιμο έκανα τον περασμένο Μάρτιο και το τελευταίο προγραμμάτισα τώρα, με τη βεβαιότητα (λάθος μου!), ότι η αντιπυρική περίοδος αρχίζει από την 1η Ιουνίου!

Ετσι, με βρύσες νερού παρά πόδα και νερολάστιχα ανά χείρας, άναψα τα λίγα κλαριά και χόρτα. Με τον πρώτο καπνό αποθρώσκοντα, όπως έλεγε ο Οδυσσέας, έρχεται αμέσως στην πόρτα του κήπου μου τριμελές κλιμάκιο του πυροσβεστικού σταθμού, που είναι σε απόσταση 200 περίπου μέτρων από το σπίτι μου. Ευγενικότατα με ενημέρωσε ότι από την 1η Μαΐου άρχισε η αντιπυρική περίοδος και, συνεπώς, παρανόμως καίω κλαριά και χόρτα. Ζήτησα συγγνώμη εκφράζοντας και την ικανοποίησή μου για την έγκαιρη επέμβαση και σε λίγα δευτερόλεπτα εξαφανίστηκε με το νερό ο παρανόμως αποθρώσκων καπνός!

Αυτό είναι το (ακούσιο) προσωπικό περιστατικό, το οποίο είχε συνέχεια έξω από το καθαρότατο οικόπεδό μου εν τω μέσω της παρακείμενης οδού, όπου κατέφθασε και ο προϊστάμενος (βαθμοφόρος) του κλιμακίου για τα περαιτέρω (προσκόμιση στοιχείων, ενημέρωσή μου ευγενέστατα σχετικά με την παράνομη πράξη μου και την επιβολή προστίμου, το οποίο είναι το μοναδικό στον πολλών δεκαετιών βίο μου και το οποίο πλήρωσα ασμένως, αρνούμενος να κάνω χρήση της υποβολής γραπτώς αντιρρήσεων εντός προθεσμίας πέντε ημερών). Αυτό είναι πρώτο παράπλευρο περιστατικό για το οποίο θα έβαζα ως δημοσιογράφος τον αισιόδοξο τίτλο «Κι όμως, οι φύλακες γρηγορούν»!

Το δεύτερο είχε εντελώς διαφορετική (οπτική) συνέχεια θυμίζοντας την αρχαία «τραγική ειρωνεία», καθώς η διακριτική συζήτηση γύρω από την αντιπυρική περίοδο με το ευγενέστατο και εμπειρότατο στέλεχος του Πυροσβεστικού Σώματος γινόταν στο μέσο του δρόμου, εκατέρωθεν του οποίου σε απόσταση ενός μέτρου υψώνονταν ξερόχορτα οιονεί θρυαλλίδας! Την ίδια εικόνα, οιονεί μπαρουταποθήκης, παρουσίαζε και παρουσιάζει το παρακείμενο άχτιστο οικόπεδο καθώς και όλος ο οικισμός (είναι εντός σχεδίου πόλεως!!!).

Τότε, θυμήθηκα (καθώς ο προϊστάμενος έβλεπε με απογοήτευση τα πλούσια ξερόχορτα στα πόδια του!) τις γνωστές κάθε χρόνο τέτοια εποχή Πυροσβεστικές Διατάξεις για καθαρισμό οικοπέδων και ακάλυπτων χώρων από τους άμεσα και έμμεσα υπεύθυνους δήμους, αλλά φευ! Επίσης, έβλεπα ότι στο ίδιο σημείο του δρόμου κάτω από τα πόδια μας περνούσε (διακρίνεται στη φωτογραφία από τη νωπή άσφαλτο) ο υπόγειος κεντρικός αγωγός ύδρευσης του οικισμού «Πανόραμα», ο οποίος ξεκινάει από την υδατοδεξαμενή, η οποία προορίζεται και για δασοπυρόσβεση, και το εσωτερικό δίκτυο!!!

Κι όμως, όλα αυτά διαπιστώνονται κατά τη διάρκεια αντιπυρικής περιόδου και δύο χρόνια μετά από τον πύρινο εφιάλτη που κατέστρεψε, τον Ιούλιο του 2021, τον ορεινό πευκοσκεπασμένο όγκο της Μάνδρας και Βιλίων και που έφτασε ante portas στον οικισμό μου, όπως έγραφα τότε με αγανάκτηση τόσο στα «ΝΕΑ» όσο και στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο»! Κι όμως, μολονότι έχουν δαπανηθεί (δύο φορές!!!) δεκάδες εκατ. ευρώ και είναι έτοιμο, εξακολουθεί να είναι «νεκρό» το έργο αυτό για λόγους που δεν τιμούν ένα ευνομούμενο ή επιτελικό κράτος. Ετσι, μην εκπλαγείτε αν δείτε κι εφέτος πυροσβεστικά αεροπλάνα να παίρνουν ξανά νερό από τις τριτοκοσμικές πλαστικές υδατοδεξαμενές που είναι στο «Καραούλι»!

Θυμήθηκα κι άλλα πολλά. Θυμήθηκα τους μωρούς Αβδηρίτες (στην αρχαία Θράκη), οι οποίοι αποφάσισαν να κατασκευάσουν για την πόλη τους τα Αβδηρα μια μεγάλη δεξαμενή και μιαν ωραιότατη καλλιμάρμαρη βρύση, χωρίς να έχουν εξασφαλίσει προηγουμένως νερό! Κι έτσι, έμειναν η δεξαμενή και η βρύση στεγνές, όπως στον οικισμό μου!!!

Ιδού, λοιπόν, γιατί τα στοιχεία ειδικών παρουσιάζουν τη χώρα μας «πρωταθλήτρια» σε κόστος κατάσβεσης πυρκαγιών ή ότι το 80% της συνολικής ετήσιας κρατικής δαπάνης (πάλι ρεκόρ!) για τη δασοπροστασία αφορά καταστολή και μόνο το 20% αφορά πρόληψη πυρκαγιών, τα οποία επιβεβαιώνουν το υπό του Εμμανουήλ Ροΐδη ρηθέν πριν από… 150 χρόνια ότι και «τα ημέτερα δένδρα, μάλλον δυσφύλακτα, πλειόνων δασοφυλάκων έχουν ανάγκην…».