Λικέρ από δαφνόφυλλα

Οπως για την υγρασία έχω βαρόμετρο τα γόνατά μου, έτσι και για τα θέματα εσωτερικής πολιτικής έχω βαρόμετρο τ’ αυτιά μου. Αν ιδρώνουν με το παραμικρό, αν κινούνται προς όλες τις κατευθύνσεις σαν της γάτας, τότε σίγουρα κάτι κακό μας περιμένει. Εδώ και δυο χρόνια, δεν άκουγα τίποτα. Ή μάλλον άκουγα τα πάντα, με πρωτοφανή για τα μέτρα μου ψυχραιμία. Κυρίως εκείνα που άλλοτε με έκαναν να θέλω να σπάσω την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Τον τελευταίο μακρύ καιρό όμως, όλα αυτά ήταν σα να άκουγα το νανουριστικό βουητό του εξαεριστήρα ή το βρουούμ της ηλεκτρικής σκούπας. Τέτοια γαϊδουριά. Δεν ισχυρίζομαι ότι είχα προβλέψει την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, ισχυρίζομαι όμως ότι μέσα μου, ο φόβος είχε πάρει την κατηφόρα με μια κλίση σαφή και αναπότρεπτη. Οχι και τόσο ορθολογιστικό, η αλλαγή των ιστορικών περιόδων ωστόσο δεν γίνεται με σαφείς και βίαιες διαχωριστικές γραμμές. Το συναίσθημα προηγείται των γεγονότων, τα προαναγγέλλει, τα συνδαυλίζει, σχεδόν τα προκαλεί να φανερωθούν με εκλογικά ποσοστά δίκην ουρανοκατέβατης σφαλιάρας.

Πάμε πάλι: Οταν λοιπόν έπαψα να σκιάζομαι τον Τσίπρα και να μην χαμπαριάζω από τα αφηνιασμένα φουσάτα του και τις κοινωνικές ψευδοκρίσεις που διαρκώς παρασκεύαζε, διαισθάνθηκα ότι το τέλος της Οικονομικής κρίσης και ο πολιτισμός του χάους που μοιραία παρήγαγε, ήταν πλέον παρελθόν. (Αναπνοή). Δεν είμαι η Πυθία. Είμαι η εμπειρία. Η πικρίλα στο στόμα μου από τα δαφνόφυλλά της.

Θα φυλάξω λίγο από αυτό το απεριτίφ στο ντουλάπι μου, να πίνω καμιά γουλιά, να μαζεύω τους φίλους μου και να το φιλοσοφούμε. Και σάμπως δεν έχουμε το δικαίωμα να το φιλοσοφήσουμε μετά από τόσα που έχουμε περάσει; Γράφει μεταξύ άλλων ο Ε.Χ. Γονατάς σε μια υποσημείωση στην μακροσκελή επιστολή που έστειλε στον Νίκο Εγγονόπουλο στις 14-5-1983. «Προχθές, μια φίλη μου εβραιοπούλα στην οποία έλεγα ότι είμαι από τη φύση μου ένας “αισιόδοξος-απαισιόδοξος”, μου απάντησε με το εξής καταπληκτικό απόφθεγμα που μάλλον πρέπει να είναι δικό της: “Αισιόδοξος, φίλε μου, είναι ο κακώς πληροφορημένος απαισιόδοξος!” … Οπερ με έμπλεξε», καταλήγει ο Ε.Χ. Γονατάς. Ας πιούμε λοιπόν σ’ αυτό το ωραίο μπλέξιμο!