Η πιο σημαντική δεύτερη ευκαιρία

Η πρώτη αντίδρασή μας αποκαλύπτει τι κρύβει η ψυχή σου αλλά και τις ελλείψεις σε γνώσεις. Το θυμήθηκα με την «αυθόρμητη» κινδυνολογία που επιστράτευσε ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος εμφανίστηκε να κραδαίνει τον κίνδυνο να έχουμε «μια παντοδύναμη, ανεξέλεγκτη, ηγεμονική και αλαζονική κυβέρνηση», χρησιμοποιώντας ως μόνο επιχείρημα τη μεγάλη επιτυχία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος κέρδισε δεύτερη νίκη με ποσοστό λίγο μεγαλύτερο από το, πράγματι σημαντικό, όριο του 40%. Ο πρώην επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης συλλαμβάνεται – δεν είναι η πρώτη φορά – αδιάβαστος. Από τις 18 μεταδικτατορικές εκλογικές αναμετρήσεις, οι 13 κερδήθηκαν με ποσοστό άνω του 40% και μια, το 2019, με σχεδόν 40%. Οι επτά από τη Νέα Δημοκρατία και οι έξι από το ΠΑΣΟΚ. Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβέρνησε με ποσοστό γύρω στο 35%, ενώ δύο φορές το 2012 σχηματίστηκε κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ – ΠΑΣΟΚ.

Σε καμία από τις «άνω του 40%» διακυβερνήσεις δεν εμφανίστηκαν «ηγεμονικά και αλαζονικά» φαινόμενα. Μπορεί να διαπιστώθηκαν άλλα προβλήματα, αλλά η πολυκομματική, κοινοβουλευτική λειτουργία της δημοκρατίας κύλισε ομαλά. Μόνον ο κ. Τσίπρας έκανε οιονεί «πραξικόπημα» και μάλιστα δύο φορές σε λίγους μήνες. Πρώτη φορά, όταν είχε ρίξει τη χώρα στα βράχια για να την οδηγήσει τελικά μέσω ενός αλαζονικού και εν πολλοίς παράτυπου δημοψηφίσματος σε αχρείαστο νέο μνημόνιο. Δεύτερη φορά όταν, ενόσω είχε αποσπάσει την εθνική συναίνεση των άλλων κομμάτων για να διαφύγει η χώρα από τον κίνδυνο χρεοκοπίας, προκάλεσε νέα εκλογή, παρά την άρρητη διαβεβαίωση περί του αντιθέτου.

Γιατί όμως χρειάζεται να επιβεβαιωθεί στην επόμενη κάλπη η πρωτιά του πρωτεύσαντος Μητσοτάκη; Για τον πολύ απλό λόγο ότι μόνο έτσι θα μπορούν οι πολίτες να τον ελέγχουν αυστηρά, ως τον έχοντα την πλήρη ευθύνη για την επίτευξη όσων χρειάζεται να επιτύχει ο τόπος στην επόμενη τετραετία. Εχουμε μπροστά μας ευκαιρίες και κινδύνους. Γιατί, δυστυχώς, μείναμε πίσω, συγκριτικά με τα υπόλοιπα κράτη, επειδή χάσαμε πολύ περισσότερο χρόνο από όσο χρειαζόταν για τις επιβαλλόμενες διορθώσεις μετά τη διπλή κρίση του 2010. Σε εθνική παραγωγικότητα, σε αγοραστική δύναμη των εργαζόμενων μισθωτών, σε υποδομές, σε ικανότητες πάμπολλων συνανθρώπων μας και σε αναβάθμιση των θεσμών.

Επομένως, το στοίχημα που βάζουμε τώρα είναι με εμάς τους ίδιους και πρέπει να κερδηθεί με κάθε τρόπο. Ο πιο γρήγορος και σίγουρος τρόπος είναι να «φορτώσουμε» την επόμενη κυβέρνηση με όλες τις ευθύνες που προκύπτουν από την κάλπη. Αντίθετα προς όσα πιστεύει ο κ. Τσίπρας, μια ισχυρή πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο θα ελεγχθεί αυστηρά ώστε να δρομολογήσει τις μεταρρυθμίσεις που τόσο πολύ χρειάζεται η χώρα μας, διασφαλίζοντας ευρεία συζήτηση εντός της κοινοβουλευτικής νεοδημοκρατικής ομάδας και καλύτερες διαβουλεύσεις με τη μείζονα και ελάσσονα αντιπολίτευση. Το αίτημα για «περισσότερη δημοκρατία», που πάντα χρειάζεται μια ευνομούμενη δημοκρατία, περνά, σήμερα, από τη συγκρότηση ισχυρής αυτοδύναμης κυβέρνησης. Αυτή είναι η «δεύτερη ευκαιρία» που απαιτούν οι περιστάσεις αλλά και, ας μην το ξεχνάμε, οι κίνδυνοι που μας περιβάλλουν.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος