Τσίπρας σε φόρμα…

Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε δύο ημέρες που ο Αλέξης Τσίπρας γράφει ιστορία. Η πρώτη ήταν φυσικά το τραγικό για τον ίδιο και για το κόμμα του αποτέλεσμα των εκλογών. Η δεύτερη όμως, που αφορά τον χειρισμό αυτής της πρωτοφανούς καταβαράθρωσης, δεν είναι λιγότερο αξιοθρήνητη. Και η κορύφωσή της ήρθε χθες, όταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πήγε στο Προεδρικό Μέγαρο και δεν παρέλαβε (ορθώς) την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, δηλώνοντας όμως αμέσως μετά τα ακόλουθα θλιβερά (ακόμα και για τον ίδιο) ακραία διαστρεβλωτικά κάθε ίχνους λογικής για την έννοια της πολιτικής ευθύνης και την ανάληψή της. Και τα οποία έρχονται φυσικά σε πλήρη, κάθετη σύγκρουση με εκείνα τα οποία είχε ο ίδιος αφήσει να εννοηθούν ημέρες πριν από τις εκλογές για το ίδιο θέμα. Αλλά, ακόμα περισσότερο, με εκείνα που έχει πολλάκις βροντοφωνάξει για την πολιτική ευθύνη και τις παραιτήσεις αντιπάλων του κόμματός του, που έχει ζητήσει να παραιτηθούν δεκάδες φορές για ισάριθμους λόγους όλα αυτά τα χρόνια. Είπε λοιπόν ο Αλέξης Τσίπρας σχετικά με την «ηθική» της πολιτικής ευθύνης:

«Χάθηκε μία σημαντική ευκαιρία για τον τρόπο με τον οποίο κυβερνάται η χώρα, με την απλή αναλογική. […] Οι πληγές για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένες. Δεν έχουμε όμως άλλη επιλογή. Θα σταθούμε στα πόδια μας. Οπως γνωρίζετε οι νίκες έχουν πολλούς πατεράδες, αλλά οι ήττες έχουν πάντα έναν. Προσωπικά αναλαμβάνω ακέραια την ευθύνη γι’ αυτό το αποτέλεσμα, αλλά στο δικό μου ηθικό λεξιλόγιο σημαίνει στέκομαι και δίνω τη μάχη. Και αυτό θα κάνω. Βεβαίως αντιλαμβάνομαι και την ευθύνη να ζητήσω και μία συγγνώμη από τους ανθρώπους τους οποίους πληγώσαμε. Τους εκατοντάδες χιλιάδες φίλους, μαχητές, αγωνιστές και ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και να δώσουμε και μία υπόσχεση ότι θα δώσουμε μαζί τη νέα αυτή μάχη όρθιοι με στόχο, επαναλαμβάνω τη μεγάλη εικόνα να μην έχουμε μία παντοδύναμη ανεξέλεγκτη, ηγεμονική και αλαζονική κυβέρνηση. Αυτό είναι κακό για τη Δημοκρατία και τη χώρα, αλλά και να παραμείνει η Αριστερά βασικός κορμός και εκφραστής των λαϊκών αγώνων και διεκδικήσεων»…

Με άλλα λόγια, η παραίτηση δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί όταν η ανάληψη της ευθύνης της βαρύτερης δυνατής ήττας συνεπάγεται όχι το να φύγεις αμέσως, κάτι που θα ήταν αυτονόητο σε κάθε χώρα που διεξάγονται εκλογές για όποιον ηγέτη όποιου κόμματος υποστεί τέτοια καταστροφή στις κάλπες, αντίθετα, εδώ, σημαίνει ότι πρέπει να βιδωθεί ακόμα πιο βαθιά στην καρέκλα του και να βάλει και κόλλα, τότε, πολύ απλά, αυτός ο ηγέτης, θεωρεί τον εαυτό του ισόβιο και απόλυτο μονάρχη, που τίποτα και ποτέ δεν θα τον κάνει να φύγει. Και, από μία άποψη, δεν έχει άδικο: αν το δει κανείς από την ψυχρή πραγματιστική του όψη, το πράγμα είναι τώρα πιο σαφές από ποτέ: ο Τσίπρας έχει χτίσει ένα κόμμα εντελώς στα μέτρα του. Είναι σαν το κοστούμι που φοράει: δεν πάει σε άλλον. Ή σε αυτόν, ή σε κανέναν… Και είναι ξεκάθαρο ότι αυτές οι αμπελοφιλοσοφικές ηθικολογικές στρεψόδικες μπούρδες περί «δικής του αντίληψης» για την έννοια της πολιτικής ευθύνης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία ακόμα απόδειξη του πόσο γερός, αλλά και αδίστακτος μαζί, τακτικιστής είναι, μα και, παράλληλα, πόσο καλός ηθοποιός. Το να καταφέρεις να τα λες αυτά, σε μία τέτοια στιγμή για τον ίδιο σου τον εαυτό και για το ίδιο σου το κόμμα και να μη σε πιάνουν είτε τα… γέλια είτε τα κλάματα, εντάξει, θέλει να είσαι κάποιος στον χώρο της υποκριτικής – εν προκειμένω, της υποκρισίας…

Αυτή η ερμηνεία της πολιτικής ευθύνης, είναι πλέον η δεύτερη, νέα «ιστορική», εσωτερικής καύσεως κωλοτούμπα του Τσίπρα – σχεδόν εφάμιλλη της πρώτης. Παρά τη συντριβή, ο άνθρωπος, παραμένει σε φόρμα. Τέτοια, ώστε λέει: «Διαμορφώνονται συσχετισμοί που αν επαναληφθούν στις επόμενες εκλογές της ενισχυμένης αναλογικής θα δημιουργήσουν συνθήκες ασφυκτικές για τη δημοκρατία». Δηλαδή, η ψήφος του λαού, είναι ασφυκτική συνθήκη για τη δημοκρατία! Θου Κύριε…