NON PAPER

Ανεπίδοτα γράμματα

Δεν θυμάμαι ποιος – δεν έχει και καμιά σημασία άλλωστε – έχει περιγράψει μια νοοτροπία και συμπεριφορά με το πολύ εύστοχο «Οταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τις απόψεις σου, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Είναι ακριβώς, ακριβώς όμως, η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ. Από το 2010, από τότε δηλαδή που καβάλησε το αντιμνημονιακό κύμα το οποίο τον έφερε στην εξουσία, μέχρι σήμερα. Την οδυνηρή αναγκαιότητα των μνημονίων που ήταν η πραγματικότητα την έκανε «δουλοπαροικία», τον ακροδεξιό Καμμένο υποστηρικτή της «Αριστεράς», το «Οχι» του δημοψηφίσματος «Ναι», το δικό του μνημόνιο περίπου ως κάτι που δεν έγινε ποτέ, τους 104 νεκρούς στο Μάτι «στραβή στη βάρδια τους», τα έργα στην Ακρόπολη «τσιμέντωμα», είδε σε όραμα ιδιωτικοποίηση του νερού, χούντες και καθεστώτα, μια μικρή νεκρή Μαρία ανάμεσα σε σκορπιούς στον Εβρο, ότι οι δημοσκοπήσεις «μαγειρεύονται» για να δώσουν χαμηλά ποσοστά στον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα που γράφω, ακούω τη Ρένα Δούρου στο Live News να λέει στον Νίκο Ευαγγελάτο ότι την προηγούμενη τετραετία όποιος πήγαινε να δει τον Joker, τον συλλάμβανε η αστυνομία. Δημιούργησε μια δική του μικροπραγματικότητα που μέσα σε αυτήν οχλαγωγούσαν τα στελέχη του και αλάλαζαν οι οπαδοί του.

Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ σκληρή για να πεθάνει. Μια, δυο, τρεις μπορεί να δείξει συμπτώματα νεκροφάνειας αλλά μετά, το τράκο μαζί της μπορεί να είναι έως και «θανατηφόρο». Αυτό έγινε την περασμένη Κυριακή. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχασε από τη Νέα Δημοκρατία ούτε κουτσουρεύτηκε από το ΠΑΣΟΚ. Συνετρίβη από την πραγματικότητα την οποία πίστευε ότι μπορεί να ξεγελάσει, να μανιπουλάρει, να καλουπώσει, να τη διηγηθεί με δικά του λόγια, να την περιγράψει με τα χρώματα της δικής του «αλήθειας». Ξεχνώντας μία άλλη σοφή ρήση. Οτι οι «αλήθειες» μπορεί να είναι πολλές, ο καθένας έχει τη δική του. Η πραγματικότητα όμως είναι μία.

Πρώτα όμως του βγαίνει του ανθρώπου – του κόμματος να δείτε – η ψυχή και μετά το χούι. Ηδη από το απόγευμα της Κυριακής ο διαδικτυακός ΣΥΡΙΖΑ, αυτός δηλαδή που κάνει το παιχνίδι αφήνοντας στον Αλέξη την εικόνα – και μόνο την εικόνα – του γελαστού παιδιού, άρχισε να βρίζει το εκλογικό σώμα. Παραθέτω, αυτολεξεί, πώς βλέπουν στη δική τους, κατάδική τους πραγματικότητα, τον ελληνικό λαό οι συριζαίοι «σταυροφόροι»: «…Αυτός ο σιχαμένος λαός με το πιο ισχυρό σύνδρομο Στοκχόλμης», «Οι πολίτες έχουν ευθύνη, δεν τους χαρίζομαι με τίποτα», «Μεγάλη νίκη τού “εγώ ελπίζω να τη βολέψω”», «Η ελληνική κοινωνία είναι σαν κακοποιημένη γυναίκα. Ζει με έναν άνδρα που χειροδικεί επάνω της, της στερεί την ελευθερία του λόγου, της πετάει ένα κομμάτι ψωμί αλλά αυτή ζει με τον δυνάστη της», «Μιλάμε για έναν διεφθαρμένο λαό που θέλει σαδιστικά και μαζοχιστικά να έχει αυτή την κυβέρνηση», «Την αυτοκριτική τους να την κάνουν αυτοί που τους ψηφίζουνε. Εμείς ψηλά το κεφάλι. Ημασταν και θα είμαστε στην περήφανη πλευρά της ιστορίας». Και δεν μιλάμε εδώ για λούμπεν οπαδούς. Επιστήμονες, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες τα γράφουν αυτά.

«Μπορεί να φταίει το ΠΑΣΟΚ, ο Σολωμός ή ο Τσάτσος»

Ας παραφράσω λίγο τον Σαββόπουλο (ο στίχος είναι από το «Εκλογές μαντινάδα» και λέει «να το ‘πε» αντί το «να φταίει» που γράφω). Την επομένη των εκλογών ο πρόεδρος Αλέξης, αφού ξεπέρασε το σοκ της καταβαράθρωσης, αποπειράθηκε να κάνει την αυτοκριτική του. Εξαιρετικά δύσκολο για ένα άτομο που μεθόδευσε την επιτυχία του καλλιεργώντας την εχθροπάθεια. Ακόμη και τώρα ψάχνει τον εχθρό απέναντι. Δηλαδή ακόμη και το «Ποιος να φταίει, ποιος να φταίει που δεν πήγαμε μπροστά, δεν μετρήσαμε το κύμα και τον άνεμο σωστά» του πέφτει πολύ βαρύ. Το κύμα και ο άνεμος φταίει, όχι εμείς που δεν τα μετρήσαμε σωστά.

Τώρα λοιπόν του φταίει το ΠΑΣΟΚ. Που δεν ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της προοδευτικής κυβέρνησης. Που – λένε ότι – χαίρονταν οι ψηφοφόροι του όταν, την Κυριακή, έβλεπαν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ να καταρρέουν. Τι να πω κι εγώ; Για το πάρτι που έκαναν στον ΣΥΡΙΖΑ όταν κατέρρεαν τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ; Δεν είναι πολιτικά ορθό, αλλά θα το πω.