Είναι ελάχιστοι στα ψηφοδέλτια οι αθλητές

Κοίταξα από περιέργεια να δω πόσοι «άνθρωποι του αθλητισμού» δηλαδή αθλητές (ενεργοί ή βετεράνοι) και προπονητές είναι υποψήφιοι σε αυτές τις εθνικές εκλογές που θα γίνουν την Κυριακή: ο αριθμός τους είναι ο μικρότερος, νομίζω, από κάθε προηγούμενη φορά. Σε ένα κομμάτι που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο αναφέρονται όλοι οι υποψήφιοι. Ο Γιούρκας Σεϊταρίδης κατεβαίνει με τη ΝΔ στον νομό Ιωαννίνων. Ο Νίκος Σαργκάνης είναι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Ο Βασίλης Τσιάρτας κατεβαίνει με το κόμμα Εθνική Δημιουργία των Τζήμερου – Κρανιδιώτη. Τις πιο πολλές υποψηφιότητες ανθρώπων του αθλητισμού συναντά κανείς στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ. Ενας από τους ικανότερους προπονητές στίβου που έχουμε στην Ελλάδα, ο Γιώργος Πομάσκι, θα είναι υποψήφιος στον Βόρειο τομέα της Αθήνας. Στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ θα βρίσκονται ακόμη ο πρώην διαιτητής Βασίλης Νικάκης, ένας εντιμότατος άνθρωπος που κατεβαίνει στον νομό Αιτωλοακαρνανίας και η Παρασκευή Μανιάτη, προπονήτρια στίβου, μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Κλασικού Αθλητισμού που πολιτεύεται στην Α’ Αθήνας. Μια ξεχωριστή αναφορά αξίζει για τον επίσης υποψήφιο του ΚΚΕ   τερματοφύλακα του Αστέρα Τρίπολης Νίκος Παπαδόπουλο,  που κατεβαίνει στον νομό Ηλείας. Αν κρίνω από τις θέσεις του ΚΚΕ για τον επαγγελματικό αθλητισμό (το ΚΚΕ πρεσβεύει την άμεση κατάργηση του επαγγελματικού χαρακτήρα του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου και την επιστροφή στον ερασιτεχνισμό) ο Παπαδόπουλος που μάχεται για την κατάργηση του επαγγέλματός του είναι ένας μάλλον γενναίος άνθρωπος. Κάποιος με πολύ χιούμορ.

Μακάρι
Πόσοι από αυτούς θα εκλεγούν; Ισως και κανείς και ειλικρινά εύχομαι να κάνω λάθος και κάποιος να τα καταφέρει. Αλλά θα είναι δύσκολο. Ο Σεϊταρίδης είναι αγαπητός στα Γιάννενα, αλλά ο τίτλος του πρωταθλητή Ευρώπης το 2004 δεν ξέρω αν αρκεί: στον Τάκη Φύσσα που κατέβηκε υποψήφιος στις προηγούμενες εκλογές στο υπόλοιπο Αττικής δεν ήταν αρκετός. Ο Σαργκάνης ζήτησε να είναι σε μη εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας: η συμμετοχή του είναι συμβολική. Το ΚΚΕ στον Βόρειο Τομέα της Αθήνας έβγαλε ένα βουλευτή: υποθέτω πως δεν θα είναι απλό για τον μεγάλο Πομάσκι να έρθει πρώτος. Ο Νίκος Παπαδόπουλος κάνει κι αυτός μια συμβολική παρουσία σε ψηφοδέλτια: στην Ηλεία το ΚΚΕ είχε το 2019 καταγράψει ένα από τα πιο μικρά ποσοστά του πανελλαδικά: είχε πάρει μόλις 3,5%.

Δεν ξέρουν
Από όσα γνωρίζω τα κόμματα ήθελαν περισσότερους ανθρώπους του αθλητισμού στα ψηφοδέλτια – και γιατί να μην τους θέλουν. Στην πραγματικότητα τα κόμματα δεν είναι ότι ξαφνικά αγάπησαν τον αθλητισμό: αυτό που αγαπούν είναι την αναγνωρισιμότητα των αθλητών, την οικειότητα που νιώθει με αυτούς ο κόσμος χάρη στην προβολή τους και τη γενικά καλή τους εικόνα. Μόνο που η ίδια η ζωή έχει δείξει πως αμέσως μετά δεν ξέρουν τι να τους κάνουν. Χαρακτηριστικότατη είναι η περίπτωση του Θοδωρή Ζαγοράκη. Εγινε ευρωβουλευτής χάρη στις χιλιάδες ψήφους που κέρδισε προσωπικά: κανείς δεν του χάρισε τίποτα. Κάποια στιγμή τον έφεραν οι άνθρωποι της κυβέρνησης από τις Βρυξέλλες για να αναλάβει την ΕΠΟ και τον παράτησαν απολύτως μόνο με αποτέλεσμα να παραιτηθεί και να φύγει ξανά για την Ευρωβουλή, πριν καλά καλά συμπληρώσει χρόνο στο Πάρκο Γουδί!

Αλλοθι
Οι τελευταίες κυβερνήσεις (και της ΝΔ και των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) αξιοποίησαν ελάχιστα τους αθλητές: οι δυο υφυπουργοί Αθλητισμού του Αλέξη Τσίπρα ήταν ο Σταύρος Κοντονής και ο Γιώργος Βασιλειάδης και στη ΓΓΑ ήταν ο Ιούλιος Συναδινός. Στην κυβέρνηση Μητσοτάκη υφυπουργός Αθλητισμού ήταν ο Λευτέρης Αυγενάκης. Ο προερχόμενος απο το Ποτάμι Γιώργος Μαυρωτάς, με τις τεράστιες επιτυχίες ως πρωταθλητής της υδατοσφαίρισης, ήταν απλά ένα είδος άλλοθι – δεν έκανε μάλιστα κακή δουλειά. Αλλά οι καιροί που άνθρωποι του αθλητισμού όπως ο Γιάννης Ιωαννίδης ή ο Κώστας Κουκοδήμος, ή παλιότερα ο Γιώργος Βασιλακόπουλος αναλάμβαναν κυβερνητικές θέσεις μοιάζουν να πέρασαν.

Αρνήσεις
Τα κόμματα εισέπραξαν πολλές αρνήσεις από αθλητές κυρίως αυτή τη φορά. Με σιγουριά μπορώ να σας πω ότι αρνήθηκαν προτάσεις και ο Παναγιώτης Γιαννάκης και ο Αντώνης Νικοπολίδης και ο Τάκης Λεμονής και ο μόνιμος στόχος πολλών Νίκος Γκάλης, αλλά και νεότεροι Ολυμπιονίκες – τα ονόματα των οποίων δεν έχει πλέον και ιδιαίτερη σημασία να αναφέρω, αφού οι άνθρωποι δεν έχουν σκοπό να ασχοληθούν με την πολιτική ποτέ τους. Οι πιο πολλοί δεν θέλουν να κάνουν τις «γλάστρες». Αλλοι πάλι αθλητές φοβούνται και λίγο την πολιτική τοξικότητα. Ο Πύρρος Δήμας π.χ. πριν πολιτευτεί με το ΠΑΣΟΚ ήταν ο αγαπημένος Ολυμπιονίκης όλων των Ελλήνων. Οταν εκλέχθηκε βουλευτής κάποιοι αμφισβήτησαν όχι μόνο τις πολιτικές και ηθικές του αρχές, αλλά και την ίδια την καθαρότητα της αθλητικής του καριέρας – στην «Αυγή» είχαν γράψει ότι ήταν «ένας αθλητής που κρυβόταν τα περισσότερα χρόνια και εμφανιζόταν μόνο πριν απ’ τους Ολυμπιακούς Αγώνες», πρόκειται για αστοιχείωτη κατηγορία που ωστόσο τον πίκρανε. Ανάλογες επιθέσεις δέχτηκε και η Σοφία Μπεκατώρου όταν κυκλοφόρησε πως έχει πρόταση από τη ΝΔ για να κατεβεί στην Α’ Αθηνών. Από τη στιγμή που το διέψευσε ησύχασε.

Τρεις
Στα αφιερώματα στους αθλητές που πολιτεύονται οι συντάκτες τους ξέχασαν (;) τρεις που ήταν οι μόνοι που το 2019 κατάφεραν να εκλεγούν. Οι τρεις είναι ο Βασίλης Κικίλιας, ο οποίος κατέβηκε με τη ΝΔ, ήταν δεύτερος σε ψήφους στην Α’ Αθηνών και έγινε και υπουργός στη συνέχεια, η επίσης υποψήφια με τη ΝΔ Αννα Καραμανλή, η οποία πριν γίνει δημοσιογράφος υπήρξε εξαιρετική αθλήτρια στον στίβο με ειδικότητα στο άλμα εις μήκος και η κάποτε παγκόσμια ρεκορντγούμαν του ακοντισμού Σοφία Σακοράφα, η οποία έχει εκλεγεί με το ΜέΡΑ25 στον Νότιο Τομέα της Αθήνας κι αργότερα τα κατάφερε και στις εκλογές του ΣΕΓΑΣ. Εύχομαι και στους τρεις να τα καταφέρουν πάλι και βρίσκω καλό για αυτούς ότι δεν αναφέρονται μεταξύ «των ανθρώπων του αθλητισμού που πολιτεύονται». Αν αυτό συμβαίνει είναι γιατί τους βλέπουν και τους τρεις ως φτασμένους στην πολιτική κι όχι ως ευκαιριακούς υποψήφιους που εμφανίζονται στα ψηφοδέλτια κομμάτι περιστασιακά. Νομίζω πως αυτό είναι και για τους τρεις μάλλον καλό σημάδι…