Το αρχετυπικό τρίπτυχο στο επίκεντρο

Επίκεντρο στις εκλογικές αναμετρήσεις είναι τα πολιτικά διακυβεύματα τα οποία η κυβέρνηση θα κληθεί να αντιμετωπίσει και η προεκλογική ατζέντα εστιάζει σε αυτά. Από την αναμέτρηση του 2019 άλλαξαν άρδην τα δεδομένα και νέες προκλήσεις έχουν αναδειχθεί. Οι εκλογές της 21ης Μαΐου θα διεξαχθούν με απλή αναλογική, γεγονός που θα οδηγήσει είτε σε συνεργασίες, είτε σε επανάληψη μιας νέας εκλογικής διαδικασίας.

Στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση και στην περίπτωση αυτοδυναμίας η επόμενη κυβέρνηση θα κληθεί να διαχειριστεί τα κρίσιμα προβλήματα με την ευχέρεια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Τα διακυβεύματα ανάγονται σε τρεις αρχετυπικούς πυλώνες με διαφορετικούς στόχους και επιλέξιμη στρατηγική. Ατομο, Κράτος, Διεθνής Πολιτική.

Οσον αφορά στο άτομο, οι προτεραιότητες των κυβερνητικών αποφάσεων πρέπει να επικεντρώνονται στην ικανοποίηση πάγιων απαιτήσεών του, οι οποίες αντανακλούν μεγιστοποίηση αξιών και ωφελημάτων και εξασφαλίζονται με την ενίσχυση και τον επιμερισμό των δημόσιων πολιτικών. Το άτομο προσδοκά προστασία και ασφάλεια από έξωθεν απειλές και κινδύνους παντός είδους, οικονομική σταθερότητα, διασφάλιση ελάχιστου εισοδήματος και αξιοπρεπούς διαβίωσης, τραπεζικό έλεγχο, προσιτή, οργανωμένη και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, διεύρυνση της ψηφιακής διακυβέρνησης, δημόσια υγεία και ποιότητα ζωής, ανταγωνιστική ανώτατη παιδεία υψηλών προδιαγραφών. Ομοίως απαιτεί δικαίωμα στην ενημέρωση, ισότητα ευκαιριών, προστασία της ιδιωτικής ζωής και των προσωπικών δεδομένων του (στη δίνη της εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης), προστατευμένη ιδιοκτησία. Μέσω ενδεδειγμένων πρωτοκόλλων και σημάνσεων πρέπει να υπάρχει προληπτικός έλεγχος ασφάλειας για τις μετακινήσεις στο οδικό δίκτυο, στα μέσα σταθερής τροχιάς (η τραγωδία των Τεμπών θα μείνει στο συλλογικό υποσυνείδητο), στην ακτοπλοΐα και τις πτήσεις.

Οσον αφορά στο κράτος, η προάσπιση της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας είναι πρωτεύον μέλημα, προϋπόθεση της υπόστασής του και προστασίας κεκτημένων και δραστηριοτήτων κάθε πολίτη. Ετσι εμπεδώνεται η συλλογική αυτοπεποίθηση και η εθνική ασφάλεια γίνεται μέρος των αναζητήσεών του. Ταυτόχρονα κίνδυνοι προερχόμενοι από φυσικές καταστροφές και επιπτώσεις από την κλιματική κρίση καθώς και καταστροφές απόρροια ανθρώπινης επέμβασης, απαιτούν πρόληψη και σχεδιασμό. Το σύνολο αυτών των απειλών οδηγούν στην ανάγκη να θεσπιστεί το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας με ένα επιτελείο στελεχών για επεξεργασία σεναρίων έγκαιρης αντιμετώπισης κινδύνων και διαχείρισης κρίσεων.

Η κυβέρνηση πρέπει να καλύπτει το κενό που αναπαράγει η ανασφάλεια έναντι όχι μόνο των απειλών κατά της εθνικής, αλλά και της προσωπικής ασφάλειας προκειμένου να προάγονται πολιτικές για την προώθηση των ατομικών αξιών, του εθνικού συμφέροντος και της ισχύος της χώρας. Παράλληλα ο πολίτης με κατάλληλη κοινωνικοποίηση και κατάρτιση πρέπει να αποκτήσει κουλτούρα κοινωνίας πολιτών, σχετικά με την αντιμετώπιση ακραίων φυσικών φαινομένων, αντί να καταφεύγει στο κράτος σε κάθε κακοτυχία.

Κάθε κρίση δοκιμάζει τις αντοχές των θεσμών και τις εναλλακτικές για ενίσχυση της κρατικής δομής. Το κράτος δικαίου, η διαφάνεια και οι ανεξάρτητες αρχές κερδίζουν επάξια τη θέση τους στη λειτουργία της δημοκρατίας. Ο θεσμός των ανεξάρτητων αρχών ενισχυμένος από την ΕΕ διασφαλίζει στο άτομο ισότητα και προστασία. Επίσης είναι καιρός να συζητηθεί και να επανατοποθετηθεί η σχέση του συλλογικού με το ατομικό. Δηλαδή το υπέρτερο δημόσιο συμφέρον σε σχέση με το ατομικό δικαίωμα ποιο έχει προτεραιότητα στην προστασία. Αυτό πρέπει να κρίνεται υπό πραγματικές περιστάσεις εξετάζοντας εάν ο περιορισμός είναι υπερβολικός και αναχαιτίζοντας αυθαίρετες κρατικές παρεμβάσεις στην εσώτερη σφαίρα του ατόμου.

Ως προς τον πυλώνα της εξωτερικής πολιτικής είναι πρόκληση για την κυβέρνηση να επαναπροσδιορίσει την εθνική στρατηγική, με ενεργητική εξωτερική πολιτική, μακριά από αμυντική ή παθητική στάση, έχοντας υπόψη τη μεγάλη εικόνα των εξελίξεων και ανακατατάξεων στο διεθνές σκηνικό. Τηρώντας ανάλογη στάση και στα διεθνή φόρα και όργανα θα ενισχύσει την εικόνα και ισχύ της χώρας. Πέρα από συμμαχίες είναι απαραίτητο να επιδιώξει η κυβέρνηση την επαφή και διάλογο σε διμερές επίπεδο για επίλυση διενέξεων με τα γειτονικά κράτη με γνώμονα το διεθνές δίκαιο, συμβάλλοντας στην ομαλοποίηση των σχέσεων και τη σταθερότητα της περιοχής. Η εκκρεμότητα κι η αναβλητικότητα όπως στα ελληνοτουρκικά είναι κακός σύμβουλος, διότι αυξάνει τις διαφορές αντί να τις επιλύει.