Ούτε ρίσκα, ούτε διακυβεύσεις

Μέσα στον πρωτοφανή καταιγισμό γεγονότων των τελευταίων ετών σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, φυσικό είναι να διακυβεύονται σταθερές αξίες που οι περισσότεροι παραδοσιακά θεωρούσαμε κεκτημένα δικαιώματα συνυφασμένα τόσο με την «ταπεινή» καθημερινότητά μας όσο και με την, ας την πούμε, επίσημη θέση απέναντι σε θέματα, όπως είναι η παιδεία, η πατρίδα, η οικονομία, το έγκλημα, η υγεία, η εργασία, η συνταξιοδότηση και τόσα άλλα. Αυτό λοιπόν που όλοι επιθυμούμε, φαντάζομαι, είναι όσο το δυνατόν η παγίωση, η εδραίωση, οι γερές βάσεις, η μακροβιότητα τέλος πάντων των συνθηκών που μας χάρισαν μια ποιότητα ζωής (σχεδόν) ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Ακούμε για αλλαγές και τρέμει το φυλλοκάρδι μας. Ποιος παίρνει το ρίσκο να μετακινήσει έστω κι ένα «ξυλαράκι» στο παιχνίδι των ισορροπιών όταν γνωρίζει εκ πείρας ότι από μια μικρή αλλαγή κινδυνεύει να καταρρεύσει όλο το οικοδόμημα; Ποιος πιστεύει την υπόσχεση: προσωρινότητα; (Ουδέν μονιμότερον.) Μείνε λοιπόν στο δεκατέσσερα κι άσε το τριάντα ένα, συμβουλεύει το λαϊκό τραγουδάκι.

Ιδέες έχουμε και μόνοι μας, τι να τις κάνουμε τις δικές σας; Γι’ αυτό, κύριοι, ας το εμπεδώσετε καλά, δεν θέλουμε ούτε ρίσκα ούτε διακυβεύματα ούτε διακυβεύσεις… Θέλουμε, σημειώστε: φως, νερό, τηλέφωνο… τα κλασικά, γεμάτα σουπερμάρκετ, λίγα φράγκα στη τσέπη, καλούς γιατρούς, χορταστικό πολιτισμό, άντε και κανά ξωκκλήσι για Πάσχα… Α, ξέχασα το κεραμίδι πάνω στο κεφάλι μας και φυσικά παιδεία, τον μόνο τομέα που σας επιτρέπουμε να ποντάρετε στο διακύβευμα για να μάθουμε και εμείς επιτέλους πώς παίζεται αυτό το παιχνίδι (πολύ φοβάμαι ότι κανείς μας δεν γνωρίζει ακριβώς τους κανόνες του).