Ο Αλμέιδα ήταν το μυστικό της επιτυχίας

Παραμονή του αγώνα της ΑΕΚ με τον Βόλο ο προπονητής της ομάδας του Βόλου Κώστας Μπράτσος είχε κάνει μια από τις δηλώσεις της χρονιάς: είχε πει πως με τρεις προϋποθέσεις (συγκέντρωση, σοβαρότητα και λίγη τύχη) η ομάδα του θα μπορούσε να κάνει αποτέλεσμα στην Οpap Arena. Νομίζω ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη δήλωση αισιοδοξίας που έχει γίνει ποτέ. Οχι μόνο γιατί μπροστά σε όλο αυτόν τον κόσμο ο Βόλος δεν θα έκανε τίποτα για να χαλάσει τη γιορτή της ΑΕΚ, αλλά και γιατί ο Μπράτσος δεν είχε καν επιθετικούς για να παρατάξει μια πλήρη ομάδα. Ο Βόλος ολοκλήρωσε τη συνεργασία του με κάμποσους παίκτες πριν από το ματς.

Ευχαρίστως

Δεν υπαινίσσομαι τίποτα το ύποπτο. Αυτά τα ματς των τελευταίων αγωνιστικών, όπου μια ομάδα είναι αναγκασμένη να πάει να αγωνιστεί στην έδρα κάποιας που θέλει ένα αποτέλεσμα για να γιορτάσει έναν τίτλο, είναι κάτι σαν καταναγκαστικό έργο. Νομίζω ότι αν ο Βόλος μπορούσε να μην πάει να αγωνιστεί θα το έκανε ευχαρίστως. Τώρα πώς ο Μπράτσος έκρινε ότι με συγκέντρωση, σοβαρότητα και λίγη τύχη μπορεί η ομάδα του να πάρει αποτέλεσμα, δεν μπορώ να το ξέρω. Ισως ήταν ευτυχής επειδή έμαθε πως θα συνεχίσει στην ομάδα και του χρόνου και είπε μια κουβέντα παραπάνω…

Ανετα

Η ΑΕΚ δεν κατέκτησε φυσικά τον τίτλο γιατί την Κυριακή κέρδισε μια ελλιπέστατη ομάδα πιο άνετα κι από όσο φαίνεται στην τελική της επικράτηση με 4-0. Θα κέρδιζε έτσι κι αλλιώς. Τα κρίσιμα ματς τα οποία έδωσαν τον τίτλο στην Ενωση ήταν άλλα. Πρώτα από όλα ένα παιχνίδι με τον Παναιτωλικό στο Αγρίνιο στον πρώτο γύρο. Η ΑΕΚ πήγε εκεί κουβαλώντας δύο ήττες πολύ νωρίς (μία με τον Βόλο και μία από τον ΠΑΟ), κέρδισε και για πρώτη φορά έδειξε και βήματα προόδου. Το δεύτερο είναι αναμφίβολα το ντέρμπι του πρωταθλήματος με τον ΠΑΟ στην Οpap Arena. Εκείνη η νίκη με 1-0 με το γκολ του Πινέδα (αμέσως μετά την ήττα στα Γιάννινα από τον ΠΑΣ) δεν επέτρεψε στον πρωτοπόρο τότε Παναθηναϊκό να ξεφύγει. Τρίτη σημαντικότερη νίκη σίγουρα αυτή με τον ΠΑΟΚ στα playoffs. H ΑΕΚ είχε πάει στην Τούμπα έπειτα από δύο ματς χωρίς νίκη. Με τον Ολυμπιακό είχε γνωρίσει την πρώτη της ήττα στην Οpap Arena και με τον ΠΑΟ είχε φέρει μια ισοπαλία με μια εμφάνιση κατώτερη των προσδοκιών. Αν δεν κέρδιζε στην Τούμπα θα είχε προβλήματα σιγουριάς, αλλά με ένα γκολ του Αραούχο δέκα λεπτά πριν από το τέλος του ματς τα κατάφερε. Κι αφού τα κατάφερε εκεί βρήκε στο Γ. Καραϊσκάκης, χάρη και στη διαιτησία του Μάσα, τη νίκη που έδειξε ότι θα πάρει το πρωτάθλημα: το 1-3 απέναντι στον Ολυμπιακό έδωσε στην ομάδα του Αλμέιδα ένα μεγάλο αβαντάζ και η αξία του αποτελέσματος φάνηκε στη συνέχεια. Στο Γ. Καραϊσκάκης η ΑΕΚ καπάρωσε το πρωτάθλημα και στο ίδιο γήπεδο ο ΠΑΟ το έχασε.

Λογική

Σαφώς η προσφορά του κόουτς Αλμέιδα υπήρξε καθοριστική. Βρήκε μια ομάδα που πέρυσι τερμάτισε πέμπτη κι έμεινε εκτός Ευρώπης και της άλλαξε λογική και νοοτροπία, μεθοδικά και στοχευμένα. Το κατάφερε γιατί απαίτησε πέρυσι το καλοκαίρι παίκτες για την πολύπαθη άμυνά της (ήρθαν ο Βίντα, ο Μουκουντί, ο Σιντιμπέ, αλλά κι ο Γιόνσον που μεσοαμυντικά βοήθησε), γιατί έπεισε τον Πινέδα να ‘ρθει στην Ελλάδα ως δανεικός (σε μια χρονιά μάλιστα που θα αγωνιζόταν στο Μουντιάλ) και γιατί είχε εμπνεύσεις που του βγήκαν. Η μετατροπή του Λιβάι Γκαρσία από εξτρέμ σε σέντερ φορ έδωσε στην ΑΕΚ μια ντουζίνα (και βάλε…) γκολ που δύσκολα θα έδινε άλλος παίκτης. Η μετατόπιση του Γκατσίνοβιτς στο πλάι, για να παίξει τον ρόλο του ακραίου χαφ, ήταν μια έκπληξη ακόμα και για τον ίδιο τον παίκτη, όταν αυτό του ζητήθηκε. Και ο τρόπος χρησιμοποίησης του Αραούχο, που από φορ περιοχής, βρέθηκε να κυνηγάει τους αντιπάλους κουβαλητές της μπάλας παίζοντας πίσω από τον Λιβάι Γκαρσία, έκανε τη φετινή επίθεση της ΑΕΚ να μη μοιάζει καθόλου με την περσινή παρ’ όλο που βασικοί της ήταν ποδοσφαιριστές που στην Ελλάδα βρίσκονται καιρό τώρα.

Παλιοί

Κυρίως ο Αλμέιδα έδειξε νωρίς πως έχει την ικανότητα να πάρει πολλά κι από τους παίκτες που βρήκε και που έρχονταν από ένα μετριότατο (και σε κάποιες περιπτώσεις κακό) πρωτάθλημα. Ο Χατζισαφί εκεί που ήταν να φύγει έχει πρόταση ανανέωσης συμβολαίου. Ο Ρότα έδειξε πως αν τον χρησιμοποιήσεις με συγκεκριμένο τρόπο μπορεί να είναι πολύ χρήσιμος. Ο Τζούμπερ όταν γύρισε από τον τραυματισμό του μπήκε στην ομάδα γρήγορα και αποδείχτηκε χρήσιμος: ειδικά στον δεύτερο γύρο μια σειρά από δικά του γκολ αποδείχτηκαν καθοριστικά (στο Περιστέρι κόντρα στον Ατρόμητο, στη Νίκαια με τον Ιωνικό, στα ματς με τον ΟΦΗ και τον Βόλο π.χ.). Ακόμα και κάποιοι που ήταν βασικοί και σταμάτησαν να είναι βασικοί αντιμετωπίστηκαν από τον Αλμέιδα πολύ προσεκτικά ώστε να νιώθουν πάντα χρήσιμοι: ο Μήτογλου κι ο Τζαβέλλας π.χ., αλλά και ο Πέτρος Μάνταλος δεν ένιωσαν ποτέ ξεχασμένοι από τον προπονητή τους. Οσο για τον τερματοφύλακα Αθανασιάδη, αυτός μπορεί και να του χρωστά τη σωτηρία της καριέρας του. Η παρουσία του σε ένα ματς που η ΑΕΚ έχασε από τον Ολυμπιακό με 5-1 προ τριετίας έγινε λόγος για να καταλήξει στη Σέριφ του Τιρασπόλ. Επέστρεψε από την εξορία για να γίνει αναπληρωματικός του Στάνκοβιτς και βρέθηκε στην ενδεκάδα γιατί αυτός τραυματίστηκε. Αλλά έκτοτε μονιμοποιήθηκε από τον προπονητή – κόντρα στα προγνωστικά. Κι έπαιξε για αυτόν όπως όλοι.

Ποιος

Οπως έγραφα και στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» η ΑΕΚ κέρδισε ένα πρωτάθλημα που εν τέλει δεν μπορούσε να το κερδίσει άλλη ομάδα. Οι παίκτες του ΠΑΟ έδωσαν ό,τι είχαν, αλλά έμειναν από δυνάμεις στο τέλος. Ο Ολυμπιακός έδωσε μια μάχη με αντίπαλο κυρίως την ομοσπονδία και τις μεθοδεύσεις της: τα όσα έγιναν φέτος από διαιτητές στα παιχνίδια του δεν έχουν προηγούμενο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έκανε και λάθος εκτιμήσεις για παίκτες και προπονητές. Ο ΠΑΟΚ τελείωσε τέταρτος με λιγότερους βαθμούς από πέρυσι κι αυτό τα λέει όλα για τη σεζόν του. Κι ο Αρης έδειξε πως απλά όσοι έχουν τις τύχες του δεν στερούνται χιούμορ: η απόφαση στο τελευταίο ματς της σεζόν με αντίπαλο τον ΠΑΟ να χτυπήσει πέναλτι ο Αμπουμπακάρ Καμαρά (που έχει πλήθος από τρόπους για να μη βάζει γκολ) δείχνει έλλειψη σοβαρότητας. Η ΑΕΚ φέτος ήταν μια πολύ σοβαρή ομάδα.