Ο Πιερρακάκης, ο Μιθριδάτης και ο… Μαξ Βέμπερ

Και πρώτα απ’ όλα μια απαραίτητη διευκρίνιση. Οι Εκλογές δεν είναι διαδικασία στην οποία ο πολίτης προσέρχεται προκειμένου να καταθέσει την ψυχή του, το βαθύτερο «είναι» του, ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο υψιπετές. Με τις Εκλογές επιλέγουμε απλώς ποιοι θα κυβερνήσουν τη χώρα μας τα επόμενα χρόνια. Δεύτερη αναγκαία διευκρίνιση, αυτονόητη ίσως προέκταση της πρώτης. Δεν πηγαίνει κάποιος στο εκλογικό τμήμα με σκοπό να διαλέξει την κατ’ εκείνον ιδεώδη πρόταση διακυβέρνησης της χώρας. Διαλέγει απλώς όποια θεωρεί καλύτερη από τις άλλες.

Ας παρακάμψουμε προς στιγμήν τα «εύηχα» δίπολα Αριστερά/Δεξιά, πρόοδος/συντήρηση, κράτος/ιδιωτική πρωτοβουλία, και άλλες τέτοιες αφηρημένες (όπως έχουν καταντήσει από την κατάχρησή τους, ή μάλλον από την αυθαίρετη ιδιοποίησή τους) έννοιες. Ας δούμε από λίγο πιο κοντά κάποιους αριθμούς και κάποια στοιχεία.

*** Η σχέση του πολίτη με το κράτος, και με τη γραφειοκρατία ειδικότερα,  έχει ήδη αλλάξει άρδην τα τελευταία χρόνια, και είμαι βέβαιος ότι θα αλλάξει ακόμα περισσότερο. Όλα -ή σχεδόν όλα- γίνονται πλέον ηλεκτρονικά, από το σπίτι ή/και από το κινητό. Ποιος από εμάς τους παλαιότερους δεν θυμάται τις ουρές στην Εφορία ή στο ΙΚΑ;

*** Μεταξύ 2015 και 2019, με την εκκαθάριση της φορολογικής δήλωσής μου, όφειλα να δώσω (εκτός από το ήδη παρακρατημένο στην πηγή 20% των εισοδημάτων μου), άλλα 2.000-3.000 ευρώ. Τα τελευταία τρία χρόνια λαμβάνω επιστροφή φόρου γύρω στα 2.000 ευρώ.

*** Για να «βγει» μια σύνταξη στον ΕΦΚΑ, είναι γνωστόν ότι περίμενες δύο-τρία χρόνια, ενίοτε και περισσότερο. Σήμερα, ο ίδιος χρόνος έχει μειωθεί σε δύο-τρεις μήνες.

Και άλλα, και άλλα, που δεν χωράνε σε ένα σύντομο κείμενο όπως αυτό. Εγιναν όλα άψογα αυτά τα τελευταία τέσσερα χρόνια; Οχι, βέβαια. Υπάρχουν μεταρρυθμίσεις που εκκρεμούν; Αναμφισβήτητα. Υπάρχουν θύλακοι αναχρονισμού και αρτηριοσκλήρωσης στο κράτος; Ασφαλώς. Υπάρχει όμως πλέον και κάτι ακόμα: δείγμα γραφής και από τις δυο βασικές προτάσεις διακυβέρνησης της χώρας. Δεν είμαστε στο 2014-15, όταν καθένας μπορούσε να δημαγωγεί ασύστολα και ανέξοδα. Εχουμε ζήσει την περίοδο των Λαφαζανοβαρουφάκηδων, το όνειδος του ψευδοδημοψηφίσματος, την ουρά για να βγάλουμε 60 ευρώ από το ΑΤΜ. Τότε που η χώρα βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού, τότε που για μια ακόμα φορά μάς έσωσε η «κακιά Δύση» και όχι οι φίλοι του Τσίπρα στην Κούβα και στη Βενεζουέλα, τότε που ο ανεκδιήγητος Καμμένος απειλούσε να αναλάβει την τήρηση της τάξης ο στρατός. Αν αυτά όλα ήταν η «πρόοδος» και ο Πιερρακάκης, ο Χατζηδάκης και ο Τσακλόγλου είναι η «συντήρηση», τότε, συγγνώμη, ευχαριστώ, από αυτήν την «πρόοδο» δεν θα πάρω.

Και βέβαια, να μην ξεχνάμε αυτό που έγραφε ο Μαξ Βέμπερ (ο οποίος, όπως και να το κάνεις, κάτι περισσότερο καταλάβαινε από πολιτική απ’ ό,τι ο Τζαννακόπουλος, ο Αντώναρος και ο Μιθριδάτης). Εκτός από την ηθική των πεποιθήσεων, την Gesinnungethik, υπάρχει και η ηθική της ευθύνης, η Verantwornungethik. Και κάτι τελευταίο, για να ελαφρύνω λίγο και το κλίμα. Εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός όλων των άλλων, αγνόησαν και έναν άγραφο νόμο της πολιτικής: όποιος έχει μαζί του τον Μπίστη, χάνει.

Ο Ανδρέας Παππάς είναι επιμελητής εκδόσεων και μεταφραστής