Ενας από αυτούς

To αντικείμενο του σημερινού σημειώματος δεν είναι ποια ομάδα άξιζε να πάρει φέτος το πρωτάθλημα, αν η ΑΕΚ δηλαδή ήταν πιο καλή, πιο σταθερή ή πιο τυχερή από τον Παναθηναϊκό ή τον Ολυμπιακό. Αυτό είναι άλλοι καταλληλότεροι να το αναλύσουν και να το κρίνουν. Γενικότερου ενδιαφέροντος, αντιθέτως, είναι ένα άλλο ερώτημα: πώς ένας άνθρωπος που είχε ξεχωρίσει ως τώρα για την ψυχραιμία του, την ευγένειά του και το ήθος του, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, έφτασε να πει ότι σιχαίνεται τον εαυτό του επειδή τον έβαλαν να επιλέξει «ανάμεσα στα όνειρα των παικτών και την υγεία τους».

Ενας αρθρογράφος των «Times», ο Μάθιου Σιέντ, έγραφε τις προάλλες ότι το σημαντικότερο δίδαγμα της πανδημίας είναι πως η κοινωνία δεν παρασύρθηκε από τα άκρα. Δεν συντάχθηκε δηλαδή ούτε μ’ αυτούς που κατηγόρησαν τις κυβερνήσεις για αυταρχισμό (επειδή επέβαλαν καραντίνα και σταμάτησαν την οικονομία) ούτε μ’ εκείνους που ισχυρίστηκαν ότι τα μέτρα έπρεπε να ληφθούν νωρίτερα και να αρθούν αργότερα προκειμένου να μην τεθεί σε κίνδυνο η ζωή των ευάλωτων και των ηλικιωμένων. Μπροστά στον κοινό κίνδυνο, η σιωπηρή πλειοψηφία έδειξε κατανόηση, υπομονή και πειθαρχία. Ο Σιέντ το αποκαλεί «σοφία του δήμου».

Η ελληνική εμπειρία δεν είναι πολύ διαφορετική. Αν μπορεί να κατηγορήσει κανείς για κάτι την κυβέρνηση είναι πως σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί, φάνηκε υπερβολικά άτολμη ή επιεικής. Σε γενικές γραμμές, όμως, η κοινωνία επέδειξε αξιοθαύμαστη ωριμότητα. Μόνο που ο αγώνας δεν τελείωσε. Μπορεί ο ΠΟΥ να κήρυξε το τέλος της πανδημίας, αλλά γύρω μας εξακολουθούν να αρρωσταίνουν άνθρωποι καθημερινά. Και δεν μπορούμε ούτε πρέπει να κάνουμε πως δεν τους βλέπουμε. Ακραίο είναι κι αυτό.

Ενα από τα δύο συμβαίνει. Ή ο Παναθηναϊκός ψευδώς ανέφερε μερικές δεκάδες κρούσματα Covid-19 στην ομάδα ή έλεγε την αλήθεια. Αν υπήρχαν υποψίες για το πρώτο, θα έπρεπε να ελεγχθεί και ενδεχομένως να τιμωρηθεί. Αν ήταν γενικά αποδεκτό το δεύτερο, θα έπρεπε να έχει δοθεί μια ολιγοήμερη αναβολή στον αγώνα του με τον Ολυμπιακό, ανεξαρτήτως πρωτοκόλλων, ημερομηνιών, ελίτ διαιτητών ή άλλων κωλυμάτων. Η λύση που δόθηκε – αναβολή για μια μέρα – ήταν προσβλητική για τους παίκτες, για τον προπονητή και για την κοινή λογική.

Το πιο ανατριχιαστικό από αυτά που είπε ο σέρβος τεχνικός είναι ότι «με αυτή τη χώρα, με τους υπευθύνους που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο γενικότερα, αισθάνομαι άσχημα γιατί ουσιαστικά έγινα και εγώ ένας από αυτούς». Ο Γιοβάνοβιτς προσπαθούσε για έναν χρόνο να μείνει έξω από τις αντιδικίες, ώστε να ασχοληθεί αποκλειστικά με το κοουτσάρισμα της ομάδας του, και στο τέλος κατάλαβε ότι ήταν μάταιο. Φταίνε οι «υπεύθυνοι»; Φταίει η κρατούσα νοοτροπία; Φταίει ο δικός του ρομαντισμός;

Σίγουρα, πάντως, το ζήτημα δεν είναι αμιγώς ποδοσφαιρικό.