Η τραγωδία του ΣΥΡΙΖΑ

Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ κρύβουν από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων τι θα ψηφίσουν επειδή μπορεί να τους παρακολουθεί με το Πρέντατορ ο Μητσοτάκης. Η φράση αυτή ανήκει στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, λέχθηκε σε τηλεοπτική εκπομπή και, εκ πρώτης όψεως, επιτέλους, μοιάζει με επιχείρημα για να απαντά σε όσους του επισημαίνουν τη δημοσκοπική καθήλωση του κόμματός του. Μπορεί όμως, όντως, να πιστεύει ο Αλέξης Τσίπρας ότι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ συλλήβδην θα καταπιούν αμάσητη μια τόσο χοντροκομμένη θεωρία συνωμοσίας;

Λυπάμαι πολύ, αλλά ο πρόεδρος Τσίπρας θα κοιμηθεί όπως έστρωσε. Είχε τέσσερα ολόκληρα χρόνια να αναδιοργανώσει το κόμμα του, να το κάνει πραγματικό κόμμα της δημοκρατικής Αριστεράς ή, έστω, της σοσιαλδημοκρατίας. Αντί γι’ αυτό, προτίμησε να αναπαλαιώσει ό,τι υπήρχε, αναπλαισιώνοντάς το διά μεταγραφών που έγιναν χωρίς κρίση και χωρίς έρμα.

Αντί για την προσωπική ειλικρινή αυτοκριτική του και μια πολιτική σύγκρουση, που έπρεπε να γίνει πολύ νωρίς και μπορούσε να οδηγήσει σε ένα σχήμα που θα έμοιαζε στις σημερινές συνθήκες με την ΕΔΑ του Ηλία Ηλιού, ένα αριστερό κόμμα προσηλωμένο στη δημοκρατία και στους θεσμούς, ο Τσίπρας επένδυσε στην απλή αναλογική και στις καραμπόλες που έλπιζε ότι θα έφερνε η κυβερνητική αβεβαιότητα. Ολη την τετραετία, αντί να φτιάξει πρόγραμμα και να βρει στελέχη που θα το στηρίξουν, αναλώθηκε στην υπονόμευση της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, ακόμα και σε ζητήματα που όφειλε στήριξη – στην πανδημία ή (με συνεννόηση) στην αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας.

Πότε αμφισβητώντας τα εμβόλια, πότε προτείνοντας ως φάρμακο την ιβερμεκτίνη που είναι για τα ζώα, πότε κλείνοντας το μάτι σε όσους υπονόμευαν τα περιοριστικά μέτρα, πότε συκοφαντώντας τα εξοπλιστικά προγράμματα και πότε υπερασπιζόμενος την ανύπαρκτη νεκρή μικρή Μαρία του Εβρου, ο πρόεδρος Τσίπρας έχασε την ευκαιρία να μετατρέψει ένα σχήμα της ευκολίας συνδετικός κρίκος του οποίου ήταν η εξουσία, σε έναν σοβαρό πολιτικό οργανισμό.

Δεν προσπάθησε καν. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα – αυτό που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, κι ο ίδιος αρνείται, κρυπτόμενος πίσω από το μικρό του δαχτυλάκι. Τέσσερα χρόνια μετά, η πολιτική πρόταση του Τσίπρα είναι οι μιμήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, τα μπινελίκια στα κοινωνικά δίκτυα, τα ήδη φθαρμένα στελέχη του που περιφέρουν τους οργισμένους τόνους της ρητορικής τους στις τηλεοράσεις, η εναλλακτική πρόταση της ανταλλακτικής οικονομίας σε συμπληρωματικά  «τοπικά νομισματάκια» που πρότειναν στελέχη του (μαζί κι ο Ευκλείδης Τσακαλώτος) κι οι υποσχέσεις για συμμαχικές κυβερνήσεις με τον Γιάνη Βαρουφάκη που αντί να πάει να καταλάβει το Νομισματοκοπείο θα τυπώνει τις Δήμητρές του με υδατογραφήματα των λαχείων.

Η απολύτως αποτυχημένη στρατηγική του Τσίπρα έφερε τα πράγματα εκεί όπου ήταν και το 2019. Οι πολίτες πάλι βρίσκονται μπροστά σε δίλημμα. Θα κλείσουν τα μάτια και θα επιλέξουν στην κάλπη όποιον υπόσχεται ότι η σταθερότητα θα συνεχιστεί, ότι η χώρα δεν θα μπει σε περιπέτειες. Αδιαφορούν για τα γλειψίματα στους υποψήφιους φοιτητές, για την επανάληψη του προγράμματος Θεσσαλονίκης και για τις υποσχέσεις εκείνων που έφτιαξαν τη μαγική τετραετία (και κάτι ψιλά) 2015-2019, και επιλέγουν ό,τι ξέρουν καλά. Ελπίζοντας ότι, στο μεταξύ, η διαφαινόμενη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ θα απελευθερώσει δυνάμεις για την ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος που, αυτή τη στιγμή, στηρίζεται σε ένα μόνο κόμμα με πρόταση εξουσίας.