Η ήττα του αντισυστημισμού

Οσο πλησιάζει η μέρα των εκλογών, τόσο τα πράγματα φαίνεται να ξεκαθαρίζουν. Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη βρίσκεται περί τις 7 μονάδες μπροστά από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ασθμαίνει προσπαθώντας όχι να βγει πρώτος αλλά να μην πέσει πολύ από τα ποσοστά των εκλογών του 2019, προκειμένου να μην αμφισβητηθεί ως τις δεύτερες εκλογές (που είναι σχεδόν βέβαιες) ο Αλέξης Τσίπρας. Η απλή αναλογική, στην οποία είχε εναποθέσει τις ελπίδες του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να αποσταθεροποιηθεί το πολιτικό σύστημα και μέσα στην αναμπουμπούλα να επωφεληθεί ο ίδιος, δεν φαίνεται να λειτουργεί.

Η κυβέρνηση, όσο κι αν επικρίθηκε, κατάφερε με τους χειρισμούς της να μην επικρατήσει ο διαλυτικός πολυκομματισμός. Στην ουσία, το πολιτικό σύστημα κατάφερε να εξουδετερώσει τη Χρυσή Αυγή και τις παραφυάδες της, που διεκδικούσε εκ νέου υπονομευτικό ρόλο για τη δημοκρατία στο Κοινοβούλιο. Η απουσία του ΣΥΡΙΖΑ από τη νομοθετική μεθόδευση αποκλεισμού ενός κόμματος ελεγχόμενου από πρόσωπα της ήδη πρωτοδίκως καταδικασμένης εγκληματικής συμμορίας, απλώς, έδειξε το μέγεθος του κυνισμού ενός πολυσυλλεκτικού κόμματος που αυτοπροσδιορίζεται ως κόμμα της δημοκρατικής Αριστεράς, χωρίς η πολιτεία του να αποδεικνύει κανέναν από τους δύο προσδιορισμούς: ούτε συμπεριφέρεται σαν δημοκρατικό κόμμα ούτε σαν αριστερό. Πώς σχεδίαζε ο Τσίπρας αυτή την εκλογική αναμέτρηση με απλή αναλογική; Σαν μια λασπομαχία σε έναν βάλτο. Με ηθικές κατηγορίες να εκσφενδονίζονται εναντίον της κυβέρνησης και «του καθεστώτος Μητσοτάκη» και γύρω γύρω να επαναλαμβάνεται ένα πάρτι αποσταθεροποίησης από διάφορους ακραίους, βίαιους ακροδεξιούς και ακροαριστερούς. Η δικαστική απαγόρευση συμμετοχής στις εκλογές κόμματος Κασιδιάρη στέρησε το σκηνικό από «την άνω πλατεία» της αντιπολιτικής, αλλά στέρησε και τους ακραίους στο όνομα της Αριστεράς από την προσπάθεια επανάληψης του σκηνικού που κυριάρχησε στη χώρα από το 2011 ως το 2014. Η ΝΔ κατάφερε να μην μπει στο σκηνικό μιας πόλωσης στο κεντρικό πολιτικό προσκήνιο, που θα συνόδευε τον κατακερματισμό των πολιτικών δυνάμεων. Με ήπιο πολιτικό λόγο, εντοπισμένο στο μετρήσιμο έργο της και σε εξίσου μετρήσιμες μεταρρυθμιστικές διακηρύξεις, η ΝΔ κυριαρχεί στο προσκήνιο, ως η δύναμη που επανέφερε στη χώρα τη σταθερότητα, αντιμετώπισε τις κρίσεις που προέκυψαν και κατάφερε να υπάρχει θετικό κλίμα στην οικονομία. Η όποια απόπειρα του ΣΥΡΙΖΑ να διαταράξει αυτό το ήπιο κλίμα μάλλον τον βλάπτει παρά τον ωφελεί. Κανείς κανονικός άνθρωπος δεν θα ήθελε να γυρίσει η χώρα σε μια συνθήκη Βαϊμάρης, όπου διάφοροι περιθωριακοί θα ροκανίζουν τη δημοκρατία και την ομαλότητα.

Στο μεταξύ, όμως, ακόμα κι εκείνοι που ονειρεύονται την αβεβαιότητα κατάφεραν να μην εκφράζονται στον Τσίπρα αλλά προτιμούν τον Βαρουφάκη, ως αυθεντικότερη μορφή στην πρόκληση φασαρίας. Στον Τσίπρα έμεινε μια προσπάθεια να το παίξει ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ. Εχει πολλά πασοκικά στελέχη εκ μεταγραφής, ο πρόεδρός του είναι καλός στη μίμηση ανθρωπότυπων όπως ο Ανδρέας κι ο χώρος έχει εμπεδώσει τη βασική γλώσσα του αυριανισμού με την οποία συνήθως αντιμετωπίζει τον πολιτικό διάλογο.

Με άλλα λόγια, στη φωτογραφία της στιγμής κυριαρχεί ένα σύγχρονο κόμμα που υπόσχεται τη διαχείριση της καθημερινότητας, κι ακολουθούν μια ρέπλικα του ανδρεοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ και το πραγματικό ΠΑΣΟΚ, μια σκιά της καθεστωτικής μεν αλλά και μεταρρυθμιστικής του ιστορίας. Η χειροβομβίδα της απλής αναλογικής δεν υπάρχει στο κάδρο. Απενεργοποιήθηκε. Ας πρόσεχαν όσοι έλπιζαν στην έκρηξή της.