Πολιτικές τηλε-πωλήσεις

Τα τηλεοπτικά σποτ των κομμάτων δεν δείχνουν ποτέ την αληθινή εικόνα της χώρας. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι ούτε βυθισμένη στο καταθλιπτικό ημίφως, ούτε λουσμένη στο φως που οδηγεί προς ένα λαμπρό μέλλον. Είναι και τα δύο, εξαρτάται πού κοιτάζεις κάθε φορά. Ομως στην πολιτική επικοινωνία τα μηνύματα πρέπει να είναι σαφή και απόλυτα. Κάπως έτσι, ο ένας προσπαθεί να σε πείσει ότι ζεις σε μία χώρα μίζερη, βουτηγμένη στη διαφθορά και στην αδικία, κλεισμένος σε ένα σπίτι που δεν βλέπει ο ήλιος. Και ο άλλος σου δείχνει πράσινα λιβάδια, γερανούς και καμινάδες, πρόσωπα που γελούν κάτω από ανέφελο ουρανό, ένα παιδάκι που τρέχει χαρούμενο στους διαδρόμους του σουπερμάρκετ επειδή οι γονείς του πήραν αύξηση στη δουλειά. Ολα αυτά «σκάνε» στις οθόνες σαν κανονικές, συμβατικές διαφημίσεις, οι οποίες συχνά προσεγγίζουν τον τηλεθεατή λες και έχει καταναλώσει LSD και βλέπει απίθανα πράγματα. Οπως υπάρχει το αυτοκίνητο που ανοίγει δρόμους, το σαμπουάν που σε πάει στους τροπικούς και η σερβιέτα που σε κάνει να πατινάρεις, έτσι και η Νέα Δημοκρατία. Δείξε της ένα χωράφι και θα σου βάλει φουγάρα από ξένες επενδύσεις.

Αντίστοιχα οι διαφημίσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν κάτι σκευάσµατα για την καούρα ή τον πονοκέφαλο. Χρειάζεται απλώς να τα καταναλώσεις για να διώξεις το πρόβλημα και να ξαναβρείς το χαμόγελο. Σαν εκείνα τα γιαούρτια για τη δυσκοιλιότητα. Τα τρως και το έντερο αρχίζει να λειτουργεί πάλι στην ώρα του, όπως τότε επί ΠΑΣΟΚ ρε παιδί μου. (Ωραία χρόνια.) Ασφαλώς υπάρχουν σημειολογικές διαφορές. Η ΝΔ παίζει Μητσοτάκη όπως το Ultrex τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Διότι ο Μητσοτάκης, αν χρειαστεί, μπορεί να σου λύσει και το θέμα με την πιτυρίδα. Αντιθέτως ο ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγει την έκθεση του κοινού σε υπερβολικές δόσεις Τσίπρα καθώς αυτό που προσπαθεί να σου δείξει είναι η άθλια κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Γίνεται να βγει ο Τσίπρας και να σου υποσχεθεί αύξηση επενδύσεων και βελτίωση του status της χώρας σε διεθνές επίπεδο; Θα πέσει γέλιο μέχρι δακρύων, θα μουσκέψουν οι καναπέδες. Πιο πειστικός είναι ο Βελόπουλος όταν πουλάει αλοιφές. Η ΝΔ σου λέει ότι πρέπει να ψηφίσεις Μητσοτάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σου ζητεί να ψηφίσεις Τσίπρα. Σε προτρέπει να μη ψηφίσεις Νέα Δημοκρατία και, αφού το αποφασίσεις, να επενδύσεις στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο άνθρωπός μας κάθεται τώρα και τα χαζεύει στο YouTube. Και, άγνωστο για ποιο λόγο, αποφασίζει να ρίξει μια ματιά στα σποτ της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές. Τώρα που τα βλέπει σκέφτεται ότι θα μπορούσαν να εξοικονομήσουν μερικά χρήματα αν ο ένας δάνειζε τα παλιά του σποτ στον άλλον. Τα διαφημιστικά μηνύματα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 2019 μοιάζουν με τα σποτ που παίζει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Μία μίζερη χώρα που διανύει τη Μεγάλη Εβδομάδα και ελπίζει στην Ανάσταση. Κατήφεια, μουντά χρώματα και στο τέλος όλα φωτίζονται με το που εμφανίζεται ο Μητσοτάκης. Ακριβώς πάνω στον ίδιο καμβά είχε ράψει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015, τότε που μας είπε ότι η ελπίδα έρχεται και έβγαζε το νεανικό πρόσωπο του Αλέξη, φρέσκο και λαμπερό, δανεικό από διαφήμιση after shave. Ο άνθρωπός μας θα ήθελε να ρωτήσει τους πάντες γύρω του αν επηρεάζονται από τα διαφημιστικά σποτ. Υπάρχει, δηλαδή, περίπτωση να μετακινηθεί κάποιος σε άλλο κόμμα, από εκείνο που επρόκειτο να ψηφίσει, επειδή πείστηκε βλέποντας ένα σποτ; Καμία. Οι πολιτικές διαφημίσεις έχουν ως σκοπό να τσιμεντώσουν την κομματική βάση και ενδεχομένως να παραμυθιάσουν κανέναν αναποφάσιστο. Είναι δε οι μοναδικές διαφημίσεις που περιορίζονται, παίζουν με λίγες λέξεις. «Ελλάδα», «Μπροστά», «Μέλλον», «Μαζί», «Ελπίδα». Ωστόσο είναι εξαιρετικά χρήσιμες όταν παρατηρείς το performance του πολιτικού αρχηγού που συμμετέχει. Ολοι τους λίγο ως πολύ έχουν μία κάποια σχέση με τον φακό και, κυρίως, το acting, την υποκριτική ρε παιδί μου. Και όταν κατεβαίνουν στον λαό, σαν φιλάνθρωποι τα Χριστούγεννα, διακρίνονται για την υποκριτική τους δεινότητα. Ο άνθρωπός μας σκέφτεται, τελικά, ότι όλα όσα βλέπει στην προεκλογική περίοδο έχουν μικρές ή μεγάλες δόσεις από ψέματα. Και εξαιρετικό, διαχρονικό, μάρκετινγκ. Η πολιτική είναι η μόνη αγορά που ο άλλος σου πουλάει τις προσωπικές του φιλοδοξίες για δικό σου όραμα.