Κοραής Δαμάτης

Εβλεπα στον ύπνο μου ότι γελούσα. Αυτό το όνειρο πάντα τέλειωνε με γέλια. Ξυπνούσα κι ακόμη γελούσα. Ενα πλάσμα διάχυτο – φευγαλέα έπαιρνε κι ανθρώπινη μορφή, αλλά ποτέ την ίδια – ντυμένο στα μαύρα, δεν μπόρεσα ποτέ να δω το πρόσωπό του, σε καμία επανάληψη του ονείρου, οδηγούσε μια μαύρη λουστραρισμένη άμαξα με τέσσερα άλογα: ένα λευκό, ένα κόκκινο, ένα μαύρο και ένα χλομό.

Με κυνηγούσε όλη νύχτα σε δαιδαλώδη καλντερίμια, στενά δρομάκια, ίσα που χωρούσε η άμαξα. Η μαύρη φιγούρα χτυπούσε κάθε τόσο τα άλογα με ένα μακρύ καμτσίκι να τρέξουν ακόμη πιο γρήγορα να με προλάβουν. Ετρεχα και εγώ να γλιτώσω κοιτάζοντας συνέχεια πίσω μου. Κρατούσα και έναν ξύλινο σταυρό και κάθε φορά αναρωτιόμουν τι γύρευε στα χέρια μου. Αυτός, κανονικά, βρισκόταν κρεμασμένος στο προσκεφάλι του κρεβατιού των γονιών μου. Μαύρος εβένινος, από σεντέφι το σταυρωμένο σώμα. Μεγάλη η απορία μου με τον σταυρό. Χωνόμουνα, λοιπόν, σε ακόμα πιο στενά δρομάκια, όλο και πιο στενά, με την ελπίδα σε κάποιο απ’ αυτά να μη χωρέσει η άμαξα και να τελειώσει τ’ όνειρο. Ομως τελευταία στιγμή η άμαξα έμπαινε, κι έτρεχα έντρομος να βρω ακόμα πιο στενό δρομάκι ενώ πίσω μου κάλπαζαν τ’ άλογα.

Κάποιες φορές με έφταναν, άκουγα το καμτσίκι να σκάει δίπλα μου, ίσως και πάνω μου, αλλά πόνο δεν ένιωθα. Ενιωθα τα σάλια των τεσσάρων ίππων· κολλούσαν στον σβέρκο μου. Η ταραχή μου ιδρώτας και ακατάληπτες λέξεις. Και πάντα, την τελευταία στιγμή, ανακάλυπτα ένα ακόμα πιο στενό σοκάκι και έπαιρνα κουράγιο κι έτρεχα να χωθώ. Και έφτανε στο αποκορύφωμα ο τρόμος μου γιατί αυτό το μικρό στενό, αυτή η τελευταία επιλογή, κατέληγε σε αδιέξοδο.

Ενας πανύψηλος πέτρινος τοίχος χωρίς τέλος, σύνορο ήταν, χώρισμα δύο κόσμων ήταν, κανένα πέρασμα, πουθενά διαφυγή, μόνο ο ουρανός, μόνο να πετάξει κάποιος. Με την πλάτη κολλημένη στις πέτρες το τοίχου έβλεπα περίφοβος το άνοιγμα του σοκακιού. Εκεί, πάντα στην τελευταία μου επιλογή, η άμαξα, ως εκ θαύματος, δεν χωρούσε. Πεταγόταν όρθιος ο αμαξάς, ένας θεόρατος Πατέρας, ένας φλεγόμενος Λοιμός, κι οργισμένος, χτυπούσε με όλη του τη δύναμη τ’ άλογα. Ορθώνονταν εκείνα στα δυο τους πόδια, μια μάζα από μυς και αρθρώσεις που έτριζαν να διαλυθούν, φρούμαζαν, δάγκωναν τον αέρα να σπάσουν τα χαλινάρια. Κι όσο τα χτυπούσε, τόσο αυτά διαλύονταν, ένας διάφανος αέρας, και ακόμα πιο διάφανος, μέχρι που έσβηναν ολότελα, όπως και η άμαξα, όπως κι ο αμαξάς. Λεπτός, γυάλινος καπνός άπλωνε στον δρόμο κι ύστερα σερνόταν μέχρι τους υπονόμους και χανόταν. Και τον σταυρό δεν τον κρατούσα πια, κάπου θα μου είχε πέσει. Ξαλαφρωμένος απ’ την αγωνία, άρχιζα να γελάω με τον τόσο φόβο μου μέχρι που ξυπνούσα.

Αυτό το όνειρο το πρωτοείδα όταν ήρθαμε στην Ελλάδα. Το έβλεπα κάθε τόσο μέχρι τα δεκαπέντε μου περίπου. Για πέντε χρόνια συναντούσα και ξανασυναντούσα αυτή τη σκοτεινή απειλή. Δεν θυμόμουν ποτέ την αρχή του ονείρου· σαν αρχινισμένο φαινόταν. Με τον καιρό, και με τόσες επαναλήψεις, στο τέλος έγινα παρατηρητής του ονείρου, δεν συμμετείχα πια παρά μόνο στο τέλος, τη στιγμή του γέλιου.

Ο Κοραής Δαμάτης είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης. Αυτόν τον καιρό ανεβάζει με την ομάδα ενηλίκων της Αθηναϊκής Σκηνής την παράσταση «Στη σκιά σπασμένων αγαλμάτων», μια συρραφή κειμένων από την Τέταρτη Διάσταση του Γιάννη Ρίτσου.