Tο me too που κάναμε… me nothing

Μια υπόθεση πολύ σοβαρή για να γίνεται πολιτικό κλωτσοσκούφι, a la carte, και «προϊόν» για τηλεθέαση στα κανάλια. Καταφέραμε και την πιο τεκμηριωμένη καταγγελία κακοποίησης γυναίκας, που είχαμε ακούσει μέχρι τώρα, να γίνει ανάγνωσμα πολιτικά εκμεταλλεύσιμο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση, σε κάτι απολύτως ξεκάθαρο. Την ύπαρξη δηλαδή μιας τεκμηριωμένης καταγγελίας για σεξουαλική κακοποίηση και σωματικές βλάβες από έναν έλληνα ευρωβουλευτή, τον ευρω-ωραίο Αλέξη Γεωργούλη, εις βάρος μιας νέας δικηγόρου, που τυχαίνει να είναι και πολιτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Και αρχίσαμε να αναμασάμε τα ίδια. Αυτά που θα έπρεπε να είχαμε ήδη εμπεδώσει.

Δεν έφτανε το γεγονός της καταγγελίας, έπρεπε πολλοί να αναρωτηθούν ξανά, Πότε έγινε η καταγγελία και πότε το μάθαμε. Μήπως και είναι πολιτική δολιοφθορά εν όψει εκλογών, και γιατί δεν το μάθαμε νωρίτερα.

Μα είμαστε σοβαροί; Πέρα απ’ το δεδομένο πως στη συγκεκριμένη περίπτωση η καταγγελία έγινε τρία χρόνια πριν και λίγο μετά την κακοποίηση, χρειάζεται να τα ξαναπούμε; Δεν έχει σημασία ο χρόνος, το γεγονός έχει.

Μόνο αν κάποιος βρεθεί στη θέση του θύματος μιας τέτοιας κακοποίησης μπορεί να καταλάβει το βάρος και το άλγος, του να το ξεστομίσεις μόνο, πόσω μάλλον να το καταγγείλεις δημόσια και να το θέσεις σε δικαστική διερεύνηση. Κανένα πολιτικό όφελος δεν αναπληρώνει το ψυχικό κόστος του θύματος απ’ τη στιγμή που υπέστη την κακοποίηση μέχρι τη στιγμή που μίλησε. Ποσό κακόψυχος και ιδιοτελής μπορεί να είναι κάποιος για να αμφιβάλλει;
Κι αν δεν μπορούν όλοι να λειτουργήσουν με ενσυναίσθηση…, ας μη μιλάνε καλύτερα! Ιδίως οι γυναίκες, όπως κάποιες κυρίες, κομματικά στελέχη, που φιλοδοξούν μέσω της βουλευτικής υποψηφιότητας να μας κυβερνήσουν και να μας… καθοδηγήσουν, τρομάρα τους!

Οσο ανώριμη όμως φάνηκε ξανά η κοινωνία, το ίδιο και χειρότερα φάνηκαν τα κόμματα. Και πρώτα ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μπερδεύτηκε ανάμεσα στην απόλυτη καταδίκη από τον Αλ. Τσίπρα και τη διαγραφή του βουλευτή του, από τη μια, αλλά μετά όλοι μαζί χάθηκαν στον δαίδαλο, του κάτι μας είπαν, κάτι ακούσαμε πέρυσι, αλλά δεν είχαμε στοιχεία, είναι περίεργος ο πολιτικός χρόνος, δεν διαρρεύσαμε εμείς το όνομα της καταγγέλλουσας κ.λπ., μέχρι το συγχωροχάρτι που έδωσαν στις κυρίες στελέχη τους, οι οποίες αφού ανάρτησαν αθλιότητες εναντίον της γυναίκας που κατήγγειλε τον Γεωργούλη, τις έκαναν «ντα», και αυτές ζήτησαν συγγνώμη για να παραμείνουν στις επάλξεις! Καήκαμε!

Και Η ΝΔ δεν πήγε πίσω. Γιατί με δυσκολία έκρυβε τη χαρά της στην άγονη αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εσείς, όχι εμείς, είστε οι χειρότεροι. Δεν χρειαζόταν η περίπτωση Αλέξη Γεωργούλη στο κυβερνών κόμμα για να αναδείξει τα πολιτικά του επιχειρήματα απέναντι στην αντιπολίτευση.

Και από κοντά όλα… τα ταγμένα στην υπερενημέρωση media, να, κατά δεκάδες οι φωτογραφίες από ανέμελες στιγμές της παθούσας, ό,τι πρέπει για να σηματοδοτήσουν στους αδιάφορους ή μη προβληματισμένους συμπολίτες μας ένα άλλο προφίλ απ’ αυτό το οποίο σηματοδοτεί η παρουσία μιας σοβαρής επαγγελματία, κακοποιημένης γυναίκας. Με λίγα λόγια, έχουμε ακόμα αρκετό δρόμο να διανύσουμε μέχρι να ξεπεράσουμε την υποκρισία και μέχρι να μπουν άλλοι όροι στο δημόσιο παιχνίδι, από την πολιτική και τα media, μέχρι τον τελευταίο πολίτη.