Η χρηματική προϋπόθεση

Σε λίγες μέρες θα γνωρίζουμε την κρίση των πολιτών. Επειδή όμως ο ψηφοφόρος «ρίχνει» ένα μόνον ψηφοδέλτιο, η ανάλυση και η έκβαση της επιλογής του είναι πάντοτε περίπλοκη. Ο πολίτης δεν έχει πολλές ψήφους, ξεχωριστά για κάθε ένα θέμα. Δεν επιλέγει άλλο κόμμα να οργανώσει την άμυνα και την εξωτερική πολιτική, διαφορετικό για τις συντάξεις ή τον κατώτατο μισθό ή τους φόρους, κάποιον τρίτο σχηματισμό στην προστασία των ατομικών δικαιωμάτων. Είναι λογικό επομένως να ιεραρχεί, να ζυγίζει και να επιλέγει, τελικά, είτε με επιμονή, είτε με προσμονή.

Τουλάχιστον 70/100 πολίτες θα ψηφίσουν το ίδιο, πάνω-κάτω, κόμμα με το 2019. Είναι όμως επίσης γνωστό ότι το τελικό αποτέλεσμα ως προς τη διακυβέρνηση το διαμορφώνουν οι υπόλοιποι 30 «αναποφάσιστοι» πολίτες. Πρακτικά, οι πολίτες αυτοί δεν έχουν ακόμη καταλήξει στην ιεράρχηση που περιγράψαμε. Για παράδειγμα, όσοι έχουν μια κάποια οικονομική άνεση αλλά και όσοι δεν επιθυμούν να διακινδυνεύσουν τη σημερινή τους θέση, ρίχνουν αρχικώς το βάρος τους στις προϋποθέσεις που θα τους επιτρέψουν να διατηρήσουν και να βελτιώσουν την κατάστασή τους.

Τους ανησυχούν ψευδεπίγραφες υποσχέσεις και ριψοκίνδυνοι πειραματισμοί με τα οικονομικά του κράτους, που συνεπάγονται αλλαγές στη φορολογία. Αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, εκατοντάδες χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις κι επαγγελματίες ενώ βρίσκουν δίκαιη την αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 20% στα δύο προηγούμενα χρόνια, δύσκολα θα εξεύρουν τα χρήματα για να πληρώσουν το επιπλέον «κατοστάρικο» που υπόσχεται ο Τσίπρας, μια αύξηση κατά 12% τον επόμενο μήνα των εκλογών.

Το ίδιο ισχύει και με άλλες χρηματικές «υποσχέσεις», όπως η μείωση των φόρων βενζινών στο κατώτατο επιτρεπόμενο (από τις Βρυξέλλες) επίπεδο, δηλαδή στα 36 από τα σημερινά 70 λεπτά του ευρώ, που οδηγεί σε χρηματική απώλεια μεγαλύτερη από 2 δισ. Αλλωστε το κράτος πήρε 4,1 δισ. το 2022 από τον ΕΦΚ, ακριβώς τα ίδια με όσα είχε πάρει το 2015, ενώ το 2019 είχαν πιάσει τα 5 δισεκατομμύρια. Επιπλέον, οι χαμηλότεροι φόροι στις ευρωπαϊκές χώρες είναι συνήθως στα 60 λεπτά.

Τα γράφω αυτά (αλλά υπάρχουν ακόμη πολλά στην υποσχετική των 50 πρώτων ημερών) επειδή συζητώνται μεταξύ όσων ζυγίζουν τη σκοπιμότητα της ψήφου τους. Αν βαρύνει ο ρεαλισμός και η μετριοπάθεια τότε η πλάστιγγα θα γύρει υπέρ της συνέχισης μιας πολιτικής που βελτιώνει την ισορροπία των δημόσιων και ιδιωτικών οικονομικών πραγμάτων. Θα αποδειχτεί ότι είναι – επιτέλους – περισσότεροι όσοι επιλέγουν να στηρίξουν με την ψήφο τους εκείνους τους αντικειμενικούς παράγοντες που καθορίζουν τη βελτίωση της προσωπικής μας οικονομικής θέσης μέσα από τη δημιουργία μεγαλύτερου εθνικού (το ΑΕΠ), δηλαδή συλλογικού, πλούτου. Σημειώστε ότι η «πίτα» από την οποία ζούμε, αυξήθηκε το 2018 έναντι του 2014 κατά μόνον 3 δισ., ενώ το 2022 μεγάλωσε κατά 71 δισ. (+24%). Οσο σημαντική είναι η διανομή του πλούτου, η δημιουργία νέου χρηματικού εισοδήματος παραμένει η μόνη πραγματική προϋπόθεση. Μπορούμε ακόμη καλύτερα!

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι βουλευτής Αθηνών της ΝΔ (Νότιος Τομέας B3)