Κυβέρνηση απλής μπακαλικής

Να πάρουμε το αλαλούμ από την αρχή, μήπως και καταλάβουμε τι εννοούν.

10 Απριλίου. Ο Τσίπρας δηλώνει ρητά ότι δεν προτίθεται να σχηματίσει «κυβέρνηση ηττημένων». Και προσθέτει: «είμαι κάθετος σε αυτό, εδώ δεν κάνουμε μπακαλική» (δελτίο ειδήσεων Star).

19 Απριλίου. Ο (υπαρχηγός του Τσίπρα) Δραγασάκης  διαψεύδει τον Τσίπρα και δηλώνει ότι όταν πάρουν διερευνητική εντολή «θα διερευνήσουμε τις δυνατότητες να σχηματιστεί κυβέρνηση με τις προϋποθέσεις που θέλουμε» είτε ο ΣΥΡΙΖΑ βγει πρώτος, είτε δεύτερος (Attica TV).

Διευκρινίζει δηλαδή για όσους δεν κατάλαβαν πως «και δεύτεροι αν βγούμε θα πάρουμε εντολή και αν μπορούμε θα σχηματίσουμε κυβέρνηση».

19 Απριλίου, το ίδιο βράδυ. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Ευ. Τσακαλώτος διαψεύδει και αυτός τον Τσίπρα ρωτώντας «τι πάει να πει κυβέρνηση ηττημένων;». Και απαντάει μόνος του «θα εξαρτηθεί πόσο κοντά είμαστε (σ.σ.: Οι ηττημένοι…). Αλλο 150, άλλο 153». (ΕΡΤ).

Δύο συμπεράσματα.
Πρώτον, φαίνεται πως στην Οξφόρδη όπου διέπρεψε ο Τσακαλώτος μάλλον δεν τους έμαθαν ποιος θεωρείται νικητής και ποιος ηττημένος των εκλογών. Περίεργο. Διότι στο Ηνωμένο Βασίλειο αυτά είναι τόσο σαφή ώστε από τον 19ο αιώνα κυβερνάει αδιαλείπτως ο εκάστοτε νικητής.

Δεύτερον, γενικώς η απάντηση στο «ποια κυβέρνηση θα βγει» είναι ότι θα βγει «όποια μας συμφέρει, όποια προκύπτει, όποια κι αν είναι». Κάτι δηλαδή σαν κυβέρνηση απλής μπακαλικής, όπως θα έλεγε κι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ξέρω αν η παραπάνω απάντηση ικανοποιεί τους ψηφοφόρους αλλά σαν ζητούμενο μου φαίνεται λίγο χλωμό. Αυτό το γάλα όμως βγάζει η απλή αναλογική.

Κυρίως αφότου πληροφορήθηκα κάτι που ειλικρινά δεν είχα ξανακούσει. Οτι η απλή αναλογική «είναι σύστημα δημοκρατικότερο (το μόνο πλήρως δημοκρατικό) και ηθικότερο» (Μιχ. Σταθόπουλος, «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» 8-9.4.23).

Πράγμα που σημαίνει ότι όσοι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν ψηφίζουν με την αγνή απλή αναλογική (όλοι, δηλαδή…) ζουν βουτηγμένοι στη χούντα και την αμαρτία.

Διότι ως γνωστόν στην Ευρωπαϊκή Ενωση εφαρμόζονται πλείστα όσα εκλογικά συστήματα αναλογικής αλλά πουθενά το είδος της δημοκρατικής και ηθικής αναλογικής που υμνεί ο καθηγητής.

Φυσικά ο καθηγητής νομικός είναι, δεν έχει λόγο να γνωρίζει περί εκλογικών συστημάτων.

Απλώς η έννοια του «δημοκρατικότερου και ηθικότερου» συστήματος έχει μια μεταφυσική διάσταση ενδιαφέρουσα στο κουβεντολόι ή στο κήρυγμα της Κυριακής αλλά όχι στην πολιτική. Για παράδειγμα, μια από τις απλούστερες αναλογικές στην Ευρώπη εφαρμόστηκε τον Μεσοπόλεμο στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, όχι με τα καλύτερα αποτελέσματα.

Ευτυχώς δεν βρισκόμαστε εκεί.
Στη χειρότερη περίπτωση η δική μας απλή μπακαλική μπορεί να βγάλει κάποια «προοδευτική κυβέρνηση» σύνθεσης Τσακαλώτου, Δραγασάκη, Ραγκούση, Βαρουφάκη, Καστανίδη και άλλων «προοδευτικών». Μια κυβέρνηση η οποία δεν συνιστά απαραιτήτως εθνική καταστροφή αλλά ενδεχομένως βάσιμο λόγο μετανάστευσης.

Και εμείς μπορούμε φυσικά να μεταναστεύσουμε. Αλλά ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύω να πιστεύουν ότι μπορεί να λειτουργήσει ένα τέτοιο σχήμα.

Για ένα πολύ απλό λόγο. Επειδή μεταθέτει τη διακυβέρνηση του τόπου σε μια διακομματική διαπραγμάτευση αγνώστων κανόνων και λοιπών προδιαγραφών.

Σε μια μπακαλική, όπως είπε σωστά ο Τσίπρας.

Κάτι τέτοιο φυσικά δεν αποκλείει τις κυβερνητικές συνεργασίες. Κάθε άλλο. Αρκεί οι προοπτικές συνεργασίας να διατυπωθούν ή να περιγραφούν (έστω στις γενικές γραμμές τους) προεκλογικά ώστε ο κάθε πολίτης να ξέρει με σαφήνεια τι ψηφίζει και να επιλέγει εκείνο που θέλει να προκύψει. Στοιχειώδης πολιτική εντιμότητα.

Είναι προφανές δηλαδή ότι καμία δημοκρατία στον κόσμο δεν μπορεί να οδηγείται στις κάλπες αγνοώντας τι κυβέρνηση ενδέχεται να την κυβερνήσει, ούτε από ποιον Πρωθυπουργό πιθανώς θα κυβερνηθεί. Αυτό αποσυνδέει την επιλογή κυβέρνησης από τη λαϊκή ψήφο κι αν αυτό λέγεται δημοκρατία τότε ο Τσακαλώτος είναι η ελληνική εκδοχή του Λεονάρντο ντι Κάπριο.

Μην αμφιβάλλετε, όμως.
Αυτή είναι η πορεία που επιβάλλει η απλή αναλογική και μάλιστα στη μορφή με την οποία θα γίνουν οι εκλογές της 21ης Μαΐου.

Και ούτε να αμφιβάλλετε επίσης πως παρά τις προεκλογικές διακηρύξεις οι μετεκλογικοί αριθμητικοί συσχετισμοί θα καθορίσουν αν θα έχουμε κανονική κυβέρνηση (ενδεχομένως με δεύτερες εκλογές) ή κυβέρνηση απλής μπακαλικής – όπως κι αν την ονομάσει κανείς…

Ακόμη περισσότερο που μια κυβέρνηση απλής μπακαλικής μπορεί να έχει διάφορες εκδοχές. Οικουμενική ή συνεργατική ή περιορισμένου χρόνου ή ειδικού σκοπού – αν και αναρωτιέμαι τι ειδικό σκοπό μπορεί να έχει μια κυβέρνηση άλλον από το να κυβερνήσει;

Ολες όμως οι εκδοχές αυτές οδηγούν στο ίδιο ερώτημα: σε ποιον βαθμό μια τέτοια κυβέρνηση διασφαλίζει την πολιτική σταθερότητα και την οικονομική βεβαιότητα στη χώρα;

Θέλετε μια ειλικρινή απάντηση; Σε κανέναν βαθμό.

Απλώς θα μετονομάσουμε την αστάθεια και την αβεβαιότητα σε διακυβέρνηση. Κι αν μας αντέξει η σκηνή θα φανεί στο χειροκρότημα.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο «η δημοκρατικότερη και ηθικότερη» απλή αναλογική που επικαλείται ο κύριος καθηγητής είναι ένας κορυφαίος πολιτικός τυχοδιωκτισμός. Ο οποίος δεν διασφαλίζει ούτε τη δημοκρατία, ούτε την ηθική.

Και απλώς ζούμε άλλη μια φορά το χιλιοπαιγμένο πολιτικό σενάριο μιας «ηθικής της ευθύνης» που συγκρούεται με μια «ηθική των πεποιθήσεων».

Δεν λέω ότι το ίδιο σενάριο θα ζήσουμε και μετά την 21η Μαΐου, δεν το γνωρίζω.

Ελπίζω όμως οι μετεκλογικοί πρωταγωνιστές να ρίξουν όλο το βάρος στην ευθύνη του ρόλου τους.

Διότι από πεποιθήσεις, να φάνε και οι κότες. «Αυτές είναι οι απόψεις μου κι αν δεν σας αρέσουν έχω και άλλες» έλεγε ο Γούντι Αλεν.