«Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα {LF}από το να βολεύεσαι»

Τη φετινή τηλεοπτική σεζόν, είναι ο Σταυρίνος Μπόγρης από το «Μαύρο ρόδο». Στη δραματική σειρά του Mega ο Νίκος Πολυδερόπουλος υποδύεται έναν νέο καθηλωμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο έπειτα από τροχαίο. Αναγκασμένος να δέχεται τη βοήθεια του αδερφού του, κοινοτάρχη, μαζί με τις υπερσυντηρητικές του απόψεις, θάβει μέσα του το ανεξάρτητο κι ελεύθερο πνεύμα του. Μέχρι που ένα χειρουργείο κι ένα καθ’ όλα ιατρικό θαύμα τον κάνουν να σταθεί και πάλι στα πόδια του, διεκδικώντας ξανά ό,τι η ζωή αλλά και το περιβάλλον του τού είχαν στερήσει τόσα χρόνια. Για την αναμέτρησή του με τον ρόλο αλλά και την πορεία του στην υποκριτική και στο θέατρο ο Νίκος Πολυδερόπουλος μίλησε στα «Πρόσωπα».

Τον ρόλο του Σταυρίνου πώς τον αντιμετωπίζεις;

Με σεβασμό, με αναμνήσεις από το παρελθόν το δικό μου. Είναι ένας ιδιαίτερος ρόλος. Μέσα από το ατύχημα που είχε ο Σταυρίνος είχα και εγώ κάποιες εμπειρίες τις οποίες έβαλα στον ρόλο και με βοήθησε πάρα πολύ αυτό.

Ηταν ιδιαίτερο το ότι έπρεπε να παίξεις ενώ ήσουν καθισμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο;

Ηταν λίγο δύσκολο γιατί εγώ είμαι υπερκινητικός, οπότε είχα το άγχος να μην κουνήσω τα πόδια μου.

Στον ρόλο του Σταυρίνου τι σου άρεσε περισσότερο;

Μου άρεσαν οι ανατροπές που έχει. Αν και δεν έχει καμία σχέση με τον χαρακτήρα μου, μου άρεσε που είναι υπομονετικός αλλά όχι θύμα. Τον βλέπουμε στη σειρά σε πολλές περιπτώσεις να προσπαθεί να εκραγεί αλλά να είναι υπομονετικός.

Θεωρείς ότι είναι ο καλός ήρωας απέναντι στον κακό που είναι ο αδερφός του;

Ναι, θεωρώ ότι είναι ένας καλός και συμπαθής ήρωας της σειράς. Γενικά, με τον τρόπο που του συμπεριφέρεται ο αδερφός του δείχνει να έχει υπομονή και εγκράτεια και δεν έχει γίνει κάποιο σκηνικό μεταξύ τους. Η αλήθεια είναι ότι ο αδερφός του διαταράσσει την ηρεμία του. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί στο τέλος, αν όντως μάθει ότι ο αδερφός του ήταν υπεύθυνος για το ατύχημα. Οπως δεν ξέρω αν θα συνεχίσουμε να τον βλέπουμε με την Τασούλα ή αν θα διεκδικήσει μια επανασύνδεση με τη Γιάννα.

Εχοντας πλέον στο βιογραφικό σου συμμετοχή σε αρκετές επιτυχημένες σειρές, σου αρέσει η τηλεόραση;

Μου αρέσει η τηλεόραση, προτιμώ όμως το θέατρο. Το αισθάνομαι με τον κόσμο πιο οικείο, πιο ζωντανό. Στην τηλεόραση, αν μια σκηνή δεν πέτυχε, την ξαναπάμε. Δεν έχει τη μαγεία που έχει το θέατρο. Παρ’ όλα αυτά, μου αρέσει η τηλεόραση, μου αρέσουν οι καλές, οι πρωτότυπες δουλειές. Πλέον γίνονται καλές δουλειές και στην Ελλάδα. Ισως μειονεκτούμε λίγο στην πληθώρα των πραγμάτων γιατί όταν κάνεις πάρα πολλά δεν πετυχαίνουν όλα. Δεν ξέρω πόσο καλό είναι να δουλεύουν πάρα πολλά άτομα αλλά στη μέση της σεζόν να μένουν χωρίς δουλειά γιατί κόβονται τα σίριαλ. Θα προτιμούσα οι παραγωγοί να κάνουν πιο λίγες δουλειές, πιο σωστές και πιο ολοκληρωμένες.

Εσένα τι σε γοήτευσε στην υποκριτική;

Με γοήτευσε το γεγονός ότι μπορείς να υποδύεσαι ζωές άλλων ανθρώπων και όχι απαραίτητα υπαρκτών. Ενας ρόλος γίνεται υπαρκτός μέσα από ένα σενάριο και μέσα από τον ηθοποιό ο οποίος μπορεί να τον δουλέψει μέσα του, να προσθέσει εμπειρίες τις οποίες έχει ζήσει στη ζωή του ώστε να βγει ένα καλό αποτέλεσμα. Οπότε αυτό με γοήτευσε. Το να μπορείς να βάλεις ένα παλτό και ξαφνικά να γίνεσαι ένας άλλος.

Τι στόχους έχεις βάλει για την πορεία σου στην υποκριτική;

Θέλω να υλοποιήσω ένα δικό μου έργο που έχω στα σκαριά. Μου αρέσει να γράφω. Με εμπνέει η κοινωνία μας, οι άνθρωποι που κάνουμε παρέα, οι χρονιές μας, το σήμερα. Πρέπει όμως να είμαι κάπου απομονωμένος για να μπορώ να γράφω. Ακόμα, θέλω να ασχοληθώ και με τη σκηνοθεσία. Σκέφτομαι και τη θεατρική παραγωγή. Μου αρέσει να έχω εμπειρίες από όλα τα πράγματα και θέλω να περάσω από όλα τα στάδια που συσχετίζονται με τη δουλειά μου.

Την περίοδο αυτή πού βρίσκεσαι θεατρικά;

Τώρα βρίσκομαι στην «Ποντικοπαγίδα» στο θέατρο Νέος Ακάδημος, όπου θα συνεχίσουμε μέχρι τις 30 Απριλίου. Του χρόνου έχω πάλι θέατρο με έργο της Αγκαθα Κρίστι, τον «Μάρτυρα κατηγορίας», στον Νέο Ακάδημο. Παράλληλα, συζητάω για έναν μονόλογο ο οποίος θα βγει περιοδεία φέτος το καλοκαίρι, όπως και στην τηλεόραση εξετάζω κάποιες προτάσεις.

Στο θέατρο θα ήθελες να δοκιμαστείς ίσως και σε διαφορετικά είδη παραστάσεων;

Φυσικά! Τώρα υποδύομαι έναν Ελληνοαμερικανό με αυτήν την προφορά, παλιότερα έκανα έναν τραυλό κι ένα λαμόγιο με όπλα. Ολα κάτι έχουν. Είτε δράμα είτε κωμωδία. Μου αρέσουν και τα δύο και μου αρέσει που έχει στρωθεί η καριέρα μου μέσα από τις επιλογές μου αλλά και μέσα από αυτά που μου έχουν προταθεί ώστε να μην υπάρχει ο χαρακτηρισμός του κωμικού ή του δραματικού ηθοποιού. Είναι μια ταμπέλα που ποτέ δεν ήθελα να βάλω.

Θα φοβόσουν να δοκιμάσεις κάτι πολύ μακριά από σένα; Οπως το να πας στην Επίδαυρο με μια αρχαία τραγωδία;

Οχι, γιατί είναι κάτι που λατρεύω και το σπουδάζω. Είμαι στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και σπουδάζω Ελληνικό Πολιτισμό. Εχει άλλωστε πάρα πολλά θεατρικά μαθήματα η σχολή.

Είσαι πολυπράγμων πάντως.

Είμαι ανήσυχος από μικρός. Αυτή είναι η γοητεία στη ζωή. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να βολεύεσαι. Είναι το χειρότερο κακό που μπορεί να σου τύχει. Το να βολευτείς σε μια σχέση, μια κατάσταση, μια δουλειά, μια συνθήκη, ένα φαγητό, στα πάντα. Πρέπει να εξελισσόμαστε διαρκώς. Πρέπει να φτάσουμε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Αυτό είναι το μότο μου.

Το παιδί που έφυγε από την Πάτρα μέχρι σήμερα πόσο έχει εξελιχθεί;

Τόσο που αν έβλεπε το παιδί το άλλο, δεν ξέρω αν θα το αναγνώριζε. Δεν ξέρω καν αν θα το έκανε και παρέα. Χωρίς να σημαίνει ότι αν θα ξαναγεννιόταν, θα ήθελε να είναι κάποιος άλλος. Αυτά που έχω περάσει μέχρι σήμερα είναι όλα εκείνα που με έχουν εξελίξει και μ’ έχουν φτάσει στο σημείο που είμαι τώρα.

Κουβαλάς την Πάτρα μέσα σου;

Μπα, όχι. Περνούν τα χρόνια. Τώρα είμαι 35 χρονών. Εφυγα από την Πάτρα στα 17-18, άρχισα να μένω μόνος μου. Είναι πολλά τα χρόνια που έχω φύγει από εκεί, οπότε σε βάθος χρόνου αλλάζει όλο αυτό, τελειώνει, φεύγει, αρχίζεις και αποκόβεσαι από πολλά πράγματα. Μετά το ήμισυ της ζωής σου ζεις με άλλες συνθήκες. Αυτό που με κάνει να επιστρέφω στο χωριό είναι η οικογένειά μου.