Αποτύπωμα

«Εχει έρθει ο καιρός το αίσθημα ντροπής και ενοχής να μη βαραίνει τα θύματα, αλλά τους δράστες ανάλογων περιστατικών και όσους τους ανέχονται». Ετσι κλείνει την πρώτη της ανάρτηση μετά τη δημοσιοποίηση της καταγγελίας της εις βάρος του πρώην πια ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ η Ελένη Χρονοπούλου. Μέχρι να τοποθετηθεί η ίδια, πολλοί είχαν σπεύσει να μιλήσουν για εκείνη. Και μερικοί βιάστηκαν να δημοσιοποιήσουν το όνομά της, προκαλώντας διαδικτυακά κύματα ενοχοποίησής της. Οι απορίες για το τάιμινγκ της αποκάλυψης, η επιχειρηματολογία για τη «γοητεία» του άνδρα που δεν είχε τάχα ανάγκη να κακοποιήσει καμία γιατί θα μπορούσε να έχει όποια ήθελε, τα κουτσομπολιά για το αν είχαν ή όχι σχέση, όλα δείχνουν πως η εμπειρία του σχετικά πρόσφατου #ΜeToo πέρασε χωρίς να ακουμπήσει σχεδόν. Χωρίς, δηλαδή, να αφήσει στην καθημερινότητα το αποτύπωμα που οι θιασώτες του κινήματος ήλπιζαν. Ορισμένες αντιδράσεις φανέρωσαν ότι επί της αρχής όλοι στηρίζουν τα θύματα για λόγους πολιτικής ορθότητας. Αλλά η άποψή τους για κάθε μεμονωμένη περίπτωση επηρεάζεται κι από την κομματική ταυτότητα του φερόμενου ως θύτη.

Κουλτούρα

Κάποιοι, μάλιστα, ενώ έβγαλαν φεμινιστικούς φιλιππικούς για τη στάση τους σε ζητήματα έμφυλης βίας, επικαλέστηκαν παράλληλα – με δήθεν θεσμική προσήλωση – το τεκμήριο της αθωότητας του κατηγορουμένου. Τι κι αν τα σχόλιά τους σε παλαιότερες παρόμοιες περιπτώσεις το καταστρατηγούσαν για χάρη του αγώνα τους ενάντια στην κακοποίηση; Η τροπή που έχει πάρει η δημόσια συζήτηση για την υπόθεση Γεωργούλη – είτε αυτή γίνεται στα τηλεπαράθυρα, είτε μέσα από πληκτρολόγια – επιβεβαιώνει πως ακόμη δεν έχουν αλλάξει τα στερεότυπα πάνω στα οποία πατάνε εκείνοι που παρενοχλούν σεξουαλικά, ασκούν σωματική ή ψυχολογική βία, βιάζουν. Πέρυσι τέτοια εποχή η ελληνική κοινωνία θεωρούσε ότι έχει πλέον επίγνωση του προβλήματος. Οσοι αντιλαμβάνονταν το σαθρό υπόβαθρο της κουλτούρας η οποία δικαιολογεί τις κακοποιητικές συμπεριφορές ακούγονταν περισσότερο. Τώρα, όμως, φώναξαν κι οι υπόλοιποι. Γι’ αυτό η κατακλείδα του ποστ της Χρονοπούλου πρέπει να διαβαστεί ξανά και ξανά. Μέχρι να εμπεδωθεί. Ενα σημαντικό βήμα, άλλωστε, έχει γίνει. Υπάρχουν νέες γενιές γυναικών που δεν ταυτίζουν την προστασία των δικαιωμάτων τους με ένα κόμμα. Την απαιτούν γνωρίζοντας ότι είναι υποχρέωση του πολιτικού συστήματος συνολικά, ασχέτως κομματικού χρώματος.