Ο σπασμός των αναξιοποίητων

Διαγενομένου του Μεγάλου Σαββάτου, έπεσαν στην αντίληψή μου αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τον καθηγητή Ιωακείμ Γρυσπολάκη, άλλοτε πρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης, αξιοσέβαστο άνθρωπο που και τα πανεπιστήμια όπου υπηρέτησε τίμησε, και την επιστήμη του, και ο δημόσιος λόγος του μετά την αφυπηρέτησή του είναι παρεμβατικός και ευγενής. Αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν ήταν καθαυτή η επίθεση, όσο το ότι τον επέκριναν πρόσωπα που, στο παρελθόν, είχαν συμπαρασταθεί στον τότε πρύτανη, όταν τον είχαν προπηλακίσει κατ’ επανάληψη επειδή προσπάθησε να πολεμήσει την ανομία εντός του πανεπιστημίου.

Ο λόγος της απαξίωσής του; Ο διορισμός του ως προέδρου του επταμελούς διοικητικού συμβουλίου του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου Κρήτης, που σύμφωνα με τον νόμο 5021/2023 λειτουργεί στο εξής (όπως και άλλα τέσσερα μουσεία) ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ).

Τι έκανε, άραγε, να επιτεθούν κατά του καθηγητή Γρυσπολάκη, πρόσωπα γνωστά για τις φιλελεύθερες ιδέες τους και για την ανάγκη το πανεπιστήμιο να απαλλαγεί από τους τραμπούκους οι οποίοι φαλκιδεύουν την ελευθερία του λόγου στον χώρο του; Τι ωθεί πρόσωπα που υποτίθεται ότι απεχθάνονται τις πελατειακές σχέσεις να συντάσσονται με τον συνδικαλισμό της αρχαιολογίας, που προσπάθησε με νύχια και με δόντια να υπονομεύσει τη μετατροπή των μεγάλων μουσείων της χώρας σε ΝΠΔΔ – την απαλλαγή τους, δηλαδή, από τον εσμό των κρατικοδίαιτων που είχαν μετατρέψει την εργασία τους σε μια προνομιούχο ενασχόληση για τους ίδιους και την επαγγελματική κάστα τους; Τι τους κάνει να υβρίζουν προσωπικότητες, όπως ο προαναφερθείς, που δέχτηκαν να βάλουν πλάτη ώστε να υλοποιηθεί ο νέος νόμος;  Φαινομενικά, δεν έχουν λόγο. Επειδή οι επιλεγέντες είναι σπουδαίοι επιστήμονες, με αδιαμφισβήτητο έργο. Οι καθηγητές Αρχιτεκτονικής Δημήτρης Οικονόμου (πρόεδρος στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο) και Γιώργος Πανέτσος (Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών), η αρχιτεκτόνισσα και πολιτικός μηχανικός Νίκη Μάνου-Ανδρεάδη (Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης), ο επίτιμος έφορος αρχαιοτήτων και καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας Χαράλαμπος Μπακιρτζής (Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης) και βέβαια ο καθηγητής Γρυσπολάκης. Τα πρόσωπα αυτά πλαισιώνονται από μεγάλα ονόματα της επιστήμης. Πλούσια βιογραφικά έχουν και οι γενικοί διευθυντές των μουσείων.

Δουλειά όλων είναι να αλλάξουν τα πάντα. Να μην υπάρχουν κλειστές αίθουσες, να μην υπάρχουν κενά, να προσλαμβάνονται ή να προάγονται εξειδικευμένοι υπάλληλοι που θα δουλεύουν, να μην κλείνουν όταν αποφασίζει ο συνδικαλισμός, να μην είναι χώροι έκθεσης της κομματικής κουρελαρίας ανάλογης των πανεπιστημίων, να έχουν ανταγωνιστικά πωλητήρια, να αναδεικνύουν τα υπάρχοντα εκθέματα και να διοργανώνουν σημαντικές εκθέσεις, να ενισχύουν τη φήμη τους στο εξωτερικό… Γενικώς, δηλαδή, να λειτουργούν όπως θα έπρεπε να λειτουργούν χώροι φύλαξης και ανάδειξης της πολιτισμικής ιστορίας μας, χωρίς να συναποφασίζουν γι’ αυτό τα κομματικά ιερατεία του συνδικαλισμού.

Τι ενοχλεί επ’ αυτού τους αυτοπροσδιοριζόμενους ως φιλελεύθερους που μέμφονται τις επιλογές των προσώπων τα οποία ορίστηκαν; Δεν μπορώ να δω άλλο κίνητρο από τον φθόνο προσώπων που πίστευαν ότι θα αξιοποιηθούν με δημόσια οφίκια από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, τα οποία δεν τους δόθηκαν ποτέ. Κι αυτό μπορεί να είναι κίνητρο αλλαγής στάσης και έναρξης αθέμιτης αντιπολίτευσης – ουσιαστικά με «επιχειρήματα» της ατζέντας συριζαίων και αναξιοποίητων καραμανλικών. Η στάση τους κορυφώθηκε το περασμένο καλοκαίρι με την υπεράσπιση εκ μέρους τους της ανύπαρκτης «μικρής Μαρίας». Τώρα οι αναξιοποίητοι κάθε είδους, ηθικολογώντας, λασπώνουν παλαιούς συνοδοιπόρους και λαμπρούς επιστήμονες επειδή αυτοί δεν τους ακολούθησαν στον δρόμο της διαμαρτυρίας. Πολλή πίκρα.