Ετοιμάζοντας νέο Μνημόνιο

Εισερχόμαστε, μετά το Αγιο Πάσχα, στον πυρήνα της προεκλογικής περιόδου. Πιθανότερο είναι να την περάσουμε με διαπληκτισμούς επί δευτερευόντων θεμάτων. Απίθανο να μπούμε στην ουσία διακυβευμάτων, προκλήσεων, ευκαιριών, διεθνών δεδομένων. Σπάνια συγκρίνουμε προγράμματα και ικανότητες στελεχών. Δημοσίως εννοώ, γιατί ατομικώς αυτό συμβαίνει, με του καθενός μας τα κριτήρια και τις εμπειρίες.

Είναι βεβαίως δύσκολο να κάνεις σοβαρή συζήτηση. Η μεν κυβέρνηση αμύνεται με την προβολή του έργου της και τη συνέχεια που υπόσχεται να κατοχυρώσει. Οι αντιπολιτεύσεις όμως, ειδικά οι αριστερόστροφες, προτιμούν ευχολόγια ή ιδεολογήματα αντί κοστολογημένων προτάσεων. Χειρότερα ακόμη, κάποιοι αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι να συγκριθούν με όσα συνέβησαν όταν διαχειρίστηκαν τα κυβερνητικά πράγματα. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν ο Αλ. Τσίπρας, σίγουρα το 2014-15 και τώρα πάλι, αλλά και ο Γ.Α. Παπανδρέου το 2009 όπως και ο πατέρας του το 1993.

Δείτε τι είπε, προχθές μόλις ο Τσίπρας: «Χρωστάμε στην Ιστορία να κυβερνήσουμε αυτόν τον τόπο υπό κανονικές συνθήκες. Οχι με το μαχαίρι στον λαιμό. Οχι κάτω από τη σκιά των Μνημονίων και της τρόικας». Γνώριζε όμως (το είχαμε σε όλους τους τόνους υπογραμμίσει) ότι υπήρχαν «ειδικές συνθήκες». Ηξερε (γιατί έβαζε και ο ίδιος ένα χεράκι) ότι η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είχε «το μαχαίρι στον λαιμό». Μπορούσε λοιπόν να μην την έριχνε (με πρόφαση την εκλογή Προέδρου), αλλά να την αφήσει να τελειώσει τη δύσκολη δουλειά για να φύγει «η σκιά των Μνημονίων και της τρόικας. Θα είχε επανέλθει η χώρα, το 2015 και όχι το 2018, «υπό κανονικές συνθήκες».

Είναι λοιπόν απαράδεκτο να ισχυρίζεται σήμερα, ο ίδιος άνθρωπος, πως «όταν κυβερνήσαμε, είχαμε υποχρέωση να συμμαζέψουμε τα άπλυτα της χρεοκοπίας και να μαζέψουμε 37 δισ. στα δημόσια ταμεία. Οχι ευχέρεια να δαπανήσουμε 50». Θα αρκούσε να συγκρίνει κανείς το mail Χαρδούβελη, που περιείχε όλα όσα απαιτούσαν οι δανειστές για την υπεσχημένη παράταση του χρέους, με όσα φορτωθήκαμε και πληρώσαμε μετά το παράνομο δημοψήφισμα για να πάρουμε το ίδιο bonus.

Είναι χαρακτηριστική η επανάληψη του παραμυθιού με το «μαξιλάρι των 37 δισ.» (και τώρα γύρω στα 40 είναι και πρέπει να μειωθούν) από τα οποία τα 16 ήταν δόση δανείου (που μας τη φόρεσαν ενώ δεν τη χρειαζόμασταν), 21 το υπόλοιπο από τρέχοντα έσοδα και δαπάνες στους λογαριασμούς του κράτους. Είναι απελπιστικό ότι ο κ. Τσίπρας νιώθει ριγμένος επειδή δεν είχε την ευκαιρία «να δώσει 50» ξεχνώντας ότι τα χρήματα αυτά στήριξαν κοινωνία και οικονομία μέσα στην πανδημία, βοήθησαν τους πολλούς να αντιμετωπίσουν την ενεργειακή κρίση και τον πληθωρισμό και, βεβαίως, πλήρωσαν για την άμυνα δίνοντας υπόσταση στην εξωτερική πολιτική.

Ισως τελικά το χειρότερο να είναι πως ακόμη δεν έχουν καταλάβει στην επέκεινα πλευρά ότι «χωρίς Μνημόνια και τρόικα πάνω από το κεφάλι» τους δεν θα έμεναν για πολύ στη διακυβέρνηση του τόπου. Εξάλλου, τουλάχιστον με όσα λένε για την οικονομία, το νέο Μνημόνιο το έχουμε στο τσεπάκι.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι βουλευτής Αθηνών Β3-Νότιος Τομέας της ΝΔ