Τα γυαλιά του Ανδρέα

Διάβασε ότι τα γυαλιά του Ανδρέα αποκτήθηκαν τελικά από έναν νεαρό εφοπλιστή έναντι 8,5 εκατομμυρίων δραχμών (25.000 ευρώ), ποσό που επί ΠΑΣΟΚ ήταν απλώς ένας φουσκωμένος λογαριασμός στα μπουζούκια. Και δεν ήταν, όπως διευκρίνισε η Δήμητρα, τα γυαλιά που κυρίως χρησιμοποιούσε ο πρόεδρος, αλλά ένα εφεδρικό ζευγάρι. Δεν πειράζει. Και το εφεδρικό θα έχει επάνω του, κατά κάποιον τρόπο, μερικές από τις εικόνες που είδε ο Ανδρέας. Να φοράς τα γυαλιά, να κλείνεις τα μάτια και να βλέπεις τον Κατσιφάρα. Μπορεί να φέρει και υπολείμματα παπανδρεϊκού DNA, αυτού του μοναδικού είδους. Ο άνθρωπός μας θυμάται τώρα εκείνη τη μέρα που γκρέμισαν τη ροζ βίλα της Εκάλης. Είχε ανέβει από το πρωί στην οδό Αγράμπελης μήπως καταφέρει και πάρει ένα καλό σουβενίρ. Η αλήθεια είναι ότι στόχος του ήταν τα είδη υγιεινής. Ηθελε ένα μπιντέ, να τον χαρίσει στον κουμπάρο του που ανήκε στην ανανεωτική Αριστερά του Κύρκου, δηλαδή διέθετε και καλλιέργεια και αίσθηση του χιούμορ. Ναι, ο μπιντές του Ανδρέα. Μην ξινίζετε. Δείτε το κάπως εναλλακτικά, αφαιρετικά, με καλλιτεχνική ματιά. Θα ήταν ένα υπέροχο αντικείμενο με πολλαπλούς συμβολισμούς. Μεγάλο για να το τοποθετήσεις στο σαλόνι σου, αλλά έτσι και το στρίμωχνες σε καμιά γωνιά θα μπορούσες να το μετατρέψεις σε κάθισμα για την ανάγνωση πολιτικών κειμένων. Ηταν, πράγματι, μία διεστραμμένη ιδέα που, δυστυχώς, δεν υλοποιήθηκε. Εκείνο το πρωινό είχαν μαζευτεί και άλλοι περίεργοι έξω από τη βίλα. Κάποιοι είχαν μελαγχολική διάθεση, ήταν βετεράνοι του Ωνασείου και του Ελληνικού, από τότε που επέστρεψε ο πρόεδρος με τη Δήμητρα. Και ο εργολάβος αναγκάστηκε να πάρει μέτρα. Η είσοδος απαγορεύτηκε σε όλους. Και όσοι ήθελαν σουβενίρ, έπρεπε να βολευτούν με ροζ κεραμίδια. Τι να κάνει και ο άνθρωπός μας; Γέμισε ένα πορτ παγκάζ με κεραμίδια, δώρα προς φίλους. Κράτησε και δύο για τον εαυτό του. Τα τοποθέτησε σε ένα ράφι, βάζοντας ανάμεσά τους ένα κομμάτι από το τείχος του Βερολίνου. Εχει έναν συμβολισμό όλο αυτό. Και το τείχος και ο Ανδρέας έπεσαν το ’89. Μόνο που ο Ανδρέας ξανασηκώθηκε.

Ηταν μία περίεργη δημοπρασία, στα αλήθεια. Το πουκάμισο του Prince και το μπουφάν του Robbie Williams δεν έπιασαν ούτε από ενάμιση χιλιάρικο, γεγονός που σε κάνει να απορείς και να σκέφτεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά, είτε με τη δημοπρασία, είτε με τους συμμετέχοντες σε αυτήν. Διότι αν η δημοπρασία είχε διεθνές κοινό, τα πράγματα θα ήταν αντίστροφα. Θα ξεκινούσαμε από τους δύο ποπ σταρ, θα περνούσαμε στον Μέσι και στον Αντετοκούνμπο, μετά από τον Μπέκαμ και ύστερα θα συζητούσαμε για τους πολιτικούς.

Το αγαπημένο κομπολόι του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη έφτασε στα 3.110 ευρώ, ποσό ευτελές αν σκεφτείς και τα νήματα που κινήθηκαν από χέρια που το κρατούσαν. Και, αλήθεια, αν υποθέσουμε ότι διοργανώνεται μία δημοπρασία με αντικείμενα πολιτικών που βρίσκονται εν ζωή, τι θα έκανε το σφυρί του δημοπράτη να χτυπάει σαν τρελό; Υπάρχει ένα αντικείμενο για το οποίο θα βάζατε το χέρι στην τσέπη; Ο άνθρωπός μας δοκιμάζει να κάνει μία πρόχειρη wish list.

Το ποδήλατο του Γιώργου Παπανδρέου.

Το φλιτζανάκι του εσπρέσο από το οποίο πίνει καφέ ο Κυριάκος Μητσοτάκης, διαβάζοντας εφημερίδα, όπως εμφανίζεται στη γνωστή φωτογραφία.

Ενα μισοκαπνισμένο πούρο του Αλέξη Τσίπρα, από εκείνα που του έκανε δώρο ο Πάνος Καμμένος.

Τον new age πίνακα που απεικονίζει τον Αρη Βελουχιώτη, προσφορά του Χρήστου Σπίρτζη.

Ενα ποσέτ του Γιώργου Κατρούγκαλου.

Τη στοίβα των βιβλίων που κάνει τον Αδωνι Γεωργιάδη να ερωτά: «τα λιγουρεύεστε;».

Ενα γιλέκο του Νίκου Φίλη με φύλλο της «Αυγής» υπογεγραμμένο από τον ίδιο.

Το πουκάμισο με τα λαχούρια που φορούσε ο Γιάνης Βαρουφάκης την περίοδο της περήφανης διαπραγμάτευσης.

Μία επιστολή του Ιησού από τον Κυριάκο Βελόπουλο.

Μία γραβάτα του Δημήτρη Κουτσούμπα με καρφιτσωμένη κεφαλή του Λένιν.

Κοιτάζοντας τη λίστα το ξανασκέφτηκε. Και κατάλαβε ότι οι πολιτικοί δεν προσφέρονται για καλλιέργεια αναμνήσεων, αλλά για το αντίθετο: τις περισσότερες φορές θέλεις να τους ξεχάσεις. Είναι λίγοι αυτοί που θυμάσαι ως θαυμαστής, οπαδός ρε παιδί μου. Σημείο της εποχής. Κάποτε οι πολιτικοί είχαν αίγλη. Τώρα για πολλούς, για όλο και περισσότερους, θεωρούνται αναγκαίο κακό.