Η Ελλάδα του 2040

Διάβασα όχι βέβαια με ενδιαφέρον, αλλά σίγουρα με περιέργεια, τα κείμενα των πολιτικών αρχηγών στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Επί του… περιστυλίου», με θέμα την απάντηση σε ένα κοινό θέμα: ποιο είναι το όραμά τους για την Ελλάδα του 2040. Συμπληρωματικά, έπρεπε να απαντήσουν και στο ερώτημα: «Για ποια πρωτοβουλία ή για ποιο έργο τους θα ήθελαν να τους θυμούνται οι πολίτες όταν αποχωρήσουν από την πολιτική ζωή;». Το περιοδικό εκδίδεται υπό την αιγίδα της Βουλής, αναρτάται στον ιστότοπό της και έδωσε, όπως φαίνεται, πολύ χώρο στους ερωτώμενους να απαντήσουν όπως θέλουν.

Τέτοιου τύπου θέματα, είναι η αλήθεια, για πολιτικούς που έχουν αρχίσει να δουλεύουν ενόψει των εκλογών είναι αγγαρεία. Αλλά ακριβώς επειδή ουσιαστικά είμαστε σε προεκλογική περίοδο, έχουν σημασία κι είναι σίγουρο ότι τα επιτελεία τους προσέχουν πώς και τι θα απαντήσουν. Παρ’ όλη την εύλογη φροντίδα, όμως, τα περισσότερα από τα κείμενα που γράφτηκαν είναι μάλλον κοινότοπα. Και αντί να μιλήσουν για μια Ελλάδα του μέλλοντος, καταφέρνουν να φέρνουν στη συζήτηση τις ιδεοληψίες και τη ρητορική του παρόντος.

Αυτός που περιγράφει με μεγαλύτερη σαφήνεια την Ελλάδα του 2040 είναι ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Αναφέρεται στα μεγάλα θέματα για τον πλανήτη: την κλιματική αλλαγή και τις επιπτώσεις της, αλλά και τις τεχνολογικές και βιοτεχνολογικές καινοτομίες σε έναν συνεχώς παγκοσμιοποιούμενο πλανήτη, που θα αλλάξουν πολλά στην παραγωγή αλλά ούτως ή άλλως θέτουν σημαντικά ηθικά, ανθρωπιστικά και νομικά ζητήματα. Και μιλάει για μια χώρα στην αιχμή της Ευρώπης, ισχυρή και σταθερή, μια χώρα «διαρκούς κίνησης», με δυναμική οικονομία, με καλύτερες αμοιβές, με νέους που θα αντιμετωπίζουν με δυναμισμό το μέλλον. Κι αν θέλει να τον θυμούνται για κάτι είναι επειδή συνέβαλε να ανορθώσει τη χώρα σε όλους τους τομείς.

Δεν είναι τυχαίο ότι η προβολή στο μέλλον του Πρωθυπουργού είναι η μόνη που εμπεριέχει ένα όραμα που δεν το καθορίζει η ιδεολογία, αλλά εμπεριέχει την αποδοχή των λύσεων στα μεγάλα προβλήματα που έχουν δρομολογηθεί στον πλανήτη και, βέβαια, την επιλογή της προόδου, της εξωστρέφειας και του ευρωπαϊκού δρόμου. Οι αντίπαλοί του, αντιθέτως, είναι δέσμιοι της ρητορικής τους – επικαιρικής για τον Αλέξη Τσίπρα, τελεολογικής για τον Δημήτρη Κουτσούμπα και υπερβατικής για τον Γιάνη Βαρουφάκη. Ο Νίκος Ανδρουλάκης (ο μόνος που δεν απαντά στην προσωπική ερώτηση) δεν κάνει καμία νύξη για το μέλλον και δημοσιεύει μια σύνοψη του εκλογικού του προγράμματος.

Το κείμενο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ό,τι πιο μίζερο έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Υποτίθεται ότι το 2040 η ζωή μας θα είναι καλύτερη υπό τον όρο ότι αυτός θα έχει αντιπαλέψει τη «νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση» προκειμένου να έχουμε δικαιοσύνη και ασφάλεια. Πώς θα την έχουμε; Αν δεν έχει ιδιωτικοποιηθεί το νερό (που ο ίδιος το είχε δώσει στο Υπερταμείο), αν το κράτος συμβάλει ρυθμιστικά για τον κατώτερο μισθό (γενικώς, το κράτος θέλει να είναι παντού) κι αν κοπεί ο δεσμός ανάμεσα στη δικαστική και στην εκτελεστική εξουσία – είπε ο πρωθυπουργός του Παπαγγελόπουλου. Πώς θέλει να τον θυμούνται. Ως τον άνθρωπο που μας έβγαλε από τα μνημόνια. Ατυχία, νόμιζα ότι θέλει να τον θυμούνται ως συνομιλητή του Κλίντον!

Ο πιο ωραίος είναι, ως συνήθως, ο Δημήτρης Κουτσούμπας. Τι θέλει; Να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε ότι θα σπάσουμε τα δεσμά του σάπιου και ξεπερασμένου καπιταλιστικού συστήματος. Ξεπερασμένο, αλλά δεν το βλέπει να έχει πέσει ούτε μετά από 17 έτη. Πολλή απαισιοδοξία, σύντροφε.