Πίσω από τον καθωσπρεπισμό

Για την περίπτωση του κόμματος του γνωστού καταδίκου θα έπρεπε, λέει, σύσσωμο το κομματικό σύστημα να συμπαραταχθεί εναντίον του κινδύνου ενός νεοναζιστικού μορφώματος στο πολιτικό τοπίο. Τι κρίμα που δεν ομονοούμε στα βασικά! Πόσο διαφορετική θα ήταν η ποιότητα της δημοκρατίας μας αν μπορούσαμε να το πετύχουμε!

Τέτοια ακούω και ανακατεύονται τα μέσα μου, όπως θα έλεγε η Ραλλία Χρηστίδου, ειδικά αν έχω κατεβάσει τρεις καφέδες το πρωί και δεν έχω προλάβει να βάλω κάτι στερεό στο στόμα μου εκτός από το φίλτρο του τσιγάρου. Αυτή η ύπουλη, υποδόρια γκρίνια της μονίμως ανικανοποίητης θείτσας είναι η άλλη όψη του σνομπισμού προς την ελληνική πραγματικότητα. Γιατί δεν είμαστε σαν τους ξένους; Θρηνούν οι μίζεροι του σνομπίστικου μαξιμαλισμού. Μα, προφανώς, επειδή δεν είμαστε οι ξένοι! Επειδή είμαστε κάτι ξεχωριστό και διαφορετικό και, όπως κάθε άλλο έθνος, προσαρμόζουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς στην κουλτούρα μας.

Ο φοβικός καθωσπρεπισμός απέναντι στους εχθρούς της δημοκρατίας είναι, νομίζω, μια παθογένεια της δημοκρατίας τελείως δική μας, οφειλόμενη και στους ιστορικούς λόγους που προσέδωσαν στην Αριστερά το φωτοστέφανο μιας ηθικής ανωτερότητας που δεν της αξίζει. Συχνά εκφράζεται με κατάπληξη (μα πώς είναι δυνατόν!), άλλοτε με θλίψη (αχ, γιατί;), κάποτε με μελαγχολικούς ρεμβασμούς (αν ήμασταν καλύτεροι άνθρωποι…). Σε όλες τις περιπτώσεις, όμως, ο πολιτικός καθωσπρεπισμός φοβάται να αναγνωρίσει τον ελέφαντα που βρίσκεται μπροστά του.

Φοβάται, δηλαδή, να αναγνωρίσει ότι όλα τα πολιτικά κόμματα που μετέχουν στο δημοκρατικό σύστημα δεν το εκτιμούν όλα το ίδιο. Ορισμένα, είτε της Ακρας Δεξιάς είτε της Αριστεράς, απλώς ανέχονται τη δημοκρατία και την εκμεταλλεύονται, προσωρινώς όπως φαντάζονται, μέχρι να την ανατρέψουν ή να τη μετατρέψουν σε κάτι διαφορετικό, όπως αυτό το ωραίο που έχουν στη Ρωσία, στο Ιράν, στην Κούβα κ.λπ. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτή η περίπτωση: με το ένα πόδι μέσα στο σύστημα και με το άλλο έξω. Ας μη μας κάνει εντύπωση, λοιπόν, η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να συντηρήσει το νεοναζιστικό φαινόμενο. Η ύπαρξη του ενός άκρου δικαιώνει πάντα την ύπαρξη του άλλου.

ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ

Ηταν σημαντική η παράλειψη εκ μέρους μου στο χθεσινό σημείωμα, για τον λόγο αυτόν ξεκινώ κατευθείαν από εκεί. Παρέλειψα λοιπόν να επισημάνω ότι, εκτός των πολλών άλλων χαρισμάτων που του προσδίδουν το κύρος το οποίο οι πάντες του αναγνωρίζουν, ο Ευάγγελος Αντώναρος έχει και κάτι επιπλέον που τον καθιστά ελκυστικό υποψήφιο. Κλείστε για μια στιγμή τα μάτια, ανακαλέστε τη μορφή του στην οθόνη του μυαλού και, ναι, το βρήκατε. Ο Ευάγγελος, χάρη στον απαράμιλλο συνδυασμό φυσιογνωμίας, ύφους και προσωπικότητας, είναι το υπόδειγμα του αξιαγάπητου ανθρώπου! Θυμηθείτε τον, με το μουτράκι του θυμωμένου μπέμπη, τις 53 τρίχες (άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι 47) που σχηματίζουν κάτι σαν υπογένειο, τη φωνή που γρατζουνάει και τον μόνιμο τόνο του εκνευρισμού λες κι ετοιμάζεται να σε βρίσει! Πώς να μη νιώσεις τη συμπάθεια να αναβλύζει μέσα σου όταν τον βλέπεις;

Δυστυχώς, φίλοι μου, η τραγωδία του Ευάγγελου είναι ότι είμαστε πολύ λίγοι εμείς που τον βλέπουμε έτσι. Οι περισσότεροι – και ντρέπομαι που το λέω – τον βρίσκουν αντιπαθή ως προσωπικότητα. Γι’ αυτό και τη μόνη φορά που μετείχε ως υποψήφιος στις εκλογές πάτωσε. Ελπίζω ο κόσμος της Αριστεράς να εκτιμήσει την αξία του. Ο Πολάκης χρειάζεται κάποιον μικρό να του κρατάει την τσάντα – ο Τζανακόπουλος μεγάλωσε.

Με την ευκαιρία αυτή και αφού ο ΣΥΡΙΖΑ ψωνίζει πια από το πανέρι (ακούγονται ονόματα μοντέλων που έχουν αποσυρθεί προ δεκαετίας, όπως του Αρη Σπηλιωτόπουλου), να προτείνω έναν λησμονημένο ήρωα του νεοκαραμανλισμού, ο οποίος λογικά πρέπει να είναι διαθέσιμος: Πανίκας Ψωμιάδης! Ο Πανίκας που γουργούριζε σαν χαδιάρης γατούλης και εξηγούσε στα πρωινάδικα πως ο Καραμανλής είναι ο μεγάλος του πολιτικός έρωτας (sic). Αναρωτιέμαι γιατί δεν τον θυμάται κανείς…

ΔΙΟΡΘΩΣΗ

Αυτό που ακολουθεί δεν είναι παράλειψη, αλλά διόρθωση. Πρέπει να ζητήσω συγγνώμη από τους αναγνώστες, γιατί φοβάμαι ότι έγραψα μια ανακρίβεια. Συγκεκριμένα, έγραψα ότι η κυρία Αφροδίτη Λατινοπούλου έφτιαξε κόμμα, ενώ όπως αντιλαμβάνομαι έφτιαξε ιστοσελίδα. Και τα δύο αυτά είναι τελείως διαφορετικά πράγματα, που επ’ ουδενί πρέπει να τα συγχέουμε!..