Aγραφος νόμος

Ο κανόνας είναι από τους πιο παλιούς. Η εξωτερική πολιτική δεν προσφέρεται για αντιπαραθέσεις στην εσωτερική σκηνή. Ούτε για συναισθηματισμούς. Οι χώρες δεν υπερασπίζονται αφηρημένα το δίκιο τους στο εν λόγω πεδίο. Προασπίζουν τα συμφέροντά τους. Γι’ αυτό οποιαδήποτε συζήτηση πάνω στα εθνικά μας θέματα – και δη στα σοβαρότερα ανάμεσά τους, τα ελληνοτουρκικά – προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα ψυχραιμία από κάθε εμπλεκόμενο, συμπολιτευόμενο ή αντιπολιτευόμενο.

Είναι γεγονός ότι μετά τους καταστροφικούς σεισμούς στην Ανατολία, Ελλάδα και Τουρκία έχουν αφήσει στην άκρη τους υψηλούς τόνους. Οπως είναι και αλήθεια ότι τα προβλήματα λύνονται πάντα με διάλογο. Παρ’ όλ’ αυτά, το καλό κλίμα της τελευταίας περιόδου δεν αναιρεί ως μη γενόμενες τις τουρκικές προκλήσεις του παρελθόντος. Και σίγουρα δεν διαγράφει έναν άλλο καθολικό άγραφο νόμο της πολιτικής, αυτόν που λέει ότι η ειλικρίνεια της προεκλογικής ρητορικής αποδεικνύεται την επομένη της κάλπης.

Αθήνα και Αγκυρα δεν έχουν αποκτήσει ξαφνικά μια ιδανική σχέση. Ούτε, όμως, ετοιμάζονται να πάρουν τ’ όπλο τους. Η απέναντι πλευρά έχει δίκιο σε ένα πράγμα: η νηνεμία μπορεί να μην έχει διάρκεια. Η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει ψύχραιμη αν θέλει να είναι έτοιμη να επιλύσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις διαφορές της με τη γειτονική χώρα. Γιατί μόνο όποιος αντιμετωπίζει τις καταστάσεις με καθαρό μυαλό, χωρίς να κυριεύεται από το συναίσθημα, έχει τη δυνατότητα να πετύχει μια επωφελή για εκείνον έκβαση.