Μερική άγνοια

Υποπροϊόν

Ας υποθέσουμε ότι ο Κασιδιάρης αποφασίζει να μην είναι υποψήφιος στις εκλογές. Και απλώς στέλνει ένα μήνυμα προς τους οπαδούς ζητώντας να ψηφίσουν το κόμμα του πρώην αντεισαγγελέα. Υπάρχει, αλήθεια, τρόπος να απαγορευτεί η κάθοδος του κόμματος στον εκλογικό στίβο; Ναι, λογικά θα υπάρχει, τραβώντας το σχετικό πλαίσιο από τις άκρες για να καλύψει και αυτήν την περίπτωση. Ενδεχομένως οι δικαστές να κρίνουν ότι ακόμα και έτσι υπάρχουν απτές αποδείξεις για τον έλεγχο του συγκεκριμένου κόμματος από μέλος εγκληματικής οργάνωσης. Μπορεί να βγουν και μερικοί συνταγματολόγοι που θα πουν ότι η απόφαση είναι συμβατή με τον Καταστατικό Χάρτη. Ομως τότε θα μπλέξουμε. Γιατί η απόφαση θα εκπορεύεται από ερμηνεία πνεύματος και προθέσεων.

Βέβαια ακόμα και αν ο Κασιδιάρης επιχειρήσει να εκτεθεί εκλογικά και πέσει πάνω στην κοντοκουρεμένη κεφαλή του η μπάρα της απαγόρευσης, το πρόβλημα για την, αμυνόμενη, Δημοκρατία δεν θα τελειώσει εκεί. Διότι ανάμεσά μας θα κυκλοφορούν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας με πολιτική συμπεριφορά που εκπορεύεται από το μίσος και την απόρριψη. Και, ξέρετε, για αυτήν την παθογένεια η ευθύνη είναι λίγο ως πολύ συλλογική. Ναι, βέβαια, πάνω της αντανακλάται ένα βαθύ έλλειμμα παιδείας, συμφωνούμε. Ωστόσο υπάρχουν και ακόμα δύο στοιχεία που σπρώχνουν ψάρια κάτω από το καλάμι του Κασιδιάρη. Οι εκφράσεις αλαζονείας και τοξικότητας από το δίπολο της εξουσίας. Και ας με συγχωρήσουν από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά νομίζω ότι η τοξικότητα του πολιτικού λόγου είναι που, κατά κύριο λόγο, νομιμοποιεί την ακρότητα. Για παράδειγμα, ρίξτε μια ματιά σε αναρτήσεις στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή, καλύτερα, των τρολ. Θα εντοπίσετε αναφορές και ύφος που θα μπορούσε να υιοθετήσει και ο Κασιδιάρης, ο οποίος βρίσκει γόνιμο έδαφος για να καλλιεργήσει τη δηλητηριώδη σπορά του. Οταν πλέον η πολιτική αντιπαράθεση, με ευθύνη και των δύο κομμάτων εξουσίας, γίνεται πάνω σε τοξική βάση, τότε αναπόφευκτα ο Κασιδιάρης καθίσταται υποπροϊόν της. Και αν το κόμμα του τεθεί εκτός εκλογών, όλο και κάποιος άλλος, μικρός ή μεγάλος, θα προσπαθήσει να καλύψει, έστω κάπως, τα ορφανά του.

Επιτέλους, πρέπει να γίνει debate

O Τσίπρας δεν λέει κάτι παράλογο όταν καλεί τον Μητσοτάκη σε debate. Λέει το αυτονόητο. Κάποια στιγμή θα πρέπει να ενταχθεί στο εθιμικό προεκλογικό πλαίσιο και το debate μεταξύ των δύο επικρατέστερων για την πρωθυπουργία. Σε ζωντανή μετάδοση, με ερωτήσεις από πέντε δημοσιογράφους και δικαίωμα διακοπής του ομιλητή. Να γίνει, δηλαδή, μια κανονική κουβέντα. Διότι αν είναι να δούμε πάλι το γνωστό, παραδοσιακό debate, με έξι ομιλούσες κεφαλές που επαναλαμβάνουν μηχανικά ατάκες από έναν προκατασκευασμένο μονόλογο, καλύτερα να μη γίνει απολύτως τίποτα. Τα debate, όπως τα γνωρίζουμε στην Ελλάδα, προσβάλλουν και όσους συμμετέχουν και, κυρίως, όσους τα βλέπουν. Η άλλη λύση είναι να βάλεις το Chat GPT να σου γράψει ένα εικονικό debate ανάμεσα σε Μητσοτάκη και Τσίπρα που, πιθανότατα, θα είναι και πιο πειστικό από ένα αληθινό.

Ενας Πολάκης για παιδιά

Στο Twitter, όπου και είναι ιδιαίτερα δραστήριος, ο Ευάγγελος Αντώναρος ακολουθείται από 55.000 λογαριασμούς. Ανάμεσά τους είναι και ο δικός μου, διότι, το ομολογώ, μου αρέσει το χάζι, ειδικά στα σχόλια που ακολουθούν τις αναρτήσεις του. Γιατί, ας το παραδεχθούμε, οι αναρτήσεις που κάνει εδώ και χρόνια ο Ευάγγελος Αντώναρος, όταν αποφάσισε να συγκρουστεί με την παράταξη που υπηρέτησε ακόμα και μέσα από το Μαξίμου, είναι σαν να διαβάζεις Πολάκη, αλλά σε light έκδοση. Ας πούμε ένας Πολάκης για παιδιά που επαναλαμβάνει με εμμονή πόσο κακός άνθρωπος είναι ο Μητσοτάκης. Αυτό είναι και το πολιτικό αποτύπωμα του δημόσιου λόγου που αρθρώνει ο Αντώναρος. Τον παρακολουθώ με συνέπεια χρόνια τώρα. Δεν διάβασα ούτε μία πρόταση. Μόνο τοξική γκρίνια με αφοριστικές διακυμάνσεις. Και όμως, βρήκε θέση στα ψηφοδέλτια της Αριστεράς. Και εδώ το ερώτημα γυρίζει στον Τσίπρα: είναι απελπισμένος ή ξέρει τι κάνει και θα μας τρελάνει όσους στο τέλος;