Η μάχη ενάντια στον φασισμό

Η μάχη ενάντια στον φασισμό «είναι καθημερινή και γίνεται έξω. Στις γειτονιές, στα πανεπιστήμια, στους χώρους δουλειάς. Τη μάχη δεν θα τη δώσουν οι τροπολογίες Βορίδη», είπε χθες, μεταξύ άλλων, μιλώντας στη Βουλή, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. Προφανώς κι αυτό δεν ισχύει. Εκεί έξω το μόνο που μπορεί να γίνει είναι κλοτσοπατινάδα. Να στήνονται αντίπαλα στρατόπεδα, να πλακώνονται στο ξύλο, να μαχαιρώνονται κι αν το φέρει η συγκυρία να σκοτωθούνε μεταξύ τους. Αυτό, άλλωστε, γινόταν πριν από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα – αλλά κι αυτό λειψό. Στις γειτονιές, στα πανεπιστήμια, στους χώρους δουλειάς, αριστεροί κι αναρχικοί οπαδοί της βίας ή, έστω, της αντιπαράθεσης, απλώς βάφτιζαν φασίστες όχι κανονικούς φασίστες αλλά τους ιδεολογικούς αντιπάλους τους ή πρόσωπα που αμφισβητούσαν την πρωτοκαθεδρία τους. Οι πραγματικοί ναζί, όμως, δρούσαν ανενόχλητοι – πρωτίστως σφάζοντας μετανάστες. Ο μόνος πολιτικός που αντιπαρατέθηκε μαζί τους στον δρόμο ήταν ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων, Γιώργος Καμίνης. Και στη Βουλή, αργότερα, ο Πύρρος Δήμας. Κι οι δυο τους, πρόσωπα που δεν πιστεύουν ότι η μάχη με τον φασισμό θα δοθεί στον δρόμο.

Επειδή η μάχη με τον φασισμό δίνεται συνεχώς με τα μέσα της δημοκρατίας. Βεβαίως, ο Αλέξης Τσίπρας, το είδαμε άλλωστε, πιστεύει σε μια δημοκρατία α λα καρτ. Δεν του αρκεί η κυβέρνηση, όπως έλεγε η σύζυγος και σύντροφός του, θέλει και την εξουσία. Οπου δεν τον βολεύει δηλαδή η δημοκρατία, όταν π.χ. χρειάστηκε να χειραγωγήσει τη δικαιοσύνη ή τα ΜΜΕ, παρακάμπτει και τους δημοκρατικούς τύπους και την ουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, είναι ένα προϊόν της κρίσης της δημοκρατίας – κέρδισε έδαφος όταν κλονίστηκε η εμπιστοσύνη των πολιτών στο δημοκρατικό οικοδόμημα της μεταπολίτευσης, που θεώρησαν ότι έφταιγε η δημοκρατία για τη χρεοκοπία της χώρας. Το ζήτημα είναι, όμως, ότι μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ, η περίοδος παρήγαγε και τη Χρυσή Αυγή – με τις ίδιες πάνω-κάτω διαπιστώσεις, απλώς με διαφορετικό προσανατολισμό. Και τα δυο κόμματα τα γέννησε η ίδια αντισυστημική ρητορική.

Υπήρχε όμως και μια διαφορά ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Χρυσή Αυγή. Το ναζιστικό κόμμα προέβαινε συστηματικά σε έκνομη δράση, εκτός των άλλων σε δολοφονίες με ρατσιστικά ή ιδεολογικά κίνητρα. Η στοιχειοθέτηση κατηγορίας για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης έγινε δυνατή μετά τη δολοφονία του Φύσσα, με ενέργειες του τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης Νίκου Δένδια και της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη. Τότε η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία συνέλαβε την ηγετική ομάδα του κόμματος και, έπειτα από επίπονη δικαστική έρευνα και μια μεγάλη δίκη, στοιχειοθετήθηκε η εγκληματική της δράση και αποδόθηκαν από το δικαστήριο οι ατομικές ευθύνες που κρίθηκε ότι ανταποκρίνονταν στον ρόλο καθενός από τα στελέχη της.

Ολα αυτά δεν συνέβησαν «στον δρόμο, στα πανεπιστήμια, στους χώρους δουλειάς». Συνέβησαν στο πλαίσιο της συντεταγμένης πολιτείας, από τα αρμόδια όργανα. Εξάλλου, στη φυλακή δεν βρέθηκε κανείς για τις ιδέες του, όσο απεχθείς κι αν είναι. Οι καταδικασθέντες είχαν μια δίκαιη δίκη και κρίθηκαν ένοχοι βάσει της υπάρχουσας νομοθεσίας για συγκεκριμένες έκνομες συμπεριφορές, μάλιστα ήδη δικάζονται σε δεύτερο βαθμό στο Εφετείο.

Ο Αλέξης Τσίπρας, με τη χθεσινή στάση του στη Βουλή και την άρνηση του κόμματός του να ψηφίσει την τροπολογία για τον Κασιδιάρη, απέδειξε ακόμα μια φορά ότι δεν έχει σε εκτίμηση τη συντεταγμένη πολιτεία και τους θεσμούς της. Γι’ αυτόν όλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία στην προσπάθεια του κόμματός του για την εξουσία. Ακόμα και οι καταδικασμένοι για εγκληματική δράση ναζιστές.