Η πράσινη «εξίσωση» που προβληματίζει τον Ολυμπιακό

Τρίτο ντέρμπι Αιωνίων της σεζόν, αύριο βράδυ στο γήπεδο της Λεωφόρου (21:00) και αν έχουν μια ιδιαίτερη γοητεία αυτά τα ματς είναι πως ακόμη και στον «κακό χαμό» μιας συζήτησης που αφορά στην ίδια την κατάκτηση του πρωταθλήματος – όπως αυτή που με συνέπεια εξελίσσεται στα φετινά playoffs -, κρατούν πάντα τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους. Μια ξεχωριστή ενότητα. Δεν χρειάζεται σώνει και ντε να κουβεντιάσεις το «διά ταύτα» για να σε καθηλώσουν. Φτάνει που είναι… Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός. Και ας μην κοιτάζεις καν τον βαθμολογικό πίνακα ή ακόμη και το momentum. Είναι τα ονόματα στη μαρκίζα και τα φώτα τους που ηλεκτρίζουν.

Τι θα συμβεί αύριο βράδυ; Προφανώς δεν το γνωρίζει κανείς. Απαντες όμως έχουν άποψη για το δεδικασμένο που σχημάτισαν τα δύο προηγούμενα τετ α τετ των δύο ομάδων μέσα στη σεζόν. Το «ποδοσφαιρικό» δεδικασμένο μιας και τις δύο φορές – παραδόξως – βρέθηκαν όλοι στο ίδιο έργο θεατές να συμφωνούν και μάλλον να σαστίζουν από το απρόσμενο φινάλε. Ηταν καλύτερος ο Ολυμπιακός και στις 6 του Νοέμβρη σε εκείνο το 1-1 στην έδρα του αντιπάλου του που ως τότε έτρεχε μόνο με νίκες στη Super League. Ηταν καλύτερος και στις 25 του Φλεβάρη, στο 0-0 του «Γ. Καραϊσκάκης». Καλύτερος με αποδείξεις και μάλιστα κατά γενική ομολογία σε μια συνθήκη που δεν είναι ακριβώς συνηθισμένη στις συζητήσεις που αφορούν στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Μόνο ποδόσφαιρο

Απαραίτητη σημείωση: Οχι, καμία αναφορά ούτε στον Κέλετ και το πέναλτι φάντασμα που έγραψε στο 90΄+11΄ τον 1-1 επίλογο του πρώτου ματς. Ούτε στο μυστήριο της ακύρωσης του γκολ του Μάριου Βρουσάι στο 90΄ της 0-0 αναμέτρησης στο Φάληρο. Και ας έχουν ήδη προκαλέσει μια από τις βασικές αλλοιώσεις του πίνακα της βαθμολογίας. Μόνο ποδόσφαιρο. Μόνο ο τρόπος που ο Ολυμπιακός και τις δύο φορές «βραχυκύκλωσε» τον αντίπαλό του με 31-11 τελικές (14-6 και 17-5) υποχρεώνοντάς τον σε… ηρωικές αντιδράσεις και πανηγυρισμούς για τις δύο ισοπαλίες. Και μόνο δύο απορίες. Θα συμβεί ξανά; Και τέλος πάντων πρόκειται για ένα σενάριο από εκείνα που αφορούν στον τρόπο προσέγγισης και το πόσο ταιριάζουν «κατασκευαστικά» οι δύο ομάδες και η αγωνιστική φιλοσοφία τους; Ή ήταν ένα τυχαίο γεγονός (έστω επαναλαμβανόμενο) και αύριο βράδυ θα δούμε κάτι εντελώς διαφορετικό;

Με την ίδια μέθοδο

Μη λέμε τα ίδια. Υπομονή και θα το διαπιστώσουμε. Αλλωστε σε αυτές τις περιπτώσεις ακόμη και αν ο ένας γνωρίζει μια χαρά τον άλλο υπάρχουν πολλοί και αστάθμητοι παράγοντες. Ενα γρήγορο γκολ που αλλάζει το σενάριο για παράδειγμα. Το γκολ που δεν ήρθε ούτε στο πρώτο, ούτε στο δεύτερο παιχνίδι. Ή ακόμη και με βάση όσα προηγήθηκαν ένα διαφορετικό σχέδιο που μοιάζει να το έχει περισσότερη ανάγκη ο Παναθηναϊκός από τον Ολυμπιακό που στα δύο προηγούμενα έκανε τη δουλειά του στην εντέλεια σε όλα πέρα από το τελικό αποτέλεσμα. Ναι αν το καλοσκεφτείς, αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον. Το γεγονός ότι οι Ερυθρόλευκοι ακολούθησαν το ίδιο μονοπάτι τις δύο προηγούμενες φορές και οι Πράσινοι έδειξαν να μην κρατούν τις απαραίτητες απαντήσεις στο… συρτάρι τους.

Τα πόδια του Μπρινιόλι

Στο «προηγούμενο» λοιπόν που κέρδισε το δικαίωμα της παρατήρησης. Τι έγινε σε αυτά τα δύο παιχνίδια; Με την κατοχή μάλλον μοιρασμένη οι δύο ομάδες επέλεξαν διαφορετική ταχύτητα όταν είχαν την μπάλα στα πόδια τους. Ο Ολυμπιακός με διάθεση να παίξει άμεσο ποδόσφαιρο, ψάχνοντας τρόπο να σχηματίσει ρήγματα είτε από τις πτέρυγες, είτε από τον άξονα. Ο Παναθηναϊκός προσπαθώντας να κρατήσει το τέμπο «χαμηλά» και παίρνοντας το μικρότερο δυνατό ρίσκο στην ανάπτυξή του. Είναι καλοδουλεμένη ομάδα το σύνολο του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Εχει όμως και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Λειτουργεί συνήθως στο… ρελαντί. Του αρέσει και βολεύεται στον αργό ρυθμό. Επιμένει να χτίζει το παιχνίδι του με υπομονή και έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα στην πίεση του αντιπάλου: Τα πόδια του Αλμπέρτο, τα οποία καθοδηγούν το build up.

Δίχως ρίσκο

Κανείς άλλος τερματοφύλακας στην Ελλάδα δεν έχει σε αυτό τον βαθμό την ικανότητα του Ιταλού να προσφέρει ανά πάσα στιγμή «παίκτη παραπάνω» στην πρώτη γραμμή της άμυνας με κατοχή μπάλας. Τον Παναθηναϊκό δεν είναι εύκολο να τον «στριμώξεις» πιέζοντάς τον «ψηλά» στον αγωνιστικό χώρο. Και σπανίως τον βρίσκεις «εκτεθειμένο» πίσω από την μπάλα ακριβώς γιατί δεν βιάζεται και δεν ρισκάρει. Για αυτό έχει σε ολόκληρη τη σεζόν την καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος. Για αυτό όμως σκοράρει και με το σταγονόμετρο. Γιατί σαν να έχει ένα «τσιπάκι» στο μυαλό του που του απαγορεύει να ρισκάρει και στις δύο «φάσεις» του παιχνιδιού.

Τον βραχυκύκλωσε

Τι κατάφερε λοιπόν να (του) κάνει ο Ολυμπιακός; Να τον βγάλει από τη… βολή του. Πώς; Αναγκάζοντας τον να αμυνθεί σε επιθέσεις που εκτυλίσσονταν σε υψηλότερη ταχύτητα. Οχι στη φάση του επιθετικού transition, αλλά στη ροή του παιχνιδιού μέσα από την ατομική ποιότητα των Ερυθρόλευκων ειδικά στο επιθετικό τρίτο. Στη Λεωφόρο ήταν κυρίως ο Χάμες Ροντρίγκες και πλάι του ο Πεπ Μπιέλ. Στο Φάληρο ήταν ο Κώστας Φορτούνης και ο Σέρζι Κανός. Και μαζί οι πάσες τους, ή η ατομική πρωτοβουλία τους να επιτεθούν που αυτομάτως άνοιγαν… λογαριασμό και προκαλούσαν συναγερμό.