Να ακούσουμε μια αυτοκριτική ουσίας και όχι {LF}μια φτιασιδωμένη εικόνα της πραγματικότητας

Λίγες μέρες αφότου ξεκίνησε η τρίτη μου θητεία στην καλλιτεχνική διεύθυνση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, επιχείρησα έναν προσωπικό απολογισμό των ετών που προηγήθηκαν. Χρειάζεται απόσταση και θάρρος για να μπορέσει κανείς να κρίνει και να αξιολογήσει τον εαυτό του, τις πράξεις, τις παραλείψεις και τα λάθη του.

Εχοντας βρεθεί σε αρκετές τέτοιες στιγμές – ορόσημα, γνωρίζω ότι η προσωπική μου τάση γέρνει στην πεσιμιστική διάσταση των πραγμάτων. Το αποτέλεσμα δηλαδή του προσωπικού μου απολογισμού βγάζει αρνητικό αποτέλεσμα και σπανίως αναγνωρίζει αρετές και επιτεύγματα. Εκεί έρχεται η συνεισφορά των φίλων και των συνεργατών μου, οι οποίοι μοιάζει να βλέπουν τα γεγονότα με ψυχραιμία και επαναφέρουν το αποτέλεσμα του απολογισμού σε μεγαλύτερη ισορροπία. Σε όλους τους κύκλους που κλείνουν υπάρχουν καλές και κακές μέρες, ευτυχισμένες στιγμές και μικρά ή μεγάλα λάθη.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ανεξαρτήτως αποτελέσματος έχει τεράστια αξία ο αναστοχασμός πάνω σε έναν κύκλο που κλείνει και είναι σαφές ότι προσφέρει μια ουσιαστική όσο και επίπονη εκκίνηση στον κύκλο που αναμένεται να ανοίξει.

Με αφορμή τις επικείμενες εκλογές που θα ολοκληρώσουν τον κύκλο της τετραετίας που φεύγει και θα ανοίξουν έναν νέο για τα χρόνια που έρχονται, θα ήθελα να δω από τους πολιτικούς που θα ζητήσουν την ψήφο μας, μια κριτική του εαυτού τους, της δημόσιας παρουσίας τους, των παρεμβάσεών τους, του έργου τους. Είναι ζητούμενο να ακούσουμε μια αυτοκριτική ουσίας και όχι μια φτιασιδωμένη εικόνα της πραγματικότητας με στόχο τη δημιουργία του καλύτερου δυνατού επικοινωνιακού προφίλ.

Θα ήθελα να ελπίζω ότι εν έτει 2023, όλοι όσοι θέσουν υποψηφιότητα για μια θέση στο Κοινοβούλιο, θα έχουν τα μάτια και τα αφτιά τους ανοιχτά στις προκλήσεις των καιρών και ως εκ τούτου θα τολμήσουν να αντιμετωπίσουν τους ψηφοφόρους ως ισάξιους συνομιλητές και όχι ως ανώνυμους αριθμούς.