Οι μεταγραφές αεροδρομίου

Μια από τις καινοτομίες που έφερε ο Αλέξης Τσίπρας στην πολιτική ζωή του τόπου ήταν οι μεταγραφές αεροδρομίου. Πέτυχα κάποιον στη συγκυρία και επειδή με βόλευε τον έφερα στο κόμμα. Μια από τις μεγάλες διασημότητες αυτού του τρόπου ήταν η διαβόητη Ραχήλ Μακρή. Είχε κάνει μεγάλη καριέρα στον χώρο του ανορθολογισμού ως ΑΝΕΛ, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Αλέξη Τσίπρα να την ενσωματώσει στον ΣΥΡΙΖΑ και να την κατεβάσει υποψήφια στην Κοζάνη. Οι ωσμώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς με μεγάλους σταρ της Ακροδεξιάς, άλλωστε, ήταν συνήθης πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ εξουσίας, και νομίζω την απενοχοποίησε εντελώς η συνδιαλλαγή με τον Καμμένο και το κόμμα του. Κάπως έτσι, ο Νίκος Νικολόπουλος, προσωπικότητα της Ακροδεξιάς εξ Αχαΐας («γέροντα η ευχή»), εξυπηρέτησε όταν χρειάστηκε (π.χ. στην ψήφιση της απλής αναλογικής) τον Τσίπρα. Με τον ίδιο τρόπο, η βουλευτίνα με το κόμμα του Λεβέντη, Θεοδώρα Μεγαλοοικονόμου («Σε λένε Αλέξη και είσαι ηγέτης, η κάθε σου λέξη ομόνοια, καταπέλτης»), έγινε βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ, εισφέροντας το κιτς της προσωπολατρίας προς τον αρχηγό, ενόψει της γελοιότητας που χαρακτήριζε αυτή την εισφορά.

Αλλωστε, ο δημόσιος εναγκαλισμός με τον Πάνο Καμμένο, στη δεύτερη εκλογική νίκη του 2015, εκτός από τον ενθουσιασμό και των δύο για την παράταση της διακυβέρνησης εκ μέρους τους, έχει μια διαχρονική, συμβολική αξία: η ιδεολογία είναι για τους ιδεολόγους, για τη διακυβέρνηση είναι αρκετοί στυγνοί εξουσιαστές.

Ανεπαισθήτως έγινε και η μετάβαση των βουλευτών των ΑΝΕΛ στον ΣΥΡΙΖΑ έπειτα από την απομάκρυνση του Πάνου Καμμένου από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μετά τη συμφωνία των Πρεσπών, που προίκισε τον ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ άλλων, με μια φιλοβασιλική ευρωβουλεύτρια, η οποία πάντως έμαθε γρήγορα τη γλώσσα του προλεταριακού διεθνισμού. Η μετάβαση της Κατερίνας Παπακώστα από τη ΝΔ, από την οποία διαγράφτηκε, μέσω ενός προσωπικού κομματιδίου που χρησίμευσε ως όχημα, στον ΣΥΡΙΖΑ και στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (έγινε υφυπουργός), κοντεύει να ξεχαστεί. Η αλήθεια είναι ότι καμία υπουργοποίηση καμίας και κανενός δεν έκανε εντύπωση από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας είχε κάνει υφυπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης τον Παύλο Χαϊκάλη, ο οποίος σήμερα μαθαίνω ότι ασκεί το λειτούργημα του αστρολόγου. Πάντα είχε στόχους ο πρόεδρος. Εστω κι αν δεν θυμίζουν τις αξιολογήσεις της Αριστεράς της οποίας ο ΣΥΡΙΖΑ διαχειρίζεται τα σύμβολα, την εφημερίδα και την περιουσία.

Γι’ αυτό δεν με εξέπληξε η μεταγραφή του τραγουδιστή σε ραπ συγκρότημα Μιθριδάτη. Ενόψει εκλογών, ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει να διευρύνει το ακροατήριο. Ο Μιθριδάτης εισήλθε στον ΣΥΡΙΖΑ με την ίδια ευκολία που θα μπορούσαν να μεταγραφούν προσωπικότητες της λαϊκής Δεξιάς όπως ο Ευάγγελος Αντώναρος ή ο Αρης Σπηλιωτόπουλος. Η αποκάλυψη όσων βωμολοχιών με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για γυναίκες ή για γκέι έχει γράψει στο Twitter ή όσων έχει τραγουδήσει κανέναν δεν απασχόλησαν – και δεν θα απασχολήσουν, εκτός κι αν προκύψει καμιά υπέρτατη χυδαιότητα (κάτι σχετικό μαθαίνω) που δεν θα μπορεί κανείς να την καλύψει. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ιδεολογικά αυστηρός για τους άλλους – για όσους βρίσκονται στο μαντρί υπάρχει πάντα προστασία, στο όνομα του προοδευτισμού.

Κι άλλωστε, ο Μιθριδάτης είναι στο απυρόβλητο επειδή διαθέτει πιστοποιητικό προοδευτισμού. Ο ίδιος διαφημίζει ότι συμμετείχε στις συγκεντρώσεις για τον Ζακ Κωστόπουλο. Ε, εντάξει, δικαιούται να μας σούρνει τόσα κι άλλα τόσα.