Ολα τα είχε η Παιδεία, οι προσλήψεις τής έλειπαν

Διάβασα προσεκτικά τον υπέρ των συνολικά 47.167 προσλήψεων το 2022-2023 αδύνατο λόγο της υπουργού και υφυπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως και Ζέτας Μακρή αντιστοίχως και ιδιαίτερα την αναφορά τους ότι «επενδύουμε σε ό,τι πολυτιμότερο έχει η εκπαίδευση προκειμένου να χτίσουμε σταθερούς δεσμούς μεταξύ των μαθητών και της εκπαιδευτικής κοινότητας».

Και το ερώτημα είναι: Εχει το επιθυμητό, με βάση τις γνωστές – άγνωστες αρχές της αναλογικότητας και της προσφορότητας, αποτέλεσμα η «επένδυση» αυτή στην εκπαίδευση; Δηλαδή, πέρα από τη γνώση, παράγει και δεξιότητες και δυνατότητες που είναι εκ των ων ουκ άνευ για ισχυρή και βιώσιμη ανάπτυξη στη χώρα μας.

Την απάντηση δίνουν τα στοιχεία για τον καλπάζοντα λειτουργικό αναλφαβητισμό, καθώς και τα απογοητευτικά αποτελέσματα των ελλήνων μαθητών στο Πρόγραμμα PISA (Program for International Student Assessment) του ΟΟΣΑ το 2018 (έγινε και η ελληνική PISA το 2022!), τα οποία μάλιστα ανακοινώθηκαν από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ένα από φορείς-συμβούλους) χωρίς σχόλια!!!

Επίσης, η υπουργός Παιδείας δήλωσε ότι «για 12 χρόνια, από το 2008 έως το 2020 δεν είχε διοριστεί ούτε ένας εκπαιδευτικός», προσθέτοντας ότι «ακούγαμε συνεχώς για κενά στα σχολεία». Ας μας επιτρέψει να κάνουμε μερικές παρατηρήσεις, οι οποίες μεγεθύνονται με τον «φακό» του παρατιθέμενου πίνακα.

Κατ’ αρχάς, δεν είναι αληθές ότι δεν γίνονταν προσλήψεις. Προσλήψεις γίνονταν και παραγίνονταν, αλλά μόνο χιλιάδων αναπληρωτών πλήρους ωραρίου και μερικών εκατοντάδων ωρομισθίων. Απλώς, δεν γίνονταν προσλήψεις μονίμων εκπαιδευτικών. Αυτό προκύπτει και από τον παρατιθέμενο πίνακα, όπου το διδακτικό ισοζύγιο (αποχωρήσεις – προσλήψεις) το 2020 εμφανίζεται θετικό (+15.228), μολονότι οι σχολικές μονάδες και οι μαθητές παρουσίασαν μείωση κατά 2.109 και κατά 55.667 αντίστοιχα!!!

Υστερα, την ίδια περίοδο των «κενών» στα σχολεία, η χώρα μας πέτυχε (το 2019) την καλύτερη (πρώτη) επίδοση στην ΕΕ στη σχέση διδάσκοντος προς μαθητές (1:8,7) σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat! Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο δεν υπήρχαν κενά στα σχολεία, αλλά… πλεονάζον διδακτικό προσωπικό, καθώς αυτή η υπερσύγκλιση έγινε χωρίς τη… σύγκλιση με το διδακτικό και εργασιακό ωράριο των ευρωπαίων εκπαιδευτικών, τα ωρολόγια προγράμματα των σχολείων και την αύξηση του ελάχιστου αριθμού μαθητών ανά τάξη, όπως στην ΕΕ! Και κάτι ακόμα: αυτό το ευρωπαϊκό ρεκόρ επιτεύχθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία ταυτόχρονα με τα «κενά» συνεχιζόταν και συνεχίζεται το άγος των αποσπασμένων και απόντων εκπαιδευτικών από τις σχολικές αίθουσες (μόνο το 2019-20 των «κενών» ήταν 13.551!!!).

Ωστόσο, αυτή η επίδοση ρεκόρ της χώρας μας στην ΕΕ πληρώνεται και ακριβά από τους φορολογούμενους, καθώς, σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), το κόστος ανά ώρα επαφής δασκάλου/καθηγητή και μαθητή στην Ελλάδα είναι από τα υψηλότερα στον ΟΟΣΑ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι μισθοί των ελλήνων εκπαιδευτικών είναι υψηλότεροι. Αλλοι είναι οι λόγοι, όπως μικρό μέσο μέγεθος των τάξεων, ο σχετικά χαμηλός αριθμός ωρών διδασκαλίας των ελλήνων εκπαιδευτικών σε σύγκριση με τους ευρωπαίους συναδέλφους τους.