Συνθήκες

Το πρόσωπο είναι το δίλημμα; Μέχρι το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου οι απαντήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων στο ερώτημα διέφεραν. Οι μεν γαλάζιοι είχαν αποφασίσει να δομήσουν μια προεκλογική καμπάνια πάνω στο διαζευκτικό σχήμα «Μητσοτάκης ή Τσίπρας». Οι δε αριστεροί να θέτουν μια πιο θεωρητική ερώτηση στους ψηφοφόρους, να τους ζητούν να αναλογιστούν αν θα επιστρέψει ή όχι η δικαιοσύνη. Με τα δημοσκοπικά δεδομένα που ίσχυαν πριν απ’ το σιδηροδρομικό δυστύχημα, το κυβερνών κόμμα πόνταρε στις επιδόσεις του αρχηγού του στον δείκτη της καταλληλότητας για την πρωθυπουργία, ενώ το δεύτερο έδειχνε να αντιλαμβάνεται ότι το άλλοτε ισχυρό χαρτί του, ο πρόεδρος που το έβγαλε από το περιθώριο του 4%, είχε τσαλακωθεί από την κυβερνητική περίοδο της Αριστεράς. Πλέον, όμως, οι συνθήκες δεν είναι ίδιες. Στα γκάλοπ αυξάνει τα ποσοστά του ως καταλληλότερος για πρωθυπουργός ο κανένας. «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μπει στην λίστα του όλοι ίδιοι είναι», υποστηρίζει έμπειρος δημοσκόπος. Κι ο βασικός του αντίπαλος δεν έχει επωφεληθεί σημαντικά. Τα νούμερα της καταλληλότητάς του είτε παρέμειναν στάσιμα, είτε μειώθηκαν ανεπαίσθητα.

Κανόνας

Πάνω σ’ αυτή τη δυσφορία – ή, για κάποιους, την επιφύλαξη – που εκφράζουν οι συμμετέχοντες στις τελευταίες μετρήσεις για τους επικεφαλής του δικομματισμού φαίνεται να πατάει η εμφατικότερη σήμερα επανάληψη της ανδρουλακικής τακτικής του «ούτε Μητσοτάκης, ούτε Τσίπρας». Οι συνθήκες, διατείνονται κεντροαριστεροί, μοιάζουν στην παρούσα φάση ευνοϊκές για να ακουστεί η ιδέα της κομματικής τους έδρας. Ωστόσο, προσεκτικοί μελετητές των διαθέσεων της κοινής γνώμης επισημαίνουν ότι οι παραπάνω στάσεις δεν έχουν μετατραπεί ακόμη σε τάση. Τα ποσοστά εκείνων που διαλέγουν μεταξύ του προέδρου της ΝΔ και του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ερωτώνται ποιον θεωρούν καταλληλότερο να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, παραμένουν σχεδόν διπλάσια αυτών που αρνούνται να επιλέξουν ανάμεσά τους. Προς το παρόν κανείς δεν μπορεί να υποθέσει ότι ο κανόνας της ελληνικής εκλογολογικής βιβλιογραφίας, σύμφωνα με τον οποίο όσοι ψηφίζουν μικρότερα κόμματα, ψηφίζουν όντως κόμμα κι όσοι ψηφίζουν τα δύο μεγαλύτερα, ψηφίζουν πρωθυπουργό, έχει ανατραπεί. Με άλλα λόγια: τα πρόσωπα συνεχίζουν να αποτελούν μέρος του εκλογικού διλήμματος. Γι’ αυτό, όποιοι καλούνται να εκλέξουν κυβέρνηση – κι όχι αντιπολίτευση – πρέπει να τα γνωρίζουν.