Περί όχλου σκιάς

Δεν μας έφταναν τα Τέμπη που δεν θα φύγουν, οι εκλογές που έρχονται, ο πόλεμος που συνεχίζεται, το νερό που τελειώνει κι ο κόσμος που παίρνει φωτιά. Επρεπε να έχουμε να αντιμετωπίσουμε – που, επειδή είμαστε Ελληνες, πάει να πει να συγκρουστούμε μέχρι τελικής πτώσης – το μέγα θέμα της νέας φανέλας της εθνικής ομάδας. Και δεν μας έφτανε η «μοντερνιά» (της αρεσκείας του ομοσπονδιακού προπονητή) της «ντιζεϊνάτης» (εξ Ιταλίας) αυτής φανέλας – μεγάλοι και μικροί σταυροί, θολά χρώματα, πρωτοτυπία εν είδει μπερδέματος – έπρεπε να ξεσηκωθεί και πολιτική οχλαγωγία. Την ξεκίνησαν οι δηλώσεις αρχηγού ενός μικραίου κόμματος (και μικρού και ακραίου) για συνειδητή ενσωμάτωση αγκυλωτών σταυρών στη φανέλα και τη φούσκωσαν, φυσικά, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Βαρυσήμαντα ερωτήματα τίθενται: αφού ο αρχηγός αναδεικνύει ως υποκινητή της προβοκάτσιας τον «θεωρητικό της Ακροδεξιάς» πρόεδρο της ΕΠΟ, πώς συμβιβάζεται με το γεγονός ότι σκοπός της προβοκάτσιας, πάντα κατά τον αρχηγό, είναι η κυβερνητικής προέλευσης «κανονικοποίηση των ναζί στην ελληνική κοινωνίας»; Τελικά ποιος είναι ο συνωμότης; Ο θεωρητικός που δεν ανήκει στην κυβέρνηση ή η κυβέρνηση που μισεί τον θεωρητικό;

Αν δεν ήταν για κλάματα, η ιστορία θα ήταν για γέλια. Γιατί η φανέλα είναι άσχημη, φιγουρατζίδικη για λάθος λόγους και αντιποδοσφαιρική – όπως ακριβώς και η ροζ φανέλα της Γιουβέντους ή η μαύρη και ροζ της Μάντσεστερ Σίτι. Αλλά είναι απλώς μια φανέλα, ούτε καν μια ομάδα, και δεν αντιπροσωπεύει τον λαό και τη χώρα, ούτε εξυψώνει την ομάδα, όπως πολύ καλά δείχνει το παράδειγμα των εμπνευστών της δικής μας φανέλας, δηλαδή των Ιταλών. Είναι όμως για κλάματα, γιατί αγκυλωτούς σταυρούς βλέπεις μόνο αν θες να δεις, αν τα μάτια σου και η ψυχή σου ψάχνουν, αγκυλωτούς σταυρούς – και μάλιστα ως ευκαιρία για να κατακεραυνώσεις τους πραγματικούς ή επινοημένους αντιπάλους σου. Αυτή δεν είναι μόνο πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου και ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής, είναι η οχλοκρατία στην εξουσία – γηπεδική και κοινωνική.