Τρεις ιστορίες με ίδιο τέλος

Ιστορία 1η: Σάββατο πρωί. Ενας πολίτης με προβλήματα όρασης φοράει τη μάσκα του προκειμένου να προστατέψει τον εαυτό του και τους γύρω, παίρνει το λευκό μπαστούνι του και πηγαίνει να ακούσει την ομιλία του Πρωθυπουργού στο Μαρούσι. Κάποια στιγμή τον σπρώχνουν, παραπατάει και πέφτει σε σιντριβάνι που βρίσκεται πίσω του. Χτυπά το κεφάλι του στο μάρμαρο, τρομαγμένος πιάνει το λευκό μπαστούνι του, τοποθετεί ξανά τη χειρουργική του μάσκα και προσπαθεί να βγει από το νερό. Ενα θέαμα που προκαλεί θλίψη και στο πιο παχύδερμο ον γίνεται αντικείμενο αστεϊσμού από λογαριασμούς γνωστών κομματικών τρολ. Ανεβάζουν το βίντεο, τον χλευάζουν, τον ειρωνεύονται πως «καλά έπαθε αφού πήγε στην ομιλία του Μητσοτάκη», βάζουν emoticon πηγαίου γέλιου για τον τραυματισμό ενός τυφλού ανθρώπου. Χυδαιότητα, κτηνώδης αναισθησία, παλιανθρωπιά, όλα όπλα στο πολιτικό παιχνίδι. Ατομα που έγραφαν πύρινες αναρτήσεις, τάχα συγκλονισμένοι, για τη δήθεν νεκρή Μαρία δεν διστάζουν να ξεφτιλίσουν άτομο με ειδικές ανάγκες προκειμένου να υπηρετήσουν τον κομματικό σκοπό, προκαλώντας ένα παράξενο συναίσθημα ετεροντροπής για την απύθμενη ξεδιαντροπιά τους.

Ιστορία 2η: Η 13χρονη Μάσα Μοσκαλιόβα ζωγραφίζει στο μάθημα καλλιτεχνικών μία μητέρα από την Ουκρανία που προσπαθεί να προστατέψει το μωρό της από τους πυραύλους. Η καθηγήτρια ενημερώνει τον διευθυντή του σχολείου. Εκείνος καλεί την αστυνομία. Η 13χρονη και ο πατέρας της συλλαμβάνονται από το καθεστώς του Πούτιν, ανακρίνονται, ο πατέρας ξυλοκοπείται άγρια από τις ρωσικές Αρχές. Την 1η Μαρτίου η αστυνομία εισβάλλει και πάλι σπίτι τους, συλαμβάνει τον Αλεξέι και μεταφέρει τη Μάσα σε ίδρυμα απαγορεύοντας κάθε επαφή με τον έξω κόσμο. Ρώσοι ακτιβιστές συλλέγουν υπογραφές, ώστε το κορίτσι να επιστρέψει στον πατέρα που τη μεγαλώνει μόνος. Εικόνες από τη ζωή στο καθεστώς το οποίο οι εγχώριοι «ευαίσθητοι» αρνούνταν να καταδικάσουν και δήλωναν ότι είναι «με τον άνθρωπο». Ακόμα και τώρα, που οι θηριωδίες του ρωσικού στρατού κατεδάφισαν μαζί με τα ουκρανικά κτίρια και το τελευταίο επιχείρημα όσων αρνούνταν να πάρουν θέση, κάποιοι εξακολουθούν να διατυπώνουν γραφικές διακηρύξεις ίσων αποστάσεων. Οι φλογεροί αντιιμπεριαλιστές, ευαίσθητοι ανθρωπιστές και θερμοί ειρηνιστές που ανεβάζουν οργισμένα post στο Instagram για τις «φασιστικές μεθόδους κρατικής καταστολής» περιέργως παθαίνουν αφωνία απέναντι στις κτηνωδίες του Πούτιν.

Ιστορία 3η: Ο κ. Χρήστος Χούπας δίνει δείγμα DNA για να αναγνωριστεί η 28χρονη κόρη του Ελπίδα. «Το κοριτσάκι μου θα το πάρω σε κουτί τεμαχισμένο» λέει σπαράζοντας στο κλάμα. Κοιτάζει στον ουρανό. «Ούτε στον χειρότερο εχθρό μου», «το κοριτσάκι μου το ανέθρεψα με τις καλύτερες προοπτικές», «το Πάσχα θα έχω άδειο το σερβίτσιο της στο τραπέζι». Δάκρυα, άδειο βλέμμα, σκόρπιες φράσεις απόγνωσης αποτυπώνουν τον μεγαλύτερο πόνο που μπορεί να νιώσει άνθρωπος. Λίγες μέρες μετά ο κ. Χούπας λέει «δεν θα μου απάλυνε τον πόνο ούτε ο χρυσός όλου του πλανήτη». Με μεγαλείο ψυχής όμως ευχαριστεί για τα μέτρα, λέει ότι μπορεί να βοηθήσουν τους 57 ανθρώπους στην απόγνωση που ζουν. Χρησιμοποιεί τη λέξη βάλσαμο. Ηταν αρκετό. Στα social media δίνεται το σύνθημα για την ηθική ισοπέδωσή του. Τρολ σε διατεταγμένη υπηρεσία εκτελούν διαδικτυακά τον τραγικό πατέρα. Ανθρωποφαγία, δολοφονία χαρακτήρα, χυδαία στοχοποίηση, υβρεολόγιο. Το γνωστό μείγμα της ηθικής εξόντωσης όποιου χαλάει το αφήγημα. Ακόμα και αν πρόκειται για έναν πατέρα που παρέλαβε σε φέρετρο σκόρπια κομμάτια του κορμιού της κόρης του. Από α λα καρτ ευαίσθητους που για χρόνια έβγαζαν πολιτικό μεροκάματο από εμπόριο ευαισθησίας, πατριωτισμού, πολιτικής ορθότητας, ηθικής υπεροχής, προοδευτισμού.

Ευτυχώς, δεν πείθουν πια κανέναν.