Τα αιτήματα των απεργιακών κινητοποιήσεων

«Η Ελλάδα σε απεργιακό κλοιό», «Η Ελλάδα παραλύει», «Πανεργατική απεργία κήρυξαν οι εργαζόμενοι» είναι οι τίτλοι των ΜΜΕ που εθιμικά συνοδεύουν την κήρυξη «γενικής απεργίας» από τα κρατικοδίαιτα κομματικά συνδικάτα.

Η «γενική απεργία» δεν είναι γενική. Απεργεί αποκλειστικά ο δημόσιος τομέας και κυρίως οι μη εργαζόμενοι συνδικαλιστές. Ούτε απεργεί στο σύνολό του ο δημόσιος τομέας. Δεν απεργεί ο πολύ μεγαλύτερος ιδιωτικός τομέας. Οι σκληρά εργαζόμενοι, χωρίς μονιμότητες, αναρρωτικές και με το άγχος αν θα συνεχίσουν να εργάζονται. Ιδίως οι υπάλληλοι στα καταστήματα της ακτίνας δράσης των κουκουλοφόρων. Η «γενική απεργία» στην πραγματικότητα δεν στρέφεται κατά της κυβέρνησης. Στρέφεται εναντίον εκείνων που εργάζονται και δυσκολεύονται ή αδυνατούν να πάνε στις δουλειές τους. Και ασφαλώς εναντίον της εθνικής οικονομίας.

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις με αφορμή την τραγωδία των Τεμπών δεν έχουν άλλο στόχο παρά την εργαλειοποίηση του δικαιολογημένου θυμού και οργής της κοινής γνώμης και ιδίως των νέων, με θλιβερή επιδίωξη την αποκόμιση κομματικού οφέλους από το τραγικό δυστύχημα.

Με επικεφαλής την ΑΔΕΔΥ και την απαξιωμένη ΓΣΕΕ, το κυρίαρχο σύνθημα στρέφεται κατά των «ιδιωτικοποιήσεων» και της «εισαγωγής ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων» στον δημόσιο τομέα. Αντιδρούν δηλαδή στην εφαρμογή στο Δημόσιο της αξιολόγησης, προϋπόθεση αξιοκρατίας, της διοικητικής ιεραρχίας και της λογοδοσίας.

Τα αιτήματα των απεργών – διαδηλωτών βρίσκονται σε κατάφωρη αντίθεση με τα αίτια του τραγικού δυστυχήματος. Δεν οδηγούν στην εξάλειψη αλλά στη διαιώνισή τους. Συγκεκριμένα:

Πρώτον, η βασική αιτία που προκάλεσε το τραγικό δυστύχημα, πέρα από τις όποιες άλλες ευθύνες, είναι η απουσία αξιολόγησης. Είναι αυτή που επέτρεψε σε έναν αχθοφόρο να γίνει σταθμάρχης… Ορθώς η κοινή γνώμη τον χρεώνει με ένα ποσοστό 8% της ευθύνης. Οπως θα έλεγε η Anna Harendt, δεν είναι παρά ένας ανθρωπάκος, προϊόν ενός διεφθαρμένου συστήματος.

Δεύτερον, το δυστύχημα δεν προκάλεσε η ιδιωτικοποιημένη ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η Hellenic Train, αλλά ο υπό δημόσια εξουσία, δηλαδή αυτή των συνδικαλιστών, κρατικός ΟΣΕ.

Τρίτον, η ιταλική εταιρεία δεν είναι ιδιωτική. Ανήκει στο ιταλικό Δημόσιο. Διότι στην Ιταλία το Δημόσιο παραμένει στην υπηρεσία των πολιτών και όχι των κομμάτων και των συνδικαλιστών, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα.

Η αναζήτηση ευθυνών, ποινικών και πολιτικών, για το πολύνεκρο δυστύχημα σε καμία περίπτωση δεν μπορεί και δεν πρέπει να παρακάμψει το πραγματικό πρόβλημα. Η ακτινογραφία του ΟΣΕ, μετά την τραγωδία των Τεμπών, αποκάλυψε τις χρόνιες παθογένειες του βαθέος κράτους. Είναι οι συνέπειες του εναγκαλισμού κράτους και κομματικού συστήματος.

Τώρα είναι η ώρα να κοπεί ο ομφάλιος λώρος κράτους και κομματικού συστήματος. Τώρα είναι η ώρα για τις αναγκαίες και διαρκώς αναβαλλόμενες ρήξεις, τομές και υπερβάσεις που θα απαλλάξουν τη χώρα από ένα κομματικοποιημένο κράτος και ένα κρατικοποιημένο κομματικό σύστημα.

Ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος είναι πρώην υπουργός