Blame game

Για πρώτη φορά το άκουσα από στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που το είπε κάπως έτσι: «Τα ισχυρά συστημικά κέντρα αναζητούν νέο πρόσωπο για να αντικαταστήσει τον Μητσοτάκη». Μετά διάβασα ότι υπάρχουν σκέψεις από τον Νίκο Ανδρουλάκη να προσέλθει σε κυβέρνηση συνεργασίας, προτείνοντας τον Νίκο Αλιβιζάτο για τη θέση του πρωθυπουργού. Δεν ξέρω βέβαια τι γνώμη έχει ο ίδιος ο Αλιβιζάτος για αυτό και πολύ περισσότερο ο ελληνικός λαός, καθώς δεν θα ερωτηθεί αν θέλει τον διαπρεπή συνταγματολόγο στο Μαξίμου. Ομως, εντάξει, οι μέρες είναι εύφορες για να φυτέψεις σενάρια, κάποια στιγμή θα ακουγόταν και αυτό. Αλλωστε το ενδεχόμενο να αποκτήσει αυτή η κουβέντα ουσία και περιεχόμενο δεν είναι απίθανο. Υποθέτουμε ότι μετά τη δεύτερη κάλπη μπορεί να σχηματιστεί μια κυβέρνηση με τη συνεργασία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Και ο Ανδρουλάκης θέτει ως απαραίτητο όρο την επιλογή τρίτου προσώπου για την πρωθυπουργία, τονίζοντας ότι ο ίδιος δεν θα συνεργαστεί με εκείνον στον οποίο αποδίδει την ευθύνη για την παρακολούθησή του από την ΕΥΠ. Μέχρι στιγμής ακούγεται λογικό και αναμενόμενο. Αλλωστε έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν, αν και σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο, με τις κυβερνήσεις Τζαννετάκη, Ζολώτα, Παπαδήμου. Θα μπορούσε να επαναληφθεί; Δύσκολα.

Πρώτον, επειδή οι συνθήκες δεν αντιστοιχούν στις προηγούμενες περιπτώσεις. Εκείνες ήταν μεταβατικές κυβερνήσεις ειδικού σκοπού. Σήμερα χρειαζόμαστε μια κανονική κυβέρνηση, ικανή να κινείται γρήγορα και ευέλικτα σε ένα δαιδαλώδες περιβάλλον. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί με πρωθυπουργούς υπό κηδεμονία και μάλιστα χωρίς εμπειρία. Δεύτερον, είναι κομμάτι δύσκολο να αποκλείσεις από την πρωθυπουργία τον αρχηγό του πρώτου κόμματος που θα αποτελεί και βασικό κορμό της κυβέρνησης. Τρίτον και κυριότερο, δεν μπορεί να υπάρξει κυβέρνηση τετραετίας με πρωθυπουργό που δεν επελέγη από τον λαό. Και τι θα γίνει, λοιπόν, αν ο Ανδρουλάκης παίξει έτσι το χαρτί του; Θα ξεκινήσει ένα blame game για το ποιος ευθύνεται που η χώρα πάει σε τρίτες κάλπες. Και το πιθανότερο είναι να το χάσει ο Ανδρουλάκης.

Αξιολόγηση με αυτοκόλλητα
Θα συγκρουστούν, λέει, με το «βαθύ κράτος». Πήγε να το επανιδρύσει ο Κώστας ο Καραμανλής, δεν τα κατάφερε και τώρα ακούμε ότι η διαχείριση Μητσοτάκη σκοπεύει να συγκρουστεί μαζί του. Καλό. Και φιλόδοξο. Δεν μας λένε και πώς ακριβώς θα γίνει. Διότι όταν μιλάμε για «βαθύ κράτος», δεν εννοούμε μόνο ένα δαιδαλώδες γραφειοκρατικό σύστημα που σχεδιάστηκε για να μην υπάρχει ανάληψη ευθύνης. Μιλάμε για ανθρώπους και νοοτροπίες. Για παράλληλα συστήματα άσκησης κρατικής εξουσίας, συχνά δε και πολιτικής επιρροής. Με δυο λόγια χρειάζεσαι να παίξεις κουτουλιές με μία ολόκληρη κουλτούρα κάτι που, αν δεν κάνω λάθος, το κάνει με σχετική επιτυχία η Κεραμέως, υφιστάμενη και τις συνέπειες. Μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο; Ναι, αλλά θέλει χρόνο και συνέπεια. Και τομές που φαίνονται εξωφρενικές, όπως αυτή που κάνουν στη Βρετανία, βάζοντας ιδιωτικές εταιρείες να αξιολογούν τους δημοσίους υπαλλήλους. Εδώ ακούς τον Νίκο Φίλη να λέει, χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι, ότι η αξιολόγηση δεν πρέπει να συνδέεται με τις αμοιβές των υπαλλήλων. Οι καλοί θα παίρνουν δώρο ένα αυτοκόλλητο, ίσως και κάδρο ως υπάλληλοι του μήνα.

Τα πνεύματα του Ινισέριν
Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που πρέπει να πάρετε στα σοβαρά όταν σας μιλάει για σινεμά (και όχι μόνο). Η ταινία «Τα πνεύματα του Ινισέριν» είναι από τις ωραιότερες που έχω δει τα τελευταία χρόνια, αν όχι η καλύτερη. Είναι ένα μελαγχολικό αριστούργημα, βαθιά υπαρξιακό, ίσως και καταθλιπτικό – το παραδέχομαι. Η ταινία ασχολείται με τη διάρρηξη των σχέσεων ανάμεσα σε δύο φίλους. Οταν ο ένας γυρίζει στον άλλον και του λέει ότι δεν τον συμπαθεί πια, τον βαρέθηκε, δεν θέλει να τρώει χρόνο μαζί του. Τη βλέπεις και σκέφτεσαι τους φίλους σου. Ειδικά αυτούς που έχασες. Και μετά μένεις με τον εαυτό σου. Τον καλύτερο σου φίλο ή τον χειρότερο εχθρό.