Το θέατρο της Δευτέρας, Νο 2

Τον Αλέξη Τσίπρα τον θαύμασε το πανελλήνιο το βράδυ της καταστροφής στο Μάτι (επί τη ευκαιρία, έχει πάντα ενδιαφέρον να παρακολουθεί κανείς όσα διεξάγονται στη δίκη για την υπόθεση που διεξάγεται αυτό το διάστημα – για να κατανοήσει τι σημαίνει αδυναμία του κράτους να παρέμβει, με αποτέλεσμα την καταστροφή και τους νεκρούς). Οταν, «σε ζωντανή μετάδοση», ενώ ήταν γνωστό ότι υπήρχαν νεκροί και ενώ όσοι κολυμπούσαν στο νερό διασώζονταν (όσοι διασώθηκαν) από αιγύπτιους ψαράδες, εκείνος έδινε εντολές στους επιτελείς του να πετάξουν τα αεροπλάνα με το πρώτο φως της αυγής. Ηταν μια παράσταση, ένα τηλεοπτικό σόου, Κύριος οίδε με ποιους στόχους. Μια φτηνή θεατρική παράσταση με πρωταγωνιστή τον μεγαλύτερο ηθοποιό της ελληνικής πολιτικής ζωής, τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και τότε πρωθυπουργό.

Η παράσταση εκείνη έκοψε εισιτήρια μόνο για ένα βράδυ. Την επομένη κατέβηκε εσπευσμένα, όταν όλοι συνειδητοποιήσαμε τι είχε συμβεί. Εμεινε η ερμηνεία ως τεκμήριο μιας απόπειρας χειραγώγησης που απέτυχε. Εικάζω και το απωθημένο του καλλιτέχνη να επαναλάβει τον ρόλο του σε προσφορότερες συνθήκες.

Χθες, φαίνεται ότι ήρθε η ώρα του ριμέικ. Ο Αλέξης Τσίπρας, συνοδευόμενος από συνεργείο τηλεόρασης και έναν συνταξιούχο εδώ και 13 χρόνια σταθμάρχη και κομματικό μέλος, επισκέφτηκαν ένα κτίριο στο οποίο γίνονται εργασίες. Κινήθηκε στον χώρο με σιγουριά, ξενάγησε τους φανταστικούς θεατές του με επιτελικές χειρονομίες, δείχνοντας πού έπρεπε να βρίσκεται ο αόρατος πίνακας ενός φανταστικού «πύργου ελέγχου» ενώ τη δύσκολη δουλειά είχε αναλάβει ο μπούμαν, που κρατούσε ένα μακρύ ραβδί με ένα μικρόφωνο για να μη χαθεί ο τόνος της σπασμένης φωνής του μεγάλου βάρδου. Υστερα, με στόμφο και χαμηλά το βλέμμα, ο μεγάλος ηθοποιός που είναι πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε έναν δακρύβρεκτο μονόλογο, προσαρμοσμένο στο πνεύμα της εποχής – το πνεύμα της θλίψης που χρησιμεύει για την προσέλκυση ψηφοφόρων. Ηρθε μπροστά στην κάμερα. Εγειρε λίγο το κεφάλι παίρνοντας το ύφος που είχε όταν συνάντησε τον Μπαράκ Ομπάμα στο Μαξίμου. Κι ύστερα, αναρωτήθηκε γιατί «ο σταθμός τηλεδιοίκησης της Λάρισας, που τέθηκε εκτός λειτουργίας τον Ιούλιο του 2019 […] δεν αποκαταστάθηκε ποτέ, δεν ξαναλειτούργησε ποτέ και είναι σήμερα αυτό το γιαπί».

Τη μεγάλη ερμηνεία, τη γεμάτη σιωπές και εσωτερικές εντάσεις, δυστυχώς, επιχείρησε να τη χαλάσει ο υπουργός Επικρατείας που έχει αναλάβει και τις Συγκοινωνίες, ο Γιώργος Γεραπετρίτης. Μιλώντας στη Βουλή, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, είπε ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πήγε σε μια οικοδομή που θα ολοκληρωθεί τον Σεπτέμβριο για να φιλοξενήσει την υπερτοπική τηλεδιοίκηση, «αντί να πάει στον τοπικό σταθμό τηλεδιοίκησης που λειτουργούσε το μοιραίο βράδυ και θα μπορούσε να γίνει η αυτόματη χάραξη». Και πρόσθεσε ότι αυτόματη χάραξη της πορείας του τρένου «μπορούσε να γίνει από τον τοπικό σταθμό τον οποίο ο κ. Τσίπρας δεν επισκέφτηκε».

Αλλά, φυσικά, δεν αρκεί μια αρνητική κριτική για να υποσταλεί η ορμή του μεγάλου ηθοποιού, ο οποίος εξακολούθησε να υποστηρίζει τον ρόλο του, βοήθησε μάλιστα σε αυτό και η εκπρόσωπος Τύπου, Πόπη Τσαπανίδου. Η παράσταση είναι βέβαιο ότι θα επαναληφθεί.

Την επόμενη φορά, πάντως, καλό είναι να διορθωθεί το φινάλε. Ταιριαστό θα μπορούσε να το έχει γράψει η Θεανώ Φωτίου, η οποία θα αναρωτιέται: «Δηλαδή με συγχωρείτε, απατεώνες είμαστε;».

Πολιτική: στόχοι και αποφασιστικότητα

Η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση κρίθηκε ότι ήταν απαραίτητη ακριβώς για να μη διαλύσει το σύστημα. Στην Ελλάδα, είχε προσπαθήσει ανάλογη μεταρρύθμιση να περάσει ως υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων ο Τάσος Γιαννίτσης, αλλά βρήκε απέναντί του όλο τον συνδικαλισμό και όλα τα κόμματα – και το δικό του. Το αποτέλεσμα της υπαναχώρησης η Ελλάδα το πλήρωσε ακριβά. Κι ο αρνητής οποιασδήποτε μεταρρύθμισης, Γιώργος Κατρούγκαλος, υποχρεώθηκε να κάνει την πιο οδυνηρή συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, η οποία θα είχε αποφευχθεί αν εγκαίρως είχαμε αποδεχτεί τις αναγκαίες προσαρμογές.
Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι απέναντι στη μεταρρύθμιση βρέθηκε με βίαιες διαδηλώσεις το γνωστό μέτωπο των άκρων, η ακροδεξιά της Λεπέν και η Αριστερά του Μελανσόν, συνεπικουρούμενοι από κάθε είδους γκρούπα της «πληθυντικής Αριστεράς» και του μηδενισμού. Σαν να λέμε «η άνω και η κάτω πλατεία των Αγανακτισμένων» α λα γαλλικά.
Τελικά, χθες, χάρη στην αποφασιστικότητα του Μακρόν, οι δυο προτάσεις μομφής εναντίον του γάλλου προέδρου απορρίφθηκαν από τη Βουλή. Για να απαντηθεί και η κατηγορία ότι η μεταρρύθμιση έγινε προσπάθεια να επιβληθεί αντικοινοβουλευτικά. Ο Μακρόν, παρά τις κοινοβουλευτικές δυσχέρειες που συναντά μετά την τελευταία εκλογή, απέδειξε ότι στην πολιτική οφείλεις να έχεις στόχους και να τους επιδιώκεις με αποφασιστικότητα. Μάθημα για πολλούς.