Αναποφάσιστοι

Στα μπλοκάκια των κομματικών επιτελείων τα ποσοστά των αναποφάσιστων είναι πάντα διπλοκυκλωμένα πριν από μια εκλογική αναμέτρηση. Σήμερα, όμως, είναι και υπογραμμισμένα. Σε όλα τα γκάλοπ που έγιναν μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα παρατηρείται αύξηση του αριθμού εκείνων που αποτελούν αυτήν την περιλάλητη «γκρίζα ζώνη». Κι οι επαγγελματίες των μετρήσεων συμφωνούν πως η πλειονότητα όσων μετακινήθηκαν προς τα εκεί το τελευταίο εικοσαήμερο προέρχονται από την εκλογική βάση της ΝΔ. Οι κυβερνητικοί ποντάρουν στην ανάλυση της σύνθεσης της συγκεκριμένης ομάδας του εκλογικού σώματος προκειμένου να βρουν τρόπους να επαναπροσεγγίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους, ενώ στα δύο μεγαλύτερα αντιπολιτευόμενα κόμματα δουλεύουν τις μεθόδους με τις οποίες τα δικά τους αφηγήματα θα ακουστούν πιο πειστικά στα αφτιά τους – ελπίζοντας ότι χάρη σ’ αυτή τη δεξαμενή θα ενισχύσουν τη δύναμή τους. Για να το πούμε με λιγότερα λόγια: όλοι προσπαθούν να βγάλουν μια καθαρή ακτινογραφία των αναποφάσιστων. Το προσπαθούν για να «συνταγογραφήσουν» έπειτα την πιο ενδεδειγμένη για τους στόχους τους προεκλογική ατζέντα.

Κριτήρια
Σύμφωνα με έναν εκλογολόγο – από εκείνους που διαβάζουν ξανά και ξανά τα ποιοτικά ευρήματα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων –, δεν φτάνει να γνωρίζει κανείς από πού προέρχονται οι αναποφάσιστοι, πάντως. Πρέπει να ανακαλύψει και με ποια κριτήρια θα προσέλθουν στις κάλπες. «Αυτή τη στιγμή τα αρνητικά τους συναισθήματα για τα τρία κόμματα εξουσίας είναι τόσο έντονα που μοιάζει πιθανό ένα σημαντικό μέρος τους να απέχουν επειδή νιώθουν ότι δεν βρίσκουν εκφραστή», λέει. Παρ’ όλα αυτά, διακρίνει πίσω απ’ τις γραμμές των απαντήσεων που δίνουν στις υπόλοιπες, πλην της πρόθεσης ψήφου, ερωτήσεις τέσσερα στοιχεία τα οποία εκτιμά ότι θα συνυπολογίσουν όποιοι ανάμεσά τους αποφασίσουν τελικά να ψηφίσουν: «το είδος του κράτους στο οποίο επιθυμούν να ζουν, το ποιος πιστεύουν ότι μπορεί να αλλάξει την κρατική δομή, την πορεία της οικονομίας και το πρόσωπο του αρχηγού». Η ιεράρχηση δεν είναι φυσικά ίδια για όλες τις ηλικιακές κατηγορίες, όπως επισημαίνει. Η γενιά Ζ, για παράδειγμα, δίνει έμφαση πρώτα στο είδος του κράτους που θέλει. Οι λεγόμενες παραγωγικές ηλικίες, πάλι, στην οικονομία και στο ποιος είναι καταλληλότερος να οικοδομήσει ένα σύγχρονο κράτος.