Αν όχι τώρα, πότε; Αλλά και με ποιους;

Πονέσαμε και συνεχίζουμε να πονάμε. Τα Τέμπη ανήκουν σε εκείνη την κατηγορία των συντριπτικών ιστορικών, πολιτικών και κοινωνικών συμβάντων όπως το Μάτι, η Μάνδρα, το δημοψήφισμα του 2015, η Μαρφίν, πιο πριν η σχεδόν χρεοκοπία της χώρας μας το 2010 και ακόμη πιο παλιά το «Εξπρές Σάμινα» που συνιστούν γεγονότα-τομή για τον συλλογικό μας βίο. Αποτελούν «τραύματα» που μας φέρνουν αντιμέτωπους με θεμελιώδη υπαρξιακά αλλά και πολιτικά ερωτήματα. Οι εθνικές προσλαμβάνουσες κλονίζονται και ανακύπτει η ανάγκη για μεγαλύτερη εθνική και συλλογική αυτογνωσία ώστε να μην επαναληφθούν.

Τέτοιες αδιανόητες καταστροφές δεν ξεσπούν ξαφνικά και από μόνες τους. Δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της «κακιάς ώρας». «Χτίζονται» σταδιακά ως αλληλουχία κρίσιμων λαθών του παρελθόντος που αθροιζόμενα, κάποια στιγμή στο μέλλον, αναπόδραστα θα φέρουν τη συμφορά.

Γι’ αυτό η αναζήτηση συστημικών και διαχρονικών ευθυνών, πέρα από τα ανθρώπινα λάθη που λειτούργησαν σαν επικρουστήρας στο τραγικό δυστύχημα, δεν αποτελεί υπεκφυγή αλλά την πιο καίρια, την πιο χρήσιμη διεργασία που πρέπει να κάνουμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο αν πράγματι θελουμε να κατανοήσουμε το κακό που μας βρήκε, αν θέλουμε όντως την αλήθεια.

Χρειαζόμαστε τη αλήθεια για να αποδοθούν πλήρως οι ευθύνες για την τραγωδία των Τεμπών σε όσους πρέπει, εκεί που πρέπει και το ταχύτερο δυνατό. Οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι το κράτος είμαστε ο καθένας και όλοι μαζί. Πρέπει να μιλήσουμε ανοιχτά και καθαρά για τα λάθη, τις παραλείψεις, τις καθυστερήσεις, τις στρεβλές επιλογές της τελευταίας δεκαετίας που αντί να ανατάξουν πλήρως τον «μεγάλο ασθενή», τους ελληνικούς σιδηροδρόμους – παρά τις βελτιώσεις που έγιναν – τον κράτησαν πίσω. Βίαιη αποψίλωση εργαζομένων με μια προκρούστεια και μοιραία αναδιάρθρωση του ΟΣΕ επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ το 2010, δραστική μείωση της τακτικής κρατικής χρηματοδότησης και ελάχιστες προσλήψεις επί των ημερών του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με μια ατελή ιδιωτικοποίηση, χαμηλότερες του αναγκαίου ταχύτητες στον εκσυγχρονισμό ΟΣΕ/ΕΡΓΟΣΕ επί της δικής μας διακυβέρνησης, μολονότι εξασφαλίσαμε περισσότερους πόρους και σχεδιάσαμε μεταρρυθμίσεις για την ανάταξή τους μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης.

Ωστόσο, αν όλοι – πολίτες και πολιτικοί – εννοούμε το «ποτέ ξανά» πρέπει να αναρωτηθούμε ειλικρινά γιατί καταψηφίστηκαν από την αντιπολίτευση 12 νόμοι που εισηγήθηκε η κυβέρνησή μας για τη δημιουργία μιας νέας κουλτούρας λογοδοσίας, αξιολόγησης, ελέγχων και κυρώσεων στο Δημόσιο ή και των μεταρρυθμίσεων στην αναδιάρθρωση

ΟΣΕ – ΕΡΓΟΣΕ που ψηφίσαμε στο τέλος του 2022; Μόνο έτσι θα υιοθετήσουμε τα σωστά πολιτικά αιτήματα – αντί για την ισοπέδωση και τον μηδενισμό που δεν λύνουν ποτέ κανένα πρόβλημα – ώστε να αλλάξουμε επιτέλους όσα μας πληγώνουν στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ελληνικό κράτος.

Το κοινωνικό πρόταγμα σήμερα δεν μπορεί να είναι ένας «αδέσποτος θυμός» αλλά ποιοι θα εργαστούν για την εκρίζωση των παθογενειών και την εξεύρεση των βέλτιστων λύσεων. Ποιοι αποτελούν μέρος του προβλήματος και με ποιους τελικά μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά.

Ο Ακης Σκέρτσος είναι υπουργός Επικρατείας