Μηδένα προ του τέλους μακάριζε…

Εν αρχή ην ο πόνος, η συντριβή και η οργή. Το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, με τους 57 νεκρούς, κυρίως νέα παιδιά, αποτελεί καταλυτικό και αξεπέραστο γεγονός με πολλαπλές και μακροχρόνιες συνέπειες για την ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα.

Ο χρόνος δεν μπορεί να γιατρέψει τα πάντα. Η απώλεια για όσους γέννησαν, μεγάλωσαν, γνώρισαν, αγάπησαν και λάτρεψαν κάθε άνθρωπο που χάθηκε θα παραμένει ως αξεθώριαστη μνήμη και βασανιστικά ανοιχτή πληγή, μέχρι τέλους. Οι νεκροί δεν γυρίζουν πίσω. Το δυστύχημα στα Τέμπη συγκλονίζει τους πάντες, καθώς, εκτός των άλλων, μας φέρνει αντιμέτωπους με την παραλυτική σκέψη πως θα μπορούσαμε να ήμασταν κι εμείς εκεί, ή χειρότερα, το παιδί μας, το εγγόνι μας, ο αγαπημένος μας, η σύντροφος, ο φίλος μας…

Και μια επιβεβαίωση πως το κράτος όχι μόνο δεν υπηρετεί αλλά πρωτίστως δεν μπορεί να προστατεύσει τους ανθρώπους του. Πως οι διαχρονικές παθογένειες – κλισέ αλλά αληθινό – παρά τα όσα γίνονται κάθε φορά, πάντα υπολείπονται από όσα χρειάζεται και μπορούν να γίνουν για να υποστηρίζουμε αξιοπρεπώς το «μένουμε Ευρώπη». Ενα κράτος δηλαδή ορθολογικό, δίκαιο, αξιοκρατικό, υπεύθυνο και με ασφαλιστικές δικλίδες που λειτουργούν για να περιορίζουν το ρίσκο τoυ τυχαίου και του ανθρώπινου λάθους. Που θέτει κανόνες για να μην παραβιάζονται και που όταν αυτό συμβεί, δεν ανέχεται, δεν δικαιολογεί και σε καμία περίπτωση δεν αφήνει ατιμώρητο κανέναν υπεύθυνο. Με προτεραιότητες που συστοιχίζονται με τη λογική και τις κοινωνικές ανάγκες.

Και είναι αυτή η απόσταση του δέοντος με την ελληνική πραγματικότητα που πυροδοτεί την οργή, την απογοήτευση και την αποστασιοποίηση των πολιτών από τα κόμματα εξουσίας, όπως καταγράφεται στο σύνολο των δημοσκοπήσεων. Ενα ξεκάθαρο μήνυμα προς όλους πως δεν θα λειτουργήσουν βολικές δικαιολογίες για να ξεχάσουν ή να προσπεράσουν. Πως απαιτούν τα προφανή. Οτι το «ναι μεν, αλλά» που πάντα καταλήγει στο «αλλά» και στέκεται μόνο στις ευθύνες των άλλων, δεν γίνεται πλέον ανεκτό. Οχι μόνο από όσους επιλέγουν αποχή ή αντισυστημική ψήφο. Δεν υπάρχουν πλέον πολλοί δεδομένοι ψηφοφόροι. Τα ποιοτικά στοιχεία των ερευνών το καταδεικνύουν. Ολοι και όλα κρίνονται από την αρχή. Και ο χρόνος μέχρι τις εκλογές, όσο μικρός κι αν είναι, άλλο τόσο πυκνός και καταιγιστικός μπορεί να γίνει.

Σήμερα είναι αδύνατον να προβλεφθεί η τελική εκλογική συμπεριφορά. Κυβέρνηση και κόμματα θα ισορροπούν σε ένα τεντωμένο σκοινί τρόμου και θα κρίνονται διαρκώς μέχρι την ώρα της κάλπης. Το μηδένα προ του τέλους μακάριζε, ισχύει για κάθε κομματική βεβαιότητα. Κι αυτό είναι ίσως το πιο υγιές μήνυμα που στέλνουν οι πολίτες που απαιτούν φως σε όσα έχουν συμβεί σε όλες τις περιόδους ευθύνης, τερματισμό της ατιμωρησίας και υπευθυνότητα έτσι ώστε το «ποτέ ξανά» από σύνθημα να γίνει και μια νέα πραγματικότητα. Αλλά και μια γενική προειδοποίηση πως αν η πολιτική συνεχίσει να υποκύπτει στον επικοινωνισμό και στην υποτίμηση της νοημοσύνης των πολιτών, οι ταλαντώσεις που προκαλούνται στο εκλογικό σώμα θα επιφέρουν δραματικές αλλαγές.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy