Μαγική εικόνα

Η πρώτη ανάγνωση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αποτελούν, πράγματι, τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας. Η δεύτερη ανάγνωση θέτει το συμπέρασμα αυτό εν αμφιβόλω.

Είναι οι περισσότερες (το 99,9% των επιχειρήσεων), απασχολούν τους περισσότερους (81,8% των εργαζομένων) και παράγουν τη μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία στην οικονομία (33,6 δισ. ευρώ, ή 61,6% της συνολικής). Ομως, όλα αυτά τα μεγέθη αφορούν στο σύνολο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, δηλαδή σε 694.346 επιχειρήσεις.

Υπάρχουν και άλλες, μόλις 600 μεγάλες επιχειρήσεις που παράγουν προστιθέμενη αξία 21 δισ. ευρώ ή το 38,4% της συνολικής και απασχολούν σχεδόν το 20% του εργατικού δυναμικού.

Από τις συγκρίσεις αυτές προκύπτουν τρία βασικά συμπεράσματα:

Πρώτον, σε κάθε μικρομεσαία επιχείρηση αντιστοιχούν 3 εργαζόμενοι, ενώ σε κάθε μεγάλη 770.

Δεύτερον, κάθε μικρομεσαία επιχείρηση παράγει μέση προστιθέμενη αξία περίπου 48.000 ευρώ τον χρόνο. Κάθε μεγάλη επιχείρηση παράγει κατά μέσο όρο 35 εκατ. ευρώ. Η μέση προστιθέμενη αξία στο σύνολο των επιχειρήσεων είναι 78.000 ευρώ. Δηλαδή, η κάθε μικρομεσαία παράγει λιγότερο από τη μέση προστιθέμενη αξία της μέσης ελληνικής επιχείρησης, ενώ η κάθε μεγάλη υπερπολλαπλάσια.

Τρίτον, εάν κάθε μικρομεσαία επιχείρηση αποφάσιζε να προσλάβει από έναν εργαζόμενο, τότε όχι μόνο θα εξαφανιζόταν η ανεργία στην Ελλάδα, αλλά θα έπρεπε να προσληφθούν περίπου 100.000 άτομα από το εξωτερικό. Εάν οι μισές μικρομεσαίες προσλάμβαναν από έναν εργαζόμενο, η ανεργία θα έπεφτε αμέσως στο 4% από 10,8% σήμερα. Για να μειωθεί η ανεργία στο 4% από τις μεγάλες επιχειρήσεις, θα πρέπει η κάθε μία να προσλάβει επιπλέον 500 άτομα! Δηλαδή, να διπλασιάσουν σχεδόν το προσωπικό τους.

Συνεπώς, προκύπτει το ερώτημα για το πού πέφτει το βάρος για την απασχόληση και την ανάπτυξη και για το ποιος χρειάζεται περισσότερο ενίσχυση.