Ο ρόλος του (καλού) πασέρ

Για όσους αντιλαμβάνονται το βόλεϊ, δεν ήταν έκπληξη η εφετινή πορεία του Ολυμπιακού. Οι Ερυθρόλευκοι έφτασαν μέχρι το φινάλε στο Τσάλεντζ Καπ, σήκωσαν το τρόπαιο και πήραν ηθικό για τη συνέχεια που ασφαλώς προδιαγράφεται απαιτητική και δύσκολη. Κι αυτό γιατί οι εγχώριοι αντίπαλοι δείχνουν διψασμένοι να «απαντήσουν», ενώ στον Ρέντη δεν θα έχουν το τείχος-Γκουσταβάο, άρα έναν μπλοκέρ υψηλού επιπέδου.

Αυτά προφανώς και θα φανούν στο εγγύς μέλλον. Εχει όμως ο Ολυμπιακός έναν παίκτη-κλειδί στο βόλεϊ: υπέροχο πασαδόρο. Και ίσως δεν είναι χωρίς σημασία η επισήμανση πως οσάκις στον Πειραιά πανηγύριζαν ευρωπαϊκή κούπα, σπουδαίο πασέρ διέθεταν και… χόρευε στο φιλέ μοιράζοντας καταπληκτικές πάσες. Ηταν το ’96 ο καταπληκτικός Θανάσης (Σάκης)  Μουστακίδης. Είχε πάρει τη σκυτάλη από τους επίσης έξοχους Γιάννη Λάιο και Νίκο Ηλιόπουλο. Ο Μουστακίδης βίωσε την κατάκτηση οκτώ πρωταθλημάτων, πέντε Κυπέλλων και ενός Κυπελλούχων. Αργότερα, ο Ολυμπιακός πόνταρε στον ιδιαίτερα αξιόπιστο Βασίλη Κουρνέτα, με τις υψηλές δυνατότητες και ήρθαν επτά τίτλοι πρωταθλήματος, έξι Κύπελλα και ένα Τοπ Τιμς Καπ. Ο Κουρνέτας έμεινε 13 χρόνια στον Ολυμπιακό – ρεκόρ ασφαλώς. Οσο για τον Ντράγκαν Τράβιτσα, πέρυσι το καλοκαίρι επέλεξαν στον Ρέντη να κάνουν στροφή σε έναν ξένο έμπειρο άσο, έστω και στα 36 του χρόνια. Ο Τράβιτσα μετρά 22 τρόπαια στη μεστή καριέρα του,

δεν… ζαλίστηκε από τις απαιτήσεις του ραντεβού με τον ΠΑΟ και αργότερα του διπλού τελικού, παραμένει ήρεμος και κομβικός σε κάθε ματς, με τον τρόπο του κάνει τα δύσκολα να φαίνονται εύκολα και απλά. Δηλαδή, ακόμη και τις «πρώτες μπάλες» που δεν είναι 100% σωστές, έχει τον τρόπο να τις μετατρέπει σε… ασίστ για τους επιθετικούς που έχει στις τάξεις του ο Ολυμπιακός: τον Στερν. Τον Κουμεντάκη. Και τον πυραυλοκίνητο Ιντάλγκο. Με τέτοια πολυφωνία και όταν ο πασέρ σου μοιράζει σωστά το παιχνίδι και δεν είναι προβλέψιμος στην ανάπτυξη, έρχονται οι επιτυχίες ακόμη και σε υψηλό επίπεδο, όπως συνέβη το βράδυ της Τετάρτης στο καυτό ΣΕΦ. Θα μπορούσε δε κάποιος να επισημάνει πως το γεμάτο φαληρικό γήπεδο ταιριάζει σε μεγάλη ομάδα όπως είναι η εφετινή στο βόλεϊ του Ολυμπιακού. Αξίζει στους παίκτες να ζουν τέτοια ατμόσφαιρα, το κοινό να εκστασιάζεται με τις προσπάθειες των άσων και εν τέλει να γίνεται ένα με την ομάδα γιορτάζοντας… κάτι μαγικό. Η συνέχεια σίγουρα αναμένεται με ενδιαφέρον. Διότι όταν σηκώνεις κούπες, τότε σου ανοίγει η όρεξη για ακόμη περισσότερες επιτυχίες και κορυφές!