Τραύμα

Είναι νωρίς να προδικάσει κανείς αν η τραγωδία στα Τέμπη θα επηρεάσει το εκλογικό σκηνικό. Και γι’ αυτό κάνουν λάθος όσοι προτρέχουν προς τη μία ή την άλλη πλευρά.

Ασφαλώς υπάρχει θυμός. Οι πρώτες δημοσκοπήσεις κατέγραψαν το τραύμα της κυβέρνησης, το οποίο όμως απέχει πολύ από ένα τραύμα θανατηφόρο.

Μετά την πρώτη ζαλάδα, το Μέγαρο Μαξίμου έδειξε κάποια σημάδια αντίδρασης και ασφαλώς θα επιχειρήσει να ξαναφέρει το παιχνίδι στα μέτρα του και στο γήπεδό του.

Είναι μια κλασική μέθοδος. Αλλοτε πετυχαίνει. Αλλοτε όχι.

Διότι δεν πρέπει να γελιόμαστε. Τις εκλογές τις κρίνουν οι κυβερνήσεις, όχι οι αντιπολιτεύσεις.

Η αντιπολίτευση είναι αυτή που είναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ κυκλοφορεί θυμωμένος και αγανακτισμένος. Το ΠΑΣΟΚ λέει λογικά πράγματα που δεν ξέρω ποιος τα ακούει. Το ΚΚΕ πολεμάει τον καπιταλισμό και ο Βαρουφάκης τους μπράβους της νύχτας.

Ο καθένας το ρεπερτόριό του.

Αλλά εκείνος που θα κριθεί στις εκλογές είναι ο Μητσοτάκης. Με τα καλά του και τα στραβά του.

Στο Πανεπιστήμιο μας μάθαιναν ότι οι εκλογές είναι πάντα μια επιλογή μεταξύ πραγματικών πολιτικών προσφορών.

Δεν διαλέγεις όνειρο. Διαλέγεις κυβέρνηση και πρωθυπουργό από εκείνους που διατίθενται στην κάλπη.

Και γι’ αυτό άλλωστε απεχθάνονται τις εκλογές όσοι εμπορεύονται όνειρα.

Το ζήτημα λοιπόν είναι αν η κυβέρνηση μπορεί έως τον Μάιο να ανασυντάξει την προσφορά της.

Αν δηλαδή καταφέρει να υποσχεθεί μια κανονική χώρα όπου (όπως έλεγαν παλιά) «τα τρένα θα φτάνουν στην ώρα τους» και κατά προτίμηση χωρίς να έχουν συγκρουστεί στη διαδρομή.

Αυτή ήταν η βασική επαγγελία του Μητσοτάκη το 2019 μετά την λαίλαπα της κρίσης. Και γι’ αυτήν ψηφίστηκε πανηγυρικά.

Το ακροατήριο υπάρχει πάντα και σε όλες τις έρευνες είναι καθαρά πλειοψηφικό. Ο ανταγωνισμός είναι αδύναμος κι ασύνταχτος. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης δεν έχουν καταφέρει να βάλουν κάτι ελκυστικό στο τραπέζι.

Αλλωστε κανένας κανονικός άνθρωπος δεν θέλει να ζει σε μια χώρα του περασμένου αιώνα, με σταθμάρχες της πυρκαγιάς και υπό το κράτος ταγμάτων εφόδου που δέρνουν, απειλούν και βρίζουν στο Διαδίκτυο.

Εχουν περάσει όμως τέσσερα χρόνια. Ο Μητσοτάκης δεν είναι πλέον άσπιλος, αμόλυντος και πολλά υποσχόμενος. Εχει ουλές και κουβαλάει τα λάθη του.

Ακόμη κι αν οι άλλοι είναι για τα μπάζα, πρέπει κι εκείνος κάτι να πει. Κάτι σοβαρό και πειστικό, κατά προτίμηση. Κάτι που να επιβεβαιώνει, να διευρύνει και να ανανεώνει την επαγγελία του 2019.

Διαφορετικά κινδυνεύουμε να ψηφίζουμε όχι μόνο Αντώναρο αλλά και Μίκυ Μάους.